14

กานพลูเพลียไปหมด บางส่วนยังคงเต้นตุบๆ เหมือนกับว่า...ใช่...เหมือนกับว่าเขายังอยู่ที่ตรงนั้น โอ...เมื่อคืนนี้เธอหลับพับไปกับอกเขา ทั้งๆ ที่เขายังคงวนเวียนตักตวงความสุขจากเธอไม่หยุด

​เธอปรือตาตื่นขึ้นมาไออุ่นของคนข้างๆ ยังคงกรุ่นอยู่ กานพลูหน้าแดงเมื่อเห็นร่องรอยรักของเขาและเธอ เมื่อคืน...เขาเอาแรงมาจากไหนกันหนอ มากมายขนาดนั้น

​เขาไม่อยู่ก็ดี ทำให้เธอไม่เขินมาก เธอยังอายเขาเรื่องเมื่อคืนยิ่งเพิ่มลำดับขั้นความสนิทสนมชิดเชื้อระหว่างกัน เธอกล้าทำในบางสิ่งที่อลิสาสอนมา มันทำให้เขาครางเสียงลั่น เธอชอบเสียงนั้น ชอบเวลาที่...ได้ควบคุมเขา มันเหมือนกับว่าเธอคือราชินี

​กานพลูลงเตียงไปพร้อมกับเซน้อยๆ รีบอาบน้ำชำระล้างร่างกาย เธอไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าจะหยิบอะไรมาใส่ให้ประทับใจเขา เพราะทั้งเพลียและหิว ไม่ได้แต่งหน้าด้วยซ้ำ เมื่อเธอสวมเสื้อและกางเกงเสร็จ ก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามา

​“ตื่นแล้วหรือ? หิวหรือยังครับ”

​“ก็...อุ๊ย”

​เสียงท้องร้องของกานพลู ดังจนเขาหัวเราะ เขาวางกล่องพัสดุลง แล้วมาเอื้อมมือลูบผมเธอเล่น

​“พี่สั่งของมากินที่นี่ ไปนั่งกันตรงระเบียงไหม? จะได้ดูวิวทะเลไปด้วย”

​“ค่ะ”

เธอยิ้มเขินๆ แล้วเดินเซ อาตม์เห็นท่านั้นก็อดยิ้มไม่ได้ พร้อมกับอยากจะเขกหัวตัวเองที่ทำน้องเพลียได้ขนาดนั้น เฮ้อ เขาช้อนอุ้มเธอขึ้นมาในอ้อมแขน กานพลูร้องอุทานเบาๆ โอบมือไว้รอบคอเขา แล้วมองเขาพลางทำตาโต

​“พี่ทำให้พูลหมดแรง พี่ขอโทษที่...เอ่อ...เยอะขนาดนั้น”

​“หนู...หนูไม่ได้ว่าอะไรพี่อาตม์หรอกค่ะ หนูมีความสุขมาก”

เธอว่าอ้อมแอ้มกับอกเขา หน้าแดงตัวแดงไปหมด อาตม์หัวเราะ เธอทำให้เขาอารมณ์ดีจริงๆ

​เขาวางเธอบนเก้าอี้ พนักงานมาเสิร์ฟอาหารที่เขาสั่งไว้ เป็นข้าวผัดปูสองจานใหญ่ และไข่เจียวกุ้งสับส่งกลิ่นหอม แกงจืดหมูสับใส่สาหร่าย ไข่ลวกอีกหกฟอง แถมด้วยเครื่องดื่มชูกำลังอีกสองขวด ตาของกานพลูมองไข่ลวกเครื่องดื่มชูกำลัง แล้วมองหน้าเขา อาตม์มองเธออยู่แล้ว ก่อนจะยิ้มร้าย แล้วลงมือตอกไข่ลวกใส่ชามสองฟอง ส่งให้เธอ และขวดเครื่องดื่ม พร้อมกับยกเครื่องปรุงรสให้เธอ แล้วพูดแบบไม่มองหน้าเพราะกลัวว่าเธอจะเขินกับสายตาของเขา

​“เต็มที่เลยนะพูล คืนนี้อาจจะต้องใช้แรงอีกเยอะ”

​“แน้” เธอกัดริมฝีปาก หน้าแดงก่ำกับคำพูดของเขา คนพูดยิ้มกริ่มชอบใจที่เห็นเธออาย...

​เห็นท่าทางของเธอแล้ว ชายหนุ่มก็ไม่ได้กระเซ้าอะไรอีก เกรงว่าเธอจะยิ่งอายหนัก แล้วพานจะเขินกินอะไรไม่ลงพอดี

​ทั้งสองคนรับประทานอาหารกันเงียบๆ เพียงแค่ลอบมองตากันเป็นระยะเท่านั้น แล้วก็ต่างหยุดรอยยิ้มไม่ได้ มองตากันไปกินข้าวกันไป ยิ้มกันไป เป็นอาหารเช้าที่รื่นรมย์ในรอบปีของอาตม์เลยก็ว่าได้ และสำหรับกานพลู ก็เป็นมื้อที่เธอมีความสุขมากเช่นกัน

​ไม่น่าเชื่อว่าทั้งสองจะกินทุกอย่างที่สั่งมาจนหมดเกลี้ยง อาจจะเพราะเมื่อคืนนี้ ทั้งคู่ใช้พลังงานไปมากโข เมื่อท้องอิ่มแล้วกานพลูก็ปิดปากหาว เขาหัวเราะแล้วลุกจากเก้าอี้ของตนเอง แล้วตรงเข้าช้อนอุ้มกานพลู ที่ถึงกับร้องอุทานอย่างตกใจ เขาก้มลงหอมแก้มเธอแล้วเคลียจมูกกับแก้มสาวเล่น พร้อมกับเอ่ยหยอก

​“เมื่อคืนเราแทบไม่ได้นอน ไปนอนกันดีกว่า”

​คำว่านอนทำให้กานพลูทำตาโต แก้มแดงขึ้นทันที

​“อะ...อีกเหรอคะพี่อาตม์”

​“หึๆ โธ่ คิดไปถึงไหนกันครับ พี่หมายถึงนอนจริงๆ ไม่ใช่อย่างอื่น หรือว่าถ้าพูลไหว พี่ก็ไม่ว่า พี่พร้อมเสมอ”

​“หนูง่วง” เธอซบหน้ากับอกกว้างแล้วพึมพำอุบอิบ

“พี่อาตม์ไม่คิดจะง่วงบ้างหรือคะ”

​“ง่วงสิ แต่นอนกอดพูลแป๊บเดียว พลังมันก็กลับมาแล้ว”

​“งั้นพี่อาตม์ให้หนูนอนบนเตียง พี่อาตม์ไปนอนที่อื่น”

​“ไม่ พี่อยากกอดพูลนอน”

​เธอย่นจมูกน้อยๆ เขาวางเธอลงบนเตียง กอดเธอไว้ ขณะที่กานพลูใจเต้นตึกตัก เขาก็นอนหายใจสม่ำเสมอไปแล้ว คงจะเพลียจริงๆ นั่นแหละ

​เมื่อเขาเป็นแบบนั้นแล้ว เธอก็ผล็อยหลับตามเขาไป สาวน้อยมีรอยยิ้มที่ริมฝีปาก แม้จะหลับไหลไปแล้ว

​เธอมีความสุขอย่างเหลือเกิน

​สุข...จนเกือบลืมไปว่า

​นี่เป็นความสุขเพียงแค่ชั่วคราว แล้วกำลังนับถอยหลัง...

​เกือบบ่ายกานพลูจึงค่อยลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างเต็มอิ่ม เธอพบกว่าคนที่กำลังนอนกอดเธอยังคงหลับใหล เขาคงจะเพลียมาก คิดถึงเรื่องเมื่อคืน...ใจสาวก็เต้นแรงขึ้นมาอีกหน เขาทำให้เธอรับรู้รสชาติของเพศรส และกำลังเสพติดมัน...

​กานพลูถอนใจ เงยหน้าขึ้นมองหน้าคนที่กำลังหลับอยู่ นัยน์ตากลมโตมองไล่ไปตามเครื่องหน้าคมสันของผู้ชายที่เรียกได้ว่าตอนนี้ เขาเป็นเจ้าของเธอ

​เจ้าของชั่วคราว...

​อดสะท้อนใจไม่ได้ เมื่อคิดถึงวันที่ต้องจากกัน ช่างเถิด...อย่าเพิ่งคิดถึงวันข้างหน้า ขอเธอมีความสุขในวันนี้ไปก่อนจนกว่าเวลาจะหมดลง

​เธอแตะนิ้วอย่างแผ่วเบาลงกับผิวแก้มของเขา มันสากเล็กน้อย ไรหนวดเคราที่เพิ่งขึ้นของเขาทำให้ใบหน้าของเขายิ่งดูคมสัน เธอจำสายตาของเขาได้ มันเป็นสีดำสวย เป็นประกายระยับยามมีอารมณ์ปรารถนา และยามจ้องตรงๆ ก็ทำให้เธอรู้สึกทั้งเกรงขาม ทั้งอยากจะละลายไปพร้อมๆ กัน

​จมูกของเขาโด่งสวย ริมฝีปากของเขาร้อนผ่าวและปลุกอารมณ์ของเธอให้เริงโรจน์ได้ทุกหนยามมันแตะต้องสัมผัสเธอ

​เธอจำเขาได้ทุกส่วน...มันประทับเข้าไปในความทรงจำของเธอ จะอยู่ตลอดไป

​นัยน์ตาของคนที่ทำเหมือนหลับสนิทไปแล้ว กลับลืมขึ้นมาทำให้กานพลูถึงกับชะงัก ตาต่อตาสบกัน เขายิ้ม...จับนิ้วของเธอที่กำลังไล้แก้มเขามาจูบ แล้วเอ่ยเสียงพร่า

​“แอบทำอะไรพี่ หืม?”

​“แน้...หนูจะทำอะไรพี่อาตม์ละคะ”

กานพลูหน้าแดง อายที่ถูกเขาจับได้ว่าแอบมองเขา เขาไล้แก้มเธอเล่นบ้าง มองเธอตาพราว การที่ตื่นมาแล้วมีเธออยู่ข้างๆ มันกำลังทำให้เขาเคยคุ้น การได้กอดเธอ สัมผัสเธอ มันทำให้เขารู้สึกดีและอยากให้เธออยู่ที่ตรงนี้ไปนานๆ  

​เหลือเวลาอีกกี่วันกัน...

​ทำไมถึงคิดแล้วใจหายเหลือเกิน

​“พูลทำกับพี่ได้ตั้งหลายอย่าง”

ชายหนุ่มเริ่มเคลียจมูกไปกับแก้มหอม จูบเคล้าผิวเนียน พลางกระซิบบางอย่างข้างหูเธอ

​“อื้อ”

เธอทำตาโตกับสิ่งที่เขาบอกเมื่อครู่ เขาหัวเราะ แล้วจับมือของเธอให้ไปวางที่หน้าท้องแกร่งของเขา ตามองจ้องเธอเหมือนจะกลืน

​“ทำได้ไหมครับ หืม?”

​“เอ่อ...”

เธอกัดริมฝีปากอย่างลังเล ท่าทางนั้นยั่วยวนเขาตามธรรมชาติ เขาลอง...ขอเธอดู ดูว่าสาวน้อยจะยอมทำให้เขาไหม อาตม์ไม่เคยคิดอยากจะได้การปรนนิบัติแบบนี้จากใครมากเท่ากานพลูจริงๆ แม้สาวน้อยจะไม่ยอม จะอายที่จะทำให้ เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาเพียงแค่...อยากให้เธอลองสัมผัสเขาอย่างลึกซึ้งก็เท่านั้น

​“ถ้าไม่ได้...”

​“ได้สิคะ หนูจะ...”

เธอแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผาก คนที่นอนรออยู่ใจเต้นแรงกับอาการนั้น โอ...กานพลูคือแม่มดชัดๆ

​มือนิ่มจับไปที่ความแข็งขึง มันกระตุกในมือเธอ หมอหนุ่มมองตามเธอด้วยสายตาร้อนแรงเมื่อเธอก้มลงกับบริเวณหน้าขาเขา แล้วเริ่มจับมัน...ดูดกลืนมัน

​“อา...อืม...”

​เขาครางออกมาเมื่อสาวน้อยเริ่มไล้เลีย ทำกับเขาเหมือนว่าเขาเป็นอาหารรสเลิศเพื่อเธอ กานพลูพยายามลองหัดทำ มันแปลก มัน...บอกไม่ถูกกับรสชาติและสัมผัส แต่เธอรู้สึกดี เมื่อได้ยินเสียงครางของเขา ได้เห็นอาการเสียวสยิวของเขา

​มือของเขาเลื่อนลงไปกอบกุมเต้านุ่ม ไล้มันไปด้วยขณะที่โดนกลืนกินจากฝีปากของเธอ เขาหลับตาพริ้ม ซี๊ดปากออกมาเมื่อเธอเผลอทำฟันครูดมันเข้า เขาสะดุ้ง ขณะที่กานพลูรีบปล่อย แล้วเงยหน้ามองเขา เขายิ้ม ตาปรือ พลางเอ่ยเสียงเหมือนคราง

​“เบาๆ พูลจ๋า อย่ากัดมันเข้าอีกล่ะ”

​“หนูขอโทษ”

เธอว่า หน้าแดงก่ำ ไล้ลิ้นกับปลายยอดอีกหน หมอหนุ่มคำรามออกมาด้วยความเสียว เขาจับร่างของเธอพลิกขึ้นมาให้คร่อมทับเขา กานพลูร้องอุ๊ยเบาๆ ตกใจกับท่าทางที่เขาจัดแจง มัน...เหมือนกับว่าทุกสิ่งของเธอ เปิดกว้างให้เขาได้ดูอย่างเต็มที่ เธอพยายามหนีบเข้าหากัน แต่เขาก็จับมันไว้ เขามองดูกลีบกุหลาบสาวคลี่แย้มอย่างเต็มตา ก่อนจะดึงเธอลงมาเพื่อดื่มกิน

​“อะ อื้อ พะ...พี่อาตม์”

​มีเพียงเสียงกลืนกินเธอ คือการตอบรับ ร่างงามถึงกับเกร็งเมื่อเขาดูดดื่มเธอ มือของสาวน้อยกอบกุมความแข็งร้อนที่กระตุกเบาๆ รับเธอ ป้อนมันเข้าปากบ้าง...

​“อา...ที่รัก พี่ไม่ไหวแล้ว พูลจ๋า”

เขาพลิกให้เธอลงนอนหงาย ดึงเธอขึ้นมาจูบเคล้าที่ปากอิ่มให้เธอชิมรสชาติของตัวเอง และรับรู้รสของตัณหาไปด้วย

​ขาเรียวแยกกว้างเพื่อเขา เสียงหวานครวญดังพร้อมกับเสียงห้าว เมื่อร่างกายสอดประสานกัน เริงร่ายไปในทะเลพิศวาสด้วยกัน จังหวะกระแทกเข้าออกของร่างแกร่งนั้น ราวกับจะฝากรัก ฝากฝังทุกสัมผัสให้ตราตรึงลงไปในกายเธอ

​เขาพาเธอพุ่งตรงไปยังวิมานสวาท แตกกระจายไปด้วยความสุขพร้อมๆ กัน

​ร่างน้อยหอบหายใจ ซบกับเขา เขาพรมจูบแก้มหอม นอนนิ่งกันไปครู่ จนหายใจเป็นปรกติ จึงลุกขึ้นแล้วดึงให้เธอลุกตามเขาด้วย

​“ไปหาอะไรกินกันไหมพี่หิวแล้ว มาเดี๋ยวอาบน้ำพร้อมกันเลย”

​“พี่อาตม์อาบก่อนเถอะค่ะ”

กานพลูว่า แล้วดึงตัวคืน เธอหลับตาปี๋เมื่อเขาลุกขึ้นแบบตัวเปล่า หมอหนุ่มหัวเราะ เขายืนตระหง่านต่อหน้าเธอ เจ้าส่วนนั้นที่ทำทีว่าโดนรีดพิษจนสงบไปแล้ว ตอนนี้มันเริ่มจะคึกคักขึ้นมาอีกแล้ว 

​“ทำไมล่ะ?”

​“เดี๋ยวไม่ได้ออกไปไหนพอดีถ้าเราอาบพร้อมกัน”

สาวน้อยตลบผ้าห่มขึ้นคลุมโปงเสียเลย ยิ่งทำให้อาตม์หัวเราะ แล้วทำทีกระตุกผ้าห่มออก กานพลูร้องกรี๊ดเบาๆ

​“พอแล้วค่ะ ไหนบอกว่าหิวข้าว”

​“ไปถูหลังให้พี่หน่อยสิ”

​“ถูหลังเฉยๆ นะ” เธอต่อรอง

​“อืมพี่จะเก็บมือ เก็บทุกอย่างไว้ ไม่กวนพูลแน่ๆ ล่ะ”

​เธอค่อยโผล่ออกมาจากผ้าห่ม แล้วต้องรีบคลุมมันใหม่ เมื่อเห็นว่าหมอหนุ่มยังคงอยู่ในสภาพแรกเกิด

​“หนูไม่เชื่อ ว่าพี่อาตม์จะทำได้ อื้อ ไปอาบน้ำก่อนเลยค่ะ”

​“หึๆ ทำไมไม่เชื่อพี่ล่ะครับ”

​“แหม...ตรงนั้น มัน...อื้อมัน...มันคงไม่ยอมให้หนูได้แค่อาบน้ำ ถูหลังให้พี่อาตม์หรอก”

​เขาหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างชอบใจ เธอน่ารักจริงๆ นั่นแหละ มีความประทับใจเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างกันมากไปทุกที

​เมื่อเขาออกมาจากห้องน้ำ สาวน้อยก็วิ่งสวนเขาเข้าไป หมอหนุ่มยิ้มชอบใจ แล้วแต่งตัว ระหว่างนั้น เขาก็มองไปยังกล่องพัสดุจากเพื่อนรัก จริงสิ เขายังไม่ได้เปิดมันดูเลยนี่นา

​เสียงข้อความดังมาจากโทรศัพท์มือถือของเขา

​

​แกะกล่องหรือยังวะ

​กล่องอะไร

​กล่องของขวัญกูไง กล่องแบบคน กับกล่องพัสดุที่ส่งไป ไอ้กล่องคนน่ะ มึงแกะแล้วชัวร์ ใช่ไหมล่ะไอ้หมออาตม์

​พูดมาก

​พิมพ์ตอบเพื่อนไปก็หน้าแดง นึกขึ้นได้ว่าเพื่อนกำลังมีเรื่องวุ่นๆ เลยถามไป เพราะชักจะนึกห่วงเรื่องของหมอปรีดิ์ กับเด็กในบ้านอย่างเด็กเหมียว ที่เพื่อนรักกำลังมีเรื่องมีราวด้วย

​มึงกับเด็กเหมียวเป็นไงบ้างวะ

​ก็...เฮ้อ กลับมาค่อยคุยกันว่ะ ยาวๆ ว่าแต่มึงแกะของขวัญกูด้วยนะไอ้อาตม์

​เอ่อ

​อิอิอิ ขอให้มีความสุขในวันพักร้อนเว้ย

​ของอะไรของมันนะ ย้ำหนักย้ำหนาให้แกะเสียด้วย อาตม์เดินไปที่กล่องนั่น แล้วเมื่อเปิดออก ก็พอดีกับที่กานพลูก้าวออกมาจากห้องน้ำ ในสภาพที่พร้อมจะออกไปข้างนอกกับเขาแล้ว เธออยู่ในชุดเดรสยาว สายสปาเก็ตตี้แบบผูก ลวดลายกราฟฟิคสีน้ำเงิน ยาวกรอมเท้า แบบของมันเน้นไปกับรูปร่างเซ็กซี่ของหล่อน ผมยาวเกล้าไว้เป็นมวย อวดเครื่องหน้าจิ้มลิ้มสวยละมุนตา แต่งหน้าเล็กน้อยด้วยโทนสีอ่อน เน้นให้เธอยิ่งดูสวยใส น่ารักนัก

​เขามองของในกล่อง

​หน้าแดงขึ้นมาทันที

​ไอ้บ้าปรีดิ์ส่งชุดนอนไม่ได้นอน แถมยังของเล่นผู้ใหญ่ ไอ้...ไม่รู้จะด่ามันว่ายังไงดี ขืนเขาให้กานพลูสวมชุดวับๆ แวมๆ เหล่านี้ อา ไม่ต้องไปไหนกันล่ะ แถมมันจะต้องยาวกว่าสองอาทิตย์แน่นอน

​กานพลูเอียงคอเมื่อเห็นท่าทางนั้นของชายหนุ่ม ที่มองกล่องพัสดุที่เปิดอ้า สลับกับมองหน้าเธอ แล้วก็ทำหน้าแดง

​“มีอะไรหรือเปล่าคะ”

​“ปละ เปล่า” หมออาตม์คิดสับสนว่าจะแช่งเพื่อน หรือจะหอมแก้มมันแรงๆ ดีกับการเล่นแผลงๆ ทั้งหมดของหมอปรีดิ์

​เขาโอบเอวสาวน้อยเดินออกมาจากห้องพัก ไอ้หมอปรีดิ์ ไอ้ห่า เล่นส่ง...อะไรมาแบบนั้น กลับไปเขาจะต้องไล่เตะมันแน่ๆ ไอ้เพื่อนบ้า

​หรือเขาควรจะขอบใจมันดีหว่า

​ก็ของขวัญของหมอปรีดิ์นั้น

​ช่างทำให้เขามีความสุขเหลือเกิน