LOGIN“ค่ะคุณณุ” กันธิชากอดแฟ้มงานเดินตามเจ้านายหนุ่มเข้าห้องประชุมเล็ก และได้เจอกับเขมจิรา
“ทำไมถึงบอกไม่ได้! มันความลับอะไรนักหนาหรือเป็นแค่ข้ออ้างเท่านั้น เหตุผลจริงๆ ของแก คืออยากไปเสนอตัวให้คุณเมศวร์ถึงที่ทำงานใช่ไหม” น้ำเสียงดูถูกเหยียดหยามที่ออกมาจากปากของเพื่อนรัก ทำเอากันธิชานิ่งอึ้งน้ำตาคลอ“เขม ทำไมแกคิดแบบนั้น แกก็รู้ว่าฉันเป็นคนยังไง”“ฉันไม่รู้ ว่าตัวตนจริงๆ แกเป็นคนยังไง แต่ขอเตือนเอาไว้ว่าห้ามแกไปพบกับคุณเมศวร์อีก เขาเป็นของฉัน ห้ามยุ่งจำไว้” เขมจิราชี้หน้าใส่กันธิชาแล้วเดินเข้าไปในห้องก่อนปิดประตูดังปัง เท่านั้นกันธิชาถึงกับทรุดลงกับพื้นอย่างคนหมดเรี่ยวแรง“ทำไมแกถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้เขม ฉันไปพบคุณปรเมศวร์ก็เพื่อแกนะ” กันธิชาพึมพำบอกเพื่อนรักที่หายเข้าไปในห้องนอนด้วยความเจ็บปวดเสียใจกับเหตุการณ์ที่นับวันยิ่งดูจะเลวร้ายลง เพื่อนที่เคยเข้าใจเธอมาตลอด เหมือนจะกลายเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักกันสองอาทิตย์ผ่านไป เขมจิรายังคงทำตัวหมางเมินใส่กันธิชา และในทุกๆ เช้าจะออกไปท
“พี่มั่นใจว่าธิชาพูดความจริง ทำใจให้สบายเถอะ สักวันคุณชัญญาต้องแพ้ภัยตัวเอง” จิตตรีก็ได้แต่หวังว่าสักวันชัญญาจะได้รับผลกรรมที่ก่อไว้ ทั้งสองคุยต่อไม่นานก็วางสายเพราะต่างคนต่างมีงานต้องทำ หลังเลิกงานเขมจิราทนรอปรเมศวร์ไม่ไหวจึงตัดสินใจโทร.หาเพื่อถามเรื่องนัด ซึ่งอีกฝ่ายรีบขอโทษและขอเลื่อนนัดออกไปเพราะบิดาตนเข้าโรงพยาบาล ทำให้เขมจิราต้องรีบเดินทางไปเยี่ยมเจ้าสัวพงษ์เทพด้วยความเป็นห่วง“อ้าวหนูเขม รู้ได้ยังไงว่าลุงอยู่ที่โรงพยาบาล” เจ้าสัวพงษ์เทพเอ่ยถามด้วยสีหน้าแปลกใจ เมื่อเห็นเขมจิราเดินเข้ามาพร้อมของเยี่ยม“คุณเมศวร์โทร.ไปบอกเขมค่ะ” หญิงสาวหันไปยิ้มให้กับแฟนหนุ่มก่อนยื่นกระเช้าผลไม้ให้ ชัญญายืนหน้าบึ้งข้างเตียงคนไข้แสดงสีหน้าถึงความไม่ชอบใจนัก ที่เขมจิรามายุ่งวุ่นวายกับปรเมศวร์ ดูท่าทางทั้งสองจะสนิทสนมกันไม่น้อย“ขอบใจมากลูก จริงๆ ไม่น่าลำบากซื้อของมาฝากเลยนะ”“ไม่ลำบากเลยค่ะ&
“คุณหมอ คุณพ่อผมเป็นยังไงบ้างครับ” ปรเมศวร์เดินเข้ามาถามนายแพทย์ที่ทำการรักษาบิดาตนด้วยน้ำเสียงร้อนรน“ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ เดี๋ยวสักครู่ทางเจ้าหน้าที่จะพาคนไข้ไปที่ห้องพักฟื้น”“ขอบคุณมากครับคุณหมอ” ปรเมศวร์เอื้อมมือมาจับมือนายแพทย์วัยกลางคนด้วยรอยยิ้มที่โล่งอก แต่สำหรับชัญญาในใจกลับสั่นรัว กลัวเจ้าสัวพงษ์เทพตื่นขึ้นมาพูดเรื่องที่เธอกับอนุวัฒน์แอบมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน“ผมว่าเราไปรอคุณพ่อที่ห้องพักฟื้นดีกว่าครับ” ปรเมศวร์แตะศอกแม่เลี้ยงสาวเบาๆ จนอีกฝ่ายสะดุ้งตกใจก่อนพยักหน้าเดินตาม กันธิชาก็รีบสาวเท้าตามหลังทั้งคู่ไปเงียบๆ จนถึงหน้าลิฟต์ชายหนุ่มก็สั่งห้ามไม่ให้ตามขึ้นมา เพราะไม่อยากให้บิดาตื่นขึ้นมาเจอหน้ากันธิชาอีก อาจจะทำให้ท่านช็อกจนอาการทรุดลงไปอีก“แต่ฉันอยากรอดูจนท่านฟื้น ให้แน่ใจก่อนว่าคุณลุงไม่เป็นอะไรแล้ว” กันธิชายังดื้อดึงแม้ชายหนุ่มจะเอ่ยปากไล่กลับ จนปรเมศวร์โมโหก่อนหันไปฝากแม่เลี้ยงสาวช่วยตามไปดูบิดาที่ห้องพักฟื้น จากนั้นก็ลากแขนกันธิชาออกไป“เธอจะดื้อไปถึงไหน
“อืม...” กันธิชาขานรับคำเบาๆ จากนั้นเขมจิราก็เดินออกไปจากห้องพัก กันธิชาจึงรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเพื่อโทร.หาปรเมศวร์แต่อีกฝ่ายกลับปิดเครื่องมือสื่อสาร เธอจึงตัดสินใจโทร.ไปบอกเจ้านายหนุ่ม ว่าอาจจะเข้างานสายเพราะติดธุระสำคัญบริษัท อนันต์ตระการ กรุ๊ป จิตตรีแปลกใจที่กันธิชามาขอพบปรเมศวร์แต่เช้า แต่เจ้านายหนุ่มยังไม่เข้ามาเพราะออกตรวจไซต์งานหลายแห่งและที่สำคัญตอนนี้ไม่สามารถติดต่อได้“มีอะไรหรือเปล่าธิชา ถึงได้มาหาคุณเมศวร์แต่เช้า” จิตตรีนำกาแฟมาให้สาวรุ่นน้องที่ได้มานั่งรอที่โซฟาภายในห้องทำงานของเจ้านายหนุ่ม“ธิชาอยากจะมาคุยกับคุณปรเมศวร์เรื่องของเขมค่ะ”“เรื่องอะไรจ๊ะ หรือธิชายังไม่บอกคุณเขมเรื่องนั้นน่ะ”“มันสายไปแล้วค่ะพี่ตรี เป็นเพราะธิชาคนเดียว ที่ทำให้เพื่อนต้องเดือดร้อน” กันธิชากล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด จวนเจียนจะร้องไห้“โธ่ธิชา พี่ไม่รู
“อย่าคิดทำอะไรบ้าๆ อีกเด็ดขาดนะ” กันธิชาเริ่มรู้สึกไม่ไว้ใจ คิดว่าเขาเลิกยุ่งกับเธอตั้งแต่คบกับเขมจิราเสียอีก แต่ถึงอย่างไรเธอจะไม่มีทางให้เกิดขึ้นอีกและจะไม่มีวันทรยศเพื่อนรักอย่างเด็ดขาด“ฉันทำอะไรเธอ คิดลึกไปเปล่าเนี่ย หรือคิดถึงสัมผัสฉัน” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ แล้วเงียบไปจนถึงคอนโดฯ“จะลงมาดีๆ หรือให้ฉันอุ้ม” ปรเมศวร์กล่าวข่มขู่ เมื่อหญิงสาวนั่งนิ่งไม่ยอมลงจากรถ“คุณสัญญาก่อนว่าจะไม่ทำอะไรฉัน”“โอเคฉันจะไม่ทำอะไรเธอ ถ้าเธอไม่ลุกขึ้นมาปลุกปล้ำฉัน” ชายหนุ่มกล่าวเย้าจนอีกฝ่ายสะบัดค้อนให้“เรามีเรื่องต้องตกลงกัน” ปรเมศวร์กล่าวเสียงขรึม แววตาจริงจังทำให้หญิงสาวยอมเดินตามเขาขึ้นไปยังที่ห้องพัก ทันทีที่ประตูห้องถูกปิดปรเมศวร์ก็คว้าร่างบางมากอดไว้จนเธอตกใจพยายามผลักไส“ไหนคุณสัญญาแล้วไงคุณปรเมศวร์”“ฉันแค่อยากกอดเธอเท่านั้น” ชายหนุ่มพึมพำด้วยน้ำเสียงอ่อนล้าจนหญิงสาวต้องยอมสงบนิ่งปล่อยให้เขากอดอยู่อย่างนั้นครู่ใหญ่ จนกระทั่งจูงมือเธอไปนั่งที่โซฟา
“สปาเกตตีย่ะฝีมือยายธิชา นี่ถ้าไม่ติดว่าธิชามีงานทำฉันคงลงทุนเปิดร้านอาหารให้แล้ว” พีรพลกล่าวจบก็ก้มหน้าทานต่อโดยลืมไปว่าเขมจิราพาแฟนหนุ่มมาด้วย จากวินาทีแรกที่ปรเมศวร์เห็นกันธิชานั่งอยู่กับผู้ชายตามลำพังในห้องพักก็เกิดความไม่พอใจขึ้นมา“ธิชายังมีสปาเกตตีเหลือพอให้ฉันกับคุณเมศวร์กินหรือเปล่า”“หมดแล้วจ้า แต่เดี๋ยวฉันเข้าไปทำให้ใหม่”“แล้วแกจะหิ้วท้องมากินที่ห้องทำไมยายเขมแทนที่จะแวะกินที่ห้างให้เรียบร้อย”“ก็คุณเมศวร์น่ะสิ บอกว่าอยากกินฝีมือฉัน หลังออกจากโรงหนังเราก็แวะไปซื้อของสดที่ตลาดกันเลย”เขมจิราชูอาหารสดที่ซื้อมา กันธิชาเข้ามารับของไว้แล้วเดินหายไปในห้องครัวเพื่อทำสปาเกตตี“เอาไว้ทำวันหลังก็ได้ครับ” ชายหนุ่มเอ่ยแล้วทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เขมจิราจึงถือโอกาสแนะนำแฟนหนุ่มให้รู้จักเพื่อนรัก พีรพลไม่รอช้าเอื้อมมือไปแตะทำความรู้จักชายหนุ่มด้วยท่าทางกระดี๊กระด๊าลืมตัวไปชั่วขณะ ด้วยน้ำเสียงกิริยาต่างๆ ของอีกฝ่าย ทำให้อารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านของเขาค่อยๆ สงบลงปรเมศวร์เห

![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





