ไซด์ไลน์ยอดรัก

บ่าวสาวสมกันสะพรึงมาก รักกันไปนานๆ นะ

​โอ๊ย บทจะแต่งก็ไฟแลบเหลือเชื่อ...ไม่อยากเชื่อเลย ไม่อยากเมนต์มากเกรงใจใครบางคน แต่เป็นอันว่า มีความสุขนะแก

​อยากมือลั่นแท็ค แต่ก็น่ะ ยินดีด้วยจ้ะ เจ้าสาว

​เจ้าบ่าวไฟแลบมาก เจ้าสาวไฟแลบไปอีก รักกันนานๆ นะ

​อาตม์ไล่อ่านแต่ล่ะข้อความ ที่อยู่ใต้ภาพของคู่บ่าวสาว แล้วก็ถอนใจยาว เขาตกลงใจบล็อก ทุกสิ่งเสีย หลังจากที่อ่านทุกๆ ข้อความส่งท้าย ให้ฝังลึก ให้ตอกย้ำลงไปในหัวใจของผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ชายที่ถูกทรยศ

​เขาเจ็บ...

​เขาอุตส่าห์ซื่อสัตย์ และตั้งใจที่จะมีอนาคตร่วมกับเธอ

​เขาคบหากับเธอมายาวนาน ถึงขนาดหมั้นหมายกัน แต่เพราะความยาวนานนั้นหรือเปล่านะ เขาทำงานเป็นหมอ งานที่ทำให้ไม่ค่อยมีเวลา การคบหายาวนานกลับกลายเป็นความห่าง ห่างกันไปไกลทุกที เขาเริ่มพบปะคู่หมั้นน้อยลง และสุดท้าย เมื่อต้นปี เธอก็มีทีท่าเปลี่ยนไป ทริปที่เขาตั้งใจจะลาพักร้อน เธอบอกว่าไม่ต้องลาเธอไม่ว่างไปธุระ แล้วในเฟซบุ๊กของเธอก็ปรากฎภาพของข้อมือของผู้ชายคนหนึ่งกับนาฬิกาเรือนล่ะเหยียบล้าน ที่จับมือของเธอไว้ สิริรดาบอกกับใครต่อใครว่าคนรู้จัก เพราะเธอตอนนั้นยังขึ้นชื่อว่าคบหากับเขา ขนาดสถานะในเฟซบุ๊กก็ยังยืนยันตามนั้น

​แล้วต้นเดือนที่แล้ว คู่หมั้นของเขาก็โพสต์ภาพการ์ดแต่งงาน

​ที่ลงชื่อเจ้าบ่าวว่า

​พิราม

​ไม่ใช่อาตม์

​จบทุกสิ่งทุกอย่างด้วยภาพนั้น

​เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น หมอหนุ่มกดรับ เวลานี้คนเดียวที่เขาจะรับสายก็คงจะเป็นผู้ชายคนนี้นั่นล่ะ ปรีดิ์...เพื่อนซี้เพื่อนตายของเขา

​“ไอ้อาตม์ ไอ้ห่า มึงอย่าฆ่าตัวตายนะ มึงไหวไหม ไหวหรือเปล่าให้กูไปอยู่ด้วยไหม?”

​“เอ่อ ทำไมกูจะต้องฆ่าตัวตายวะ”

เศร้าก็เศร้า แต่ประโยคของเพื่อนก็ทำให้เขาอดขำกับความห่วงแบบตีโพยตีพายของเพื่อนรักไม่ได้

​“ก็มึง โธ่...ไอ้อาตม์ ยังต้องให้กูพูดอะไร แฟนมึงไปแต่งงานกับคนอื่น มึงยื่นใบลาพักร้อน ห่า! นี่มันเรื่องใหญ่นะ”

​“กูก็แค่อยากพัก กูเสียใจเรื่อง...เค้า”

หมออาตม์ยังจี๊ดๆ ในอก จนไม่อยากพูดชื่ออดีตคนรัก อา...ใช่ ต่อไปนี้เธอคืออดีตของแล้ว

​“ก็เท่านั้น กูไม่ได้ไปฆ่าตัวตายอะไรหรอก มึงไม่ต้องห่วง”

​“แน่ใจนะ”

​“เอ่อ”

​“เอ่อก็ดี ไอ้ห่า อย่าทำอะไรตัวเองนะ มึงไปพักให้สบายใจมีอะไรก็โทรมากูพร้อมตลอดนะเพื่อน”

​“อืม”

​“ตอบอืมแบบนี้ ก็หมออาตม์คนเดิม เสียงดุๆ ฉิบหายตอนรำคาญแบบนี้ เออ มึงคนเดิมของกูกลับมาแล้ว”

​“ไอ้บ้า”

​“บ้ารักเพื่อน บ้าเป็นห่วงเพื่อนนะโว้ย อย่าทุกข์มาก”

​“เอ่อ”

​“ฮา...ตอบมายาวๆ กูไม่ชิน ต้องแบบนี้ แค่นี้นะ เที่ยวให้สนุกนะโว้ย”

​เขาวางสายจากเพื่อนสนิท หมอปรีดิ์กับเขา สนิทสนมกันมาเป็นสิบปี หมอนั่นรู้ใจเขาทุกอย่าง ชนิดว่าอ้าปากก็รู้ทันกันแล้วว่าจะพูดว่าอะไร

​หมอนั่นเป็นห่วงเขา ใครต่อใครก็เป็นห่วงเขา พ่อของเขาเองด้วย ว่าเขาอาจจะคิดมาก เพราะเขากับสิริรดาคบหากันมายาวนาน แล้วคนอย่างเขาที่ไม่ใช่คนเจ้าชู้ นิยมมีแฟนทีละคน ในสายตาของหมอปรีดิ์เพื่อนซี้ ที่เปลี่ยนสาวแทบจะอาทิตย์ล่ะคน ก็ย่อมจะมองว่าเขาคงจะเจ็บหนักมาก

​ก็...

​เจ็บอยู่นะ แต่เพราะความห่าง ความระแคะระคายในระยะหลัง ทำให้หัวใจเขาเผลอตั้งระบบป้องกันความเจ็บปวดขึ้นกระมัง พอฟ้าผ่าเปรี้ยงลงจริง เขาเลยไม่เจ็บมากเพราะคาดไว้แล้วว่าจะต้องเป็นอย่างนั้น

​เรื่องคิดสั้นเพราะความรักไม่ได้อยู่ในสมองเขาเลย

​เขาถอนหายใจอีกหน เปิดตู้ออกแล้วเก็บเสื้อผ้า แม้กระทั่ง ผอ. ท่านก็ยังเป็นห่วงกับการช้ำรักของเขาหนนี้ อาตม์อดยิ้มเศร้าๆ ไม่ได้ ท่านให้วันลาเขามาเป็นสามอาทิตย์โน่น บอกว่าไปพักให้สบายใจ จะจัดการเองเรื่องบุคลากร

​พัก...

​เขาควรจะไปพัก ให้เวลากับตัวเอง ชีวิตของเขาเป๋ไปเล็กน้อยเพราะความรัก กับสิริรดาทำไมถึงเลิกกับเขา ก็เพราะเธออาจจะมองไม่เห็นความก้าวหน้าในการคบกับเขากระมัง เขาถ่วงเวลาการเป็นครอบครัวกับเธอมาตลอดเพราะยังสนุกกับงาน ทั้งหมดก็เพราะเขานี่ล่ะ ที่ทำให้เธอไม่มั่นคง จนไปแต่งงานสายฟ้าแลบกับผู้ชายคนอื่น

​พักใจก่อนเถอะวะไอ้อาตม์

​เขาบอกกับตัวเอง ขณะที่ปิดกระเป๋า นั่งไล่โทรศัพท์มองหาที่พักดีๆ วิวทะเลสวยๆ ไม่รู้ว่าทำไมอกหักคนชอบไปทะเลอาจจะเพราะให้ธรรมชาติปลอบโยนกระมัง ส่วนไอ้หมอปรีดิ์เพื่อนซี้ ส่งข้อความมาพร้อมกับส่วนลด และโรงแรมดีๆ มาหลายแห่ง บอกกับเขาว่าให้บิกินี่ หน้าอก และบั้นท้ายเยียวยาอาการอกเดาะ ไอ้เพื่อนบ้า...คิดเป็นแต่เรื่องแบบนี้จริงๆ สินะ

​เขาตกลงใจกับรีสอร์ตแห่งหนึ่ง ที่เป็นส่วนตัวดี เขาเดินลงไปชั้นล่าง บิดาทักเขาแล้วไม่ได้ถามอะไรเซ้าซี้ต่อ เพราะรู้จักลูกชายดี ว่าหมออาต์มถ้าอยากเปิดปากระบายจะพูดเอง ถ้าไม่อยากระบายคือไม่อยากคุย ยิ่งไปถามนั่นแหละจะทำให้ยิ่งเครียด

​“ไปไหนลูก” พ่อของเขาถามแค่นั้น

​“ไปทางประจวบครับ”

​“อือ ไปดีๆ ล่ะ ลากี่วัน”

​“ผอ. ให้นานอยู่ครับ แต่ผม...ถ้าสบายใจก็กลับ ผมไม่ชอบพักนานๆ”

​“เอาน่ะ ไปพักให้สบายใจ ทางนี้ไม่ต้องห่วงพ่อ”

​“ครับ”

​อาตม์เดินไปขึ้นรถของเขา เหวี่ยงกระเป๋าไว้ตรงเบาะหลัง แล้วสตาร์ทรถ ตั้งจีพีเอสไปยังจุดหมาย สิ่งที่เขาต้องการคือการพัก การอยู่คนเดียว รักษาใจที่ระบม...เขาคงจะทำใจได้เร็วกว่าที่คิด