3

“ผมกินอะไรก็ได้ครับ ถ้าเป็นฝีมือป้าเฉลา” ปรเมศวร์กล่าวเอาใจแม่บ้านสูงวัย แล้วหันมาขอบคุณบิดาเบาๆ

“คุณพ่อเองก็ต้องกินเยอะๆ นะครับ ผอมจากเมื่อก่อนจนผิดหูผิดตา” ชายหนุ่มเอ่ยพลางสำรวจใบหน้าบิดาที่ดูซูบลงไป คงตรอมใจเรื่องการจากไปของอนุวัฒน์

 “แกก็เหมือนกัน” เจ้าสัวพงษ์เทพตักอาหารใส่จานบุตรชายด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข บรรยากาศเก่าๆ กลับมาอีกครั้ง แม้ในใจของสองพ่อลูกกำลังคิดถึงอนุวัฒน์ อยากให้มานั่งร่วมโต๊ะอาหารด้วยกันในเวลานี้ แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยขึ้นมาทำลายบรรยากาศ และในขณะนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือของชัญญาก็ดังแทรกกลางบทสนทนา ทำให้หญิงสาวยิ้มเจื่อนๆ เมื่อถูกสายตาของสามีมองมาอย่างตำหนิ จนเธอต้องรีบขอตัวออกไปรับสาย เพียงไม่นานก็เดินกลับเข้ามาขอตัวออกไปข้างนอกด้วยท่าทางรีบร้อน สองพ่อลูกมองตามด้วยความแปลกใจ แต่เพียงระยะสั้นๆ ก็ละความสนใจไป

“พ่อขอโทษนะ” เจ้าสัวพงษ์เทพเอ่ยขึ้นหลังจากรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อย และพากันมานั่งที่ห้องนั่งเล่น

“เรื่องอะไรครับคุณพ่อ” ชายหนุ่มขมวดคิ้วพร้อมหันมามองหน้าบิดาอย่างงุนงง

“เรื่องของชัญญา ถ้าแกไม่พอใจที่จะอยู่ร่วมบ้านเดียวกัน พ่อจะสร้างบ้านอีกหลังให้เธออยู่”

“ไม่ต้องหรอกครับคุณพ่อ ผมเองก็ไม่คิดอะไรแล้ว แค่ต่างคนต่างอยู่อย่ามาวุ่นวายกับผมก็พอ” ปรเมศวร์มีโลกส่วนตัวสูงมาตั้งแต่ไหนแต่ไรทุกคนในบ้านต่างรับรู้ดี

“พ่อจะบอกเธอให้”

“แล้วเธอดูแลคุณพ่อดีหรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามถึงเรื่องนี้

“ก็ดีนะ” เจ้าสัวพงษ์เทพก็ตอบไม่ได้เต็มปากเพราะช่วงพักหลังชัญญาเปลี่ยนไปหลายอย่าง แต่ไม่อยากบอกให้บุตรชายต้องขุ่นเคืองใจต่อภรรยาสาวของตน

“แกคงคิดว่าพ่อเป็นตาแก่ตัณหากลับสินะ”

“เอ่อ...ผมแค่กลัวว่าคุณญาจะมาหลอกคุณพ่อเท่านั้นเอง”

            “เรื่องนั้นแกสบายใจได้ เพราะพ่อไม่เคยยกอะไรให้เธอเลย แม้แต่ชุดเครื่องเพชรของแม่แก จะให้ก็เพียงแค่เงินใช้แต่ละเดือน เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยา ก็เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวในวันแต่งงาน ตลอดห้าปีที่ผ่านมามีเพียงแค่กอดหรือหอมแก้มเท่านั้น แกคงสงสัยสินะ ว่าพ่อแต่งงานกับเธอทำไม”

“ครับ” ปรเมศวร์ยอมรับว่าเคยสงสัยและแอบคิดอกุศลมาตลอด

“ไม่รู้ว่าพรหมลิขิตหรือเปล่า พ่อบังเอิญเจอญามาทำบุญที่วัดอยู่เป็นประจำ เมื่อมีโอกาสเจอกันบ่อยครั้ง ก็ทำให้ตาแก่ขี้เหงาอย่างพ่อ เกิดอยากหาคู่ชีวิตไว้พากันเข้าวัดเข้าวา สนทนาเรื่องธรรมะบ้าง”

“คุณญาน่ะหรือครับชอบไปวัด” ชายหนุ่มค่อนข้างแปลกใจ ดูภาพลักษณ์ชัญญาแล้วไม่น่าจะเป็นจำพวกชอบเข้าวัด แต่ภาพลักษณ์ภายนอกก็ใช่จะบ่งบอกถึงนิสัยใจคอเสมอไป

“อืม...ก็มีเธอนี่แหละคอยไปเป็นเพื่อนพ่อฟังเทศน์ ทำบุญอยู่ที่วัดเป็นประจำ แต่ช่วงหลังจากที่ตาวัฒน์เสีย เธอก็ไม่มีเวลาไปเป็นเพื่อนพ่อเลย เพราะยุ่งกับงานบริษัท” เจ้าสัวพงษ์เทพกล่าวด้วยน้ำเสียงเหงาๆ ตามประสาคนแก่

“ต่อไปผมเข้าไปดูแลบริษัท คุณญาคงมีเวลาดูแลคุณพ่อมากขึ้น”

“ขอบใจนะเมศวร์ที่เข้าใจหัวใจคนแก่อย่างพ่อ”

“ครับ ถ้าเป็นความสุขของคุณพ่อ ผมก็ยินดี” เขาอยากทำให้ทุกๆ เวลาของบิดามีแต่ความสุขมากที่สุด เท่าที่จะมากได้ เพราะไม่อยากจะเสียดายวันเวลา เหมือนเช่นที่เคยรู้สึกกับอนุวัฒน์

“จริงๆ ถ้าเราเปิดใจคุยกันเมื่อห้าปีก่อนก็คงดี” เจ้าสัวพงษ์เทพรู้สึกเสียดายเวลาที่ผ่านมา ในเวลานั้นต่างคนต่างเอาความคิดของตนเป็นใหญ่ จนไม่ยอมรับฟังเหตุผลของกันและกัน

“ผมก็ต้องขอโทษคุณพ่อ ที่แสดงกิริยาก้าวร้าวไปในวันนั้น”

“ช่างมันเถอะ เรื่องก็ผ่านไปแล้ว ถ้าตาวัฒน์รู้ว่าพ่อกับแกปรับความเข้าใจกันได้ เขาคงดีใจ” เจ้าสัวพงษ์เทพอดกล่าวถึงบุตรบุญธรรมไม่ได้

“ใช่ครับ” ปรเมศวร์ขานรับเพียงสั้นๆ แล้วนิ่งเงียบไปชั่วครู่ก่อนเอ่ยเสียงสั่นยามนึกถึงน้องชายอันเป็นที่รักของตน รู้สึกเสียใจที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างน้องชายยามที่กำลังมีปัญหากับชีวิตรัก “ถ้าผมรู้ว่านายวัฒน์มีปัญหา ผมคงกลับมาหาเขาเร็วกว่านี้”

“ตาวัฒน์ไม่ได้เล่าอะไรให้แกฟังบ้างหรือไงกับปัญหาที่เกิดขึ้น” เจ้าสัวพงษ์เทพเห็นบุตรชายทั้งสองสนิทสนมกัน มีอะไรก็ปรึกษากันตลอด ทำให้เขาทราบข่าวคราวปรเมศวร์จากอนุวัฒน์เสมอ

“ไม่ครับเลยครับ ปิดปากเงียบไม่ยอมพูดถึง แต่ส่วนมากก็โทร.คุยกันก็เฉพาะเรื่องงานและเรื่องคุณพ่อเท่านั้น มารู้ว่านายวัฒน์เลิกกับกันธิชาก่อนประสบอุบัติเหตุก็จากคำบอกเล่าของคุณญา คุณพ่อล่ะครับ รู้เรื่องนี้หรือเปล่า”

“ไม่เลย นับครั้งได้ที่จะเจอหน้ากัน เพราะพักหลังมานี้ตาวัฒน์คอยหลบหน้าพ่อตลอด แถมยังขอย้ายออกไปอยู่คอนโดฯ ใกล้บริษัท พ่อเคยถามว่าทำไม เขาบอกเพียงว่าขี้เกียจขับรถไกลๆ” เจ้าสัวพงษ์เทพเองก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อยกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของบุตรบุญธรรม และใบหน้าเหมือนคนอมทุกข์ตลอดเวลา

 “แล้วตอนนี้กันธิชายังทำงานเป็นผู้ช่วยคุณจิตตรีอยู่หรือเปล่าครับ ผมอยากคุยกับเธอสักหน่อย”

 “เห็นญาบอกว่าหนูธิชาลาออกไปแล้ว ตาเมศวร์เรื่องก็ผ่านไปแล้ว เราอย่ารื้อฟื้นมันอีกเลยนะ”

เจ้าสัวพงษ์เทพรู้ว่าบุตรชายต้องการไปพูดคุยอะไรกับกันธิชา

“ผมแค่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนที่ตาวัฒน์จะเสียเท่านั้นเองครับ”

“งั้นก็ตามใจ แต่พ่ออยากจะบอกว่าหนูธิชาเป็นคนดี” เจ้าสัวพงษ์เทพเอ่ยขึ้นราวกับต้องการเตือนบุตรชายทางอ้อม

“ครับคุณพ่อ เดี๋ยวผมขอตัวขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะครับ” ชายหนุ่มกล่าวตัดบทเพราะทนฟังบิดาเอ่ยถึงกันธิชาในแง่ดีต่อไม่ไหว