02

PART_3

# เวลา 20:30 น.

Rrrrrr~

อลิซรู้สึกตัวเมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้าดังขึ้นมา เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ ก่อนจะมองหามือถือที่ดังอยู่ไม่ไกล

>ป้าอร<

เมื่อเห็นว่าคนที่โทรมาคือป้าอร อลิซก็กดรับสายทันที เธอรับสายป้าอรพร้อมกับมองไปยังเตียงของส้มส้ม

(เจอรูมเมทคุณหนูหรือยังคะ แล้วเธอเป็นคนยังไง เข้ากับคุณหนูได้มั๊ย)

"เจอกันแล้วค่ะ"

(แล้วเธออยู่ห้องมั๊ยคะ)

"ไม่ค่ะ น่าจะออกไปทานข้าวมั้งคะ ป้าไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ"

(ให้ป้าไปนอนเป็นเพื่อนมั๊ยคะ ขอให้เธอสนิทกับคุณไวไว และเป็นคนดีนะคะ )

"ไม่ต้องหรอกค่ะ หนูอยู่ได้สบายมาก"

อลิซยังคงยืนยันคำเดิม ว่าเธออยู่ได้โดยไม่ต้องมีพี่เลี้ยงหรือแม่นมแล้ว ตอนนี้เธอโตพอที่จะใช้ชีวิตเองแล้ว

"แค่นี้ก่อนนะคะป้า พรุ่งนี้หนูต้องไปรายงานตัวแต่เช้า"

(อย่าลืมนะคะ ถ้ามีเรื่องอะไร โทรหาป้าได้ตลอดเวลา)

"โอเคค่า ฝันดีนะคะ"

หลังจากคุยโทรศัพท์กับป้าอรเสร็จ อลิซก็ลุกขึ้นไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าไปอาบน้ำ เพราะช่วงหัวค่ำเธอเผลอหลับไปโดยไม่ได้อาบน้ำ ความเล็กของห้องน้ำทำให้อลิซอึดอัดไม่น้อย มันไม่สะดวกสบายเอาซะเลย อยู่ๆ เธอก็คิดถึงอ่างอาบน้ำที่บ้านขึ้นมา เหนื่อยๆ แบบนี้ได้แช่น้ำอุ่นคงจะดี

แอด~

ความคิดของอลิซหยุดลงเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู และเสียงของกลุ่มคนที่เข้ามาในห้องของเธอ

"รูมเมทเธอไปไหนหล่ะ"

เสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นมา ฉันจำได้ว่าไม่ใช่เสียงของส้มส้ม

"เรียกมาทำความรู้จักหน่อยดิ เห็นไอ้เวย์มันบอกว่าสวยมาก"

ตามมาด้วยเสียงของผู้ชาย ที่ฟังดูยียวนสุดๆ แต่เมื่อกี้เขาบอกว่าคนชื่อเวย์บอกว่าฉันสวยเหรอ แล้วเวย์คือใคร?

"นี่เหรอเหตุผลที่อยากมาต่อห้องมัน"

"เอาความจริงป่ะ...ใช่"

"เลิกพูดมากแล้วแดกซะ แล้วก็ห้ามวุ่นวาย"

อลิซยืนฟังสามคนพูดคุยกันอยู่ในห้องน้ำ โดยไม่กล้าที่จะเปิดออกมา เฉพาะตอนนี้มีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่ปกปิดร่างกายอยู่ ถ้าเธอรู้ว่าจะมีคนเข้ามาในห้อง เธอคงเอาชุดนอนเข้ามาเปลี่ยนด้วย

'เอาไงดีเนี่ย!'อลิซได้แต่ถามตัวเอง และเริ่มอึดอัดเต็มทน แถมยุงยังกัดขาอีกด้วย

ปัง! ปัง! ปัง!

อยู่ๆ เสียงเคาะประตูห้องน้ำก็ดังขึ้นมา ทำเอาคนที่กำลังครุ่นคิดสะดุ้งตื่น เกือบจะส่งเสียงกรีดร้องออกไป แต่โชคดีที่เธอตั้งสติได้

"จะนอนในห้องน้ำเหรอ"ตามมาด้วยเสียงของผู้หญิง

"ปะ..เปล่า"อลิซตอบไปพร้อมกับหยิบเสื้อที่เธอใส่เข้ามามาปิดหน้าอกและพยายามดึงผ้าเช็ดตัวปิดต้นขาเรียว

"รีบออกมาดิ ปวดฉี่!"

ได้ยินอย่างนั้น อลิซจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อรวบรวมความกล้า แล้วค่อยๆ เปิดประตูออกไป

ทันทีที่ก้าวออกมา เธอก็รู้สึกถึงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาที่เธอ แล้วเธอก็ได้รู้ว่าในห้องไม่ได้มีแค่สามคนอย่างที่เธอเข้าใจ แต่มีถึงห้าคน

"ถอยสิ! ฉี่จะลาดแล้ว" ผู้หญิงผมสั้นเดินชนไหล่เธอเข้าไปในห้องน้ำด้วยท่าทางไม่เป็นมิตรเอาซะเลย

"สวยเชี้ยๆ!"แล้วผู้ชายที่นั่งดื่มอยู่กับส้มส้มก็พูดขึ้นมา แล้วยังทำเหมือนจะลุกขึ้นมาหาอลิซ แต่โชคดีที่ส้มส้มห้ามไว้

"อย่าเสียมารยาท แดกซะ!"

อลิซได้แต่ก้าวเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าของเธอด้วยท่าทางเขินอาย เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบสายตาใคร โดยเฉพาะสายตานิ่งเรียบของผู้ชายที่เธอเคยเจออยู่ที่ร้านอาหาร เขาคือผู้ชายหน้าหล่อนั่นเอง แล้วตอนนี้เขาก็กำลังนอนเล่นมือถืออยู่บนเตียงของเธอด้วย

อึก!! อลิซกลืนน้ำลายลงคอย่างฝืดเคืองขณะที่เลือกชุดนอนในตู้เสื้อผ้า ด้วยความเคยชินทำให้เธอหยิบชุดนอนกระโปรงของแบรนด์ดังออกมา แต่พอนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่คนเดียว เธอจึงหยิบชุดนอนที่เป็นกางเกงมาใส่

'ชุดนี้แหละ เหมาะสุด'อลิซมองชุดนอนสีพื้นชมพูอ่อนแขนยาวขายาวที่อยู่ในมือก่อนจะกลับเข้าไปใยห้องน้ำอีกครั้ง

ไม่นานเธอก็ออกมาด้วยท่าทางประหม่า เพราะพวกเขายังจับจ้องมาที่เธอ

"ดื่มป่ะ?"เป็นส้มส้มที่ถามเธอ

"ไม่หล่ะ ขอบคุณนะ"อลิซตอบไปพร้อมรอยยิ้ม แล้วเดินเอาผ้าเช็ดตัวไปใส่ตระกร้า

"เด็กดีจริงๆ นี่แหละแม่ของลูก"แล้วเสียงผู้ชายคนหนึ่งก็พูดขึ้นมา ทำเอาอลิซทำตัวไม่ถูกได้แต่เดินไปที่เตียงของเธอ ที่มีผู้ชายหน้าหล่อนอนอยู่ ราวกับว่าเป็นตัวของตัวเอง

"เอ่อ..นายไม่ไปดื่มกับเพื่อนเหรอ" อลิซถามออกไปอย่างมีมารยาท ทั้งๆ ที่ในใจอยากจะบอกให้เขาลุกออกจากเตียงของเธอ

"ไม่"เขาตอบเสียงเรียบขณะที่สายตายังจับจ้องที่เกมส์ในมือถือ

"ฉันจะนอนแล้ว นายช่วยไปนั่งที่...อร๊าย!!"

อลิซร้องเสียงหลง เมื่อเขาฉุดแขนเธอให้นั่งลงที่เตียง ที่มีพื้นที่เพียงน้อยนิด จนเธอแทบจะนั่งบนตัวเขาอยู่แล้ว

"จะนอนไม่ใช่เหรอ"เขาละสายตาจากหน้าจอแล้วมองหน้าเธอเพียงเสี้ยววินาทีแล้วกลับไปสนใจมือถือต่อ

"ฉันจะนอนได้ยังไง ในเมื่อนายนอนอยู่" อลิซพยายามพูดออกไปให้ดูปกติที่สุด ทั้งๆ ที่หัวใจของเธอเต้นแรงแทบระเบิด เพราะตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยใกล้ชิดผู้ชายคนไหนมาก่อนเลย

"แล้วห้องเธอมีที่ไหนให้อยู่"

คำตอบของเขาทำเอาอลิซไปไม่เป็น แล้วมองไปรอบห้องของเธอ ก็ได้รู้ว่ามันไม่มีที่ให้เขานั่งจริงๆ บนเตียงส้มส้มก็มีผู้ชายกับผู้หญิงคู่หนึ่งนอนอยู่ ส่วนโต๊ะทานข้าวก็มีส้มส้มกับเพื่อนอีกสี่คนนั่งอยู่ สรุปแล้วห้องนี้มีอยู่แปดคน...รวมเธอด้วย ไม่อยากจะเชื่อว่าห้องเล็กๆ จะอยู่ได้ถึงแปดคน