ตอนที่5

ดาหวันเอาแต่ครุ่นคิดถึงเรื่องความสัมพันธ์ของคริสกับครามแต่ก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยถามออกไป เธอก็เป็นแค่คนนอกไม่ควรเข้าไปก้าวก่ายเรื่องของครอบครัวคนอื่น หรือบางทีอาจจะเป็นเธอเองที่คิดมากเกินไป

“คิดอะไรอยู่เหรอ ตั้งแต่ออกมาจากบ้านคุณไม่คุยกับผมเลย หรือว่าโกรธที่ผมไปส่งคุณแทนที่จะเป็นคราม”

“ทำไมคิดแบบนั้นคะ ฉันดีใจต่างหากที่เป็นคุณ”

“ก็เห็นคุณนั่งเงียบไม่พูดอะไรก็นึกว่าคุณจะไม่พอใจผมซะอีก งั้นผมถามได้มั้ยว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่”

“ฉันแค่กลัวคุณเหนื่อยค่ะเลยไม่อยากชวนคุย คุณพึ่งมาถึงบ้านเองแต่กลับต้องขับรถไปส่งฉันอีก ที่จริงคุณให้ฉันลงปากทางข้างหน้าก็ได้นะคะ ตรงนั้นน่าจะเรียกแท็กซี่ได้ง่ายอยู่”

“ดาหวัน คุณชักจะเกรงใจเกินไปแล้วนะ ทำไมผมรู้สึกว่าคุณเหมือนจะอึดอัดเลยเวลาที่ต้องอยู่กับผม ผมดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ไม่ใช่สักหน่อยคุณใจดีมากต่างหาก ฉันแค่เกรงใจคุณจริงๆ ฉันรู้สึกว่างานของฉันมันไม่คุ้มกับเงินเดือนที่คุณให้เลยด้วยซ้ำ”

“แล้วเวลาอยู่กับครามคุณเกรงใจแบบนี้มั้ย พวกคุณสองคนสนิทกันเหรอ”

“สนิทที่ไหนคะ ฉันกับคุณครามเราแทบจะไม่รู้จักกันเลย ดูคุณครามเขาแตกต่างจากคุณมากเลยนะคะ ทั้งนิสัยใจคอ การใช้ชีวิต ดูเป็นโลกคู่ขนานกับคุณยังไงไม่รู้”

ชายหนุ่มแสยะยิ้มเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบของหญิงสาว ทั้งที่พึ่งพูดไปเองว่าแทบจะไม่รู้จักกับครามแต่ทำไมกลับมองออกว่าเขาและชายหนุ่มนั้นนิสัยใจคอต่างกันราวกับว่าคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี

“ครามเขาก็เป็นแบบนี้แหละ แต่จริงๆ เขาใจดีนะ เดี๋ยวคุณได้รู้จักเขามากขึ้นคุณก็เห็นมุมน่ารักๆ ของเขาเองแหละ นี่ก็บ่ายมากแล้วคุณกินข้าวเที่ยงยัง”

“ฉันกินที่บ้านคุณพร้อมกับคุณคีย์คุณครีมแล้วค่ะ”

“แต่ผมยังไม่ได้กินเลย ถ้าผมจะขอแวะกินข้าวก่อนค่อยไปส่งคุณได้มั้ย”

“ได้สิคะ เอ่อคุณคริสคะ คุณพอจะรู้เรื่องดอกไม้มั้ย คุณรู้มั้ยว่าดอกที่มันสีม่วงๆ ต้นไม่ใหญ่ก้านมันจะเล็กๆ ยาวๆ แตกใบออกดอกเป็นสีม่วงหน่อยๆ คือดอกอะไร”

“โจทย์คุณให้มายากไปนะ บนโลกนี้มีดอกไม้สีม่วงตั้งเยอะแยะ คุณถามทำไมเหรอ”

“ก็แค่ผ่านไปเจอแล้วสะดุดตา ช่างเถอะค่ะฉันก็ถามไปงั้นๆ” หญิงสาวยิ้มเจื่อน เธอไม่อยากบอกว่าตามหาดอกไม้นั้นเพราะอยากจะชดใช้คืนให้กับครามที่ทำกระถางของเขาแตกไปเมื่อเช้านี้ ตอนนี้เธอเองก็ยังไม่รู้สถานการณ์ระหว่างคริสกับครามด้วย ถ้าจะบอกคริสไปก็กลัวทำให้ชายหนุ่มลำบากใจ

ช่วงค่ำของวัน คอนโดพรีเลช

ดาหวันกลับมาถึงห้องก็เห็นมินตานั่งรออยู่ที่โซฟา เธอมองไปยังเพื่อนสาวที่พึ่งมาถึงและยิ้มอ่อนออกมาอย่างมีเลศนัย

“ยิ้มให้ฉันทำไม แปลกๆ นะเธอเนี่ย”

“คุณคริสพาไปไหนบ้างล่ะถึงได้กลับค่ำป่านนี้”

“เธอรู้ด้วยเหรอว่าฉันไปกับคุณคริสมา”

“รู้สิก็เขาบอกฉันเองถึงขั้นเลื่อนประชุมออกไปเป็นวันอื่น เขายังบอกอีกด้วยนะว่าเธอจะย้ายไปอยู่ที่บ้านเขา เธอกับคุณคริสนี่มันยังไงกัน”

“ไม่ยังไงทั้งนั้น คุณคริสแค่พาฉันไปกินข้าวเพื่อคุยข้อตกลงเรื่องงานก็แค่นั้น”

“แย่จัง นึกว่ามีอะไรในกอไผ่ซะอีก นี่ถามหน่อยสิ เวลาเธออยู่ใกล้เขาไม่หวั่นไหวบ้างเหรอ”

“ก็…นิดหนึ่งนะเวลาที่เขายิ้ม” ดาหวันยอมรับออกไปตามตรง ยิ้มอบอุ่นของคริสในช่วงนั้นทำเธอรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาจริงๆ

“ถ้าคุณคริสเขาชอบเธอล่ะ เธอจะทำยังไง”

“ก็ดีนะสิ หน้าตาดี ฐานะก็ดีแถมยังอบอุ่นเอาใจใส่เก่งอีกมีใครบ้างจะไม่ชอบ แต่เธอน่ะเลิกพูดเล่นได้แล้ว คนแบบคุณคริสเขาไม่มามองฉันหรอกจ้ะ เอ๊ะ…นั่น!” ระหว่างนั้นดาหวันก็เหลือบไปเห็นช่อดอกไม้ที่วางไว้บนโต๊ะข้างๆ โซฟา หญิงสาวรีบเดินไปหยิบช่อดอกไม้ขึ้นมาก่อนจะยิ้มกว้างอย่างพอใจ

“มิน ดอกม่วงๆ นี้ดอกอะไรเหรอ”

“แคสเปียน่ะ ถ้าชอบก็เอาไปสิพอดีลูกค้าให้ฉันมา”

“แคสเปีย? ใบก็เหมือนก้านก็เหมือนน่าจะใช่แหละ พอออกดอกเต็มแบบนี้ดูสวยจัง”

“เธอดูสนใจมากเลยนะ มีอะไรหรือเปล่า”

“ไม่มีอะไรหรอก งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนนะ” ดาหวันวางช่อดอกไม้กลับที่เดิม ก่อนจะเดินเข้าไปทำกิจธุระส่วนตัวตามที่บอกเพื่อนสาวเอาไว้

วันต่อมา บ้านอิชญา

ดาหวันยืนรอครามอยู่ที่ทางเข้า พอเห็นชายหนุ่มเปิดประตูออกมาก็รีบเดินเข้าไปหาพร้อมกับยื่นกระถางดอกแคสเปียให้

“อ๊ะเอาไปสิ บอกแล้วไงว่าจะชดใช้คืนให้ เมื่อวานที่ฉันทำของคุณเสียหายคือต้นแคสเปียใช่มั้ย”

“ไม่ต้อง เธอเอากลับไปเถอะ”

“คุณรับไปเถอะนะฉันไม่อยากติดค้างคุณ ฉันออกจากบ้านแต่เช้าเพื่อไปหามาให้คุณเลยนะ ก็ชดใช้ที่ฉันทำของคุณแตกไปไง”

“ที่แตกคือกระถาง ส่วนดอกไม้ไม่ได้เสียหาย ฉันแค่เอาลงกระถางใหม่ก็จบแล้ว เธอนี่คิดเยอะจังเลย”

“ก็ฉัน… ช่างเถอะไหนๆ ฉันเอามาแล้วคุณก็รับไปเถอะ”

“เซ้าซี้จัง งั้นเธอก็เอาไปวางไว้กับพวกมันแล้วกัน” ชายหนุ่มชี้ไปยังกลุ่มกระถางต้นแคสเปียเพื่อให้ดาหวันนำไปวางรวมกันไว้

“เสร็จแล้วใช่มั้ยก็ออกไปสิ บอกแล้วไงว่าอย่ามาที่นี่อีก”

“คุณคราม ฉันขอโทษนะคะสำหรับทุกเรื่องที่ฉันสร้างปัญหาให้คุณ และก็ขอโทษที่มองคุณเป็นคนสวน แต่ฉันไม่ได้มีเจตนาไม่ดีกับคุณจริงๆ นะ ตอนนี้ฉันย้ายมาอยู่ที่นี่แล้วก็ไม่อยากทำให้คุณลำบากใจอีก เรื่องกระเป๋าสตางค์คุณจะให้ฉันชดใช้ยังไงคุณค่อยบอกแล้วกัน ฉันรับปากค่ะว่าจะไม่มาที่นี่อีก และถ้าฉันเห็นคุณจะอยู่ให้ห่างๆ แค่นี้แหละค่ะที่ฉันอยากจะบอกคุณ” หญิงสาวเผยยิ้มเอ่ยบอกชายหนุ่มด้วยความจริงใจ ในเมื่อเธอเป็นผู้อาศัยก็ไม่อยากทำให้คนที่เป็นเจ้าของบ้านต้องอึดอัดลำบากใจเพราะเธออีก เธอเองก็รู้สึกว่าชายหนุ่มนั้นไม่ค่อยชอบเธอด้วย

“อยู่ดีๆ ก็จริงจังซะงั้น” ครามพึมพำตามหลังหญิงสาวที่พึ่งเดินออกไป ก่อนจะเดินมายังกระถางแคสเปียที่ดาหวันนำมาวางไว้เมื่อสักครู่ และเผยรอยยิ้มออกมา

ช่วงบ่ายของวัน

ดาหวันเข้ามายังห้องหนังสือเพื่อหาหนังสืออ่านขั้นเวลาระหว่างรอคีรนาพาผู้เป็นลูกสาวมาส่ง หญิงสาวเดินดูตามชั้นวางก็สะดุดเข้ากับหนังสือปกหนาสีแดงที่อยู่บนสุดของชั้น แต่ด้วยความสูงของเธอคงไม่สามารถเอาหนังสือเล่มดังกล่าวลงมาได้ ระหว่างนั้นครามก็เดินผ่านมาเธอจึงไม่รีรอที่จะขอความช่วยเหลือจากชายหนุ่ม

“วานคุณเอาหนังสือปกแดงนั้นให้หน่อยได้มั้ยคะ ฉันเอาไม่ถึงน่ะ”

“เมื่อเช้าเธอพึ่งบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะอยู่ให้ห่างจากฉัน แล้วทำไมถึงเรียกให้ฉันมาหาล่ะ”

“งั้นช่างเถอะค่ะฉันเอาเองก็ได้” หญิงสาวโต้กลับ ดูเหมือนว่าเธอจะลืมคำพูดของตัวเองไปแล้วจริงๆ

ดาหวันเมื่อไม่ได้รับความช่วยเหลือเธอจึงหาวิธีเอาหนังสือดังกล่าวลงมาด้วยตัวเอง หญิงสาวลากเก้าอี้ไม้เก่าๆ ที่อยู่ข้างชั้นวางหนังสือมาเพื่อจะปีนขึ้นไปเอาหนังสือเล่มที่ต้องการ โดยมีครามยืนแสยะยิ้มมองย่างไม่ละสายตา

ระหว่างที่ดาหวันหยิบเอาหนังสือนั้นเก้าอี้ที่เธอเหยียบอยู่ก็โคลงเคลงจนหญิงสาวเสียการทรงตัวแล้วตกลงมาจากเก้าอี้ในที่สุด ก้นกบของหญิงสาวกระแทกกับพ้นในทันที ดาหวันรู้สึกเคืองขุ่นต่อครามที่รู้ว่าเธอกำลังจะตกจากเก้าอี้แต่ไม่เข้ามาช่วย แม้แต่ตอนนี้เขายังยืนยิ้มชอบใจมองมาที่เธอโดยไม่สนใจสักนิด

“ผู้ชายอะไรใจดำชะมัด”

“ขึ้นเองตกเอง กลับมาว่าฉันใจดำซะงั้น”

“ถ้าไม่ช่วยก็ไปเถอะค่ะ ไม่ต้องมาหัวเราะสมน้ำหน้าฉันก็ได้”

“งั้นฉันไปแล้วนะ” ชายหนุ่มถามย้ำในความต้องการของหญิงสาวก่อนจะเดินออกจากห้องหนังสือไป ท่าทีของครามทำดาหวันเอือมระอาเป็นอย่างมาก ไม่คิดว่าเขาจะเป็นผู้ชายตัวโตที่แล้งน้ำใจขนาดนี้

ดาหวันพยายามประคองตัวเองให้ลุกขึ้น แต่ไม่ทันได้ขึ้นยืนก็ถูกครามเข้าคว้าตัวเข้ามาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะอุ้มพาเธอไปนั่งยังโซฟาที่อยู่ใกล้ๆ การกระทำของชายหนุ่มทำดาหวันสับสนอยู่ไม่น้อย

“ฉันไม่อยากโดนตราหน้าว่าแล้งน้ำใจ” ชายหนุ่มบอกต่อดาหวันก่อนจะเดินไปเก็บหนังสือเล่มแดงที่ตกอยู่ที่พื้นนำมาให้กับเธอ

“ขอบคุณค่ะ ก็ไม่ได้เย็นชานี่” หญิงสาวมองค้อนประชด

“เดี๋ยวฉันให้แม่บ้านเอายามาให้ ดูแลตัวเองยังไม่ได้แล้วแบบนี้เธอจะดูแลหลานฉันได้ไง”

“ฉันไม่เป็นไรก็แค่เคล็ดนิดหน่อยเองเดี๋ยวก็หายแล้ว นั่นเสียงคุณครีมนี่คะ งั้นฉันขอตัวไปหาเธอก่อนนะ”

“เธออยู่นิ่งๆ ก่อนได้มั้ย” ชายหนุ่มตวาดใส่พร้อมเข้าไปประคองดาหวันที่กำลังจะลุกให้นั่งลงกลับที่เดิม หญิงสาวเองก็สู้แรงชายหนุ่มไม่ได้เลยต้องจำนน

“เธออยู่นี่แหละ” พูดจบก็เดินจากไป

ผ่านไปสักครู่เด็กน้อยวัยกระเตาะก็วิ่งเข้ามาหาดาหวันที่ห้องหนังสือ เธอยิ้มหวานสดใสให้กับผู้เป็นพี่เลี้ยงของเธออย่างน่าเอ็นดู

“กลับมาแล้วเหรอคะน้องครีม วันนี้ไปเที่ยวไหนมาบ้าง”

“แม่พาน้องครีมไปเที่ยวสวนสนุกมาค่ะ ไว้ครั้งหน้าพี่ดาหวันไปกับน้องครีมนะคะ”

“ได้สิคะ ไว้เราไปด้วยกันเนาะ”

“น้าครามบอกว่าพี่ดาหวันตกเก้าอี้ พี่เจ็บมากมั้ยน้องครีมเป็นห่วงค่ะ”

“ไม่เจ็บแล้วค่ะ เห็นมั้ยคะว่าพี่ไม่เป็นอะไรเลย” ดาหวันลุกจากเก้าอี้หมุนตัวให้เด็กน้อยดู ตอนนี้เธอไม่ค่อยรู้สึกปวดแล้ว ครั้งนี้โชคดีที่เก้าอี้ไม่ได้สูงมากไม่งั้นเธอคงเจ็บหนักกว่านี้แน่นอน

ระหว่างที่ดาหวันและน้องครีมพูดคุยหยอกเล่นกันอยู่นั้นคีรนาก็เดินเข้ามาสมทบ หญิงสาวต้องกลับต่างประเทศแล้วเลยอยากจะฝากฝังเรื่องของผู้เป็นลูกสาวให้กับดาหวันดูแลต่อ เธอหวังว่าดาหวันจะรักและเอ็นดูลูกสาวของเธอเป็นอย่างดี

ช่วงค่ำของวัน

“คิดอะไรอยู่เหรอ” คริสเอ่ยทักดาหวันเมื่อเห็นหญิงสาวกำลังยืนเหม่ออยู่ที่สวนข้างบ้าน

“คิดอะไรเรื่อยเปื่อยค่ะ พึ่งกลับมาถึงเหรอคะ”

“อืม แล้วนั่นคุณเป็นอะไร” ชายหนุ่มเห็นหญิงสาวยืนทุบหลังตัวเองก็ถามด้วยความสงสัย

“คือตอนบ่ายฉันตกจากเก้าอี้ค่ะ หลังเลยตึงๆ ไปหน่อย”

“เป็นอะไรมากมั้ย?” คริสปรี่เข้าไปคว้าตัวหญิงสาวเพื่อสำรวจความผิดปกติจากการตกเก้าอี้ สีหน้าชายหนุ่มดูเป็นกังวลอยู่ไม่น้อย

ดาหวันจ้องไปที่ดวงตาอบอุ่นของคริสอย่างไม่ลดละ ความเอาใจใส่ของชายหนุ่มนั้นทำเธอรู้สึกเคลือบแคลงอย่างบอกไม่ถูก ท่าทีของเขาในตอนนี้ดูห่วงใยเธอมากจริงๆ