2

“ไม่! ยูโกะจะไปคนเดียวค่ะ ทาเคชิน่าเบื่อจะตาย คอยขัดยูโกะทุกเรื่อง และคุณพ่อก็เชื่อแต่ทาเคชิอย่างกับเขาเป็นลูก แทนที่จะเข้าข้างยูโกะซึ่งเป็นลูกแท้ๆ” ยูโกะกล่าวถึงบอดี้การ์ดหนุ่มหน้านิ่งด้วยความหมั่นไส้ จนปรเมศวร์อดหัวเราะออกมาไม่ได้ กับท่าทางเหมือนเด็กยามที่ถูกขัดใจ ซึ่งก็ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยนัก

“เพราะเขาเป็นห่วงคุณนะยูโกะ” ปรเมศวร์พอจะดูออกว่าบอดี้การ์ดหนุ่มชื่อทาเคชิคิดอย่างไรกับนายสาวของตน

“อย่าพูดถึงเขาอีกเลยค่ะ พานทำให้อารมณ์เสียเปล่าๆ...เดี๋ยวยูโกะขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะ แล้วเย็นนี้เจอกัน” หญิงสาวหันมาหอมแก้มชายหนุ่มแล้วผละร่างระหงเดินออกจากห้องทำงานของผู้บริหารหนุ่ม

คฤหาสน์อนันต์ตระการ

เจ้าสัวพงษ์เทพรู้สึกตัวลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประตูถูกเปิดเข้ามา ก่อนเอื้อมมือไปกดสวิตช์โคมไฟที่หัวเตียงนอน ทำเอาคนเดินเข้ามาเงียบๆ สะดุ้งตกใจไม่คิดว่าสามีจะตื่นขึ้นมาในเวลานี้

“ทำไมช่วงนี้ถึงกลับดึกนักล่ะ” ชายสูงวัยขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงนอนมองภรรยาสาวคราวลูกด้วยคำถาม

“งานที่บริษัทเยอะนี่คะท่าน ญาเลยต้องอยู่เคลียร์จนดึกทุกวัน”

“เธอคงเหนื่อยมากสินะ”

“ค่ะ แต่ญายอมเหนื่อยเพื่อท่าน” ชัญญากล่าวเอาใจสามีแก่คราวพ่อ ทั้งที่แสนจะรังเกียจ ถ้าไม่ใช่สมบัติมหาศาลเธอคงไม่ต้องกล้ำกลืนฝืนทนอยู่มาถึงห้าปี

“ต่อไปเธอคงไม่ต้องเหนื่อยแล้วญา เพราะฉันจะให้ตาเมศวร์เข้าไปดูแลงานทั้งหมด”

“คุณเมศวร์จะยอมกลับมาเหรอคะ ในเมื่อคุณ

เมศวร์รังเกียจญา” ชัญญากล่าวราวตัดพ้อ เพราะลูกเลี้ยงหนุ่มแสดงตัวออกมาชัดเจนว่าไม่ยินดีต้อนรับเธอเป็นแม่เลี้ยง ยอมแม้กระทั่งละทิ้งทุกอย่าง และไม่ยอมติดต่อกลับมาที่บ้านเป็นเวลาห้าปีเต็ม จนกระทั่งอนุวัฒน์เสียชีวิตปรเมศวร์จึงต้องกลับมาที่เมืองไทยอีกครั้งเพื่อร่วมงานศพน้องชายบุญธรรม แต่ก็พูดกันนับครั้งได้ ถ้าเธอไม่พยายามพาตัวเข้าไปใกล้ และพูดถึงต้นเหตุที่ทำให้อนุวัฒน์ต้องจบชีวิตลง ชายหนุ่มคงไม่ยอมเอ่ยปากพูดด้วย

“ยอมสิ ฉันโทร.ไปขอร้องด้วยตัวเอง มีหรือตาเมศวร์จะปฏิเสธ พรุ่งนี้เธอบอกให้เด็กๆ เข้าไปทำความสะอาดห้องตาเมศวร์ด้วยล่ะ หาผ้าม่านผ้าปูที่นอนมาเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด รวมถึงเฟอร์นิเจอร์ด้วย”

“ได้ค่ะท่าน เดี๋ยวญาจะจัดการให้” ชัญญาตอบรับคำสั่งด้วยถ้อยคำอ่อนหวาน ข่มความเจ็บแค้นไว้ในอก แผนการที่เคยคิดไว้ผิดพลาดไปหมด ตลอดห้าปีที่ผ่านมาเธอคอยเอาอกเอาใจเจ้าสัวพงษ์เทพตามคำสั่งมารดา แต่ดูเหมือนจะเสียเวลาเปล่า เพราะนอกจากจะไม่ได้รับความไว้วางใจแล้ว เงินทองที่หยิบยื่นมาให้แต่ละเดือนก็เป็นเพียงแค่เศษเงินเท่านั้น ต่อไปคงต้องใช้วิธีของเธอบ้าง หญิงสาวแอบกระตุกยิ้มอย่างร้ายกาจกับแผนร้ายที่คาดคิดไว้ในใจ

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

เจ้าสัวพงษ์เทพชะเง้อรอการกลับมาของบุตรชายอย่างใจจดใจจ่อ พร้อมสัญญากับตัวเองว่าสิ่งไหนที่บุตรชายต้องการก็จะทำตามโดยไม่มีข้อยกเว้น และจะไม่ดื้อรั้นทำอะไรตามใจตนเองเฉกเช่นเมื่อห้าปีก่อน เพราะเขาไม่อยากให้บุตรชายหนีไปจากอกอีกแล้ว

“ของโปรดตาเมศวร์เตรียมไว้หมดแล้วใช่ไหมเฉลา” เจ้าสัวพงษ์เทพหันไปถามแม่บ้าน ซึ่งตามออกมายืนรอต้อนรับคุณหนูของนางด้วยความตื่นเต้นไม่แพ้ผู้เป็นนาย จนชัญญาต้องกลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่ายกับท่าทางดีใจเกินเหตุของทั้งคู่

“เรียบร้อยแล้วค่ะคุณท่าน” เฉลาหันมาตอบด้วยใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม เพียงไม่นานรถตู้คันหรูก็เคลื่อนเข้ามาจอดภายในคฤหาสน์ ก่อนร่างสูงใหญ่ของปรเมศวร์จะก้าวเท้าลงมาจากรถ แล้วเดินเข้าไปสวมกอดบิดาที่ยืนกางแขนต้อนรับการกลับมาของเขา

“พ่อดีใจที่เมศวร์กลับมา” เจ้าสัวพงษ์เทพเอ่ยเสียงสั่นจนบุตรชายต้องยกมือขึ้นตบแผ่นหลังเบาๆ ราวปลอบใจ แม้ทั้งสองจะเคยมีเรื่องไม่เข้าใจกันแต่สายใยระหว่างพ่อลูกก็ตัดกันไม่ขาด

“ครับคุณพ่อ ผมเองก็ดีใจที่ได้กลับมาอยู่บ้านของเรา” ปรเมศวร์พึมพำบอกบิดา ก่อนผละร่างออกมาแล้วหันไปสวมกอดแม่บ้านสูงวัยที่คอยเลี้ยงดูตนมาตั้งแต่เยาว์วัย

“เฉลาดีใจเหลือเกินที่คุณหนูกลับมา” นางกล่าวทั้งน้ำตาด้วยความปลาบปลื้มยินดี

“ป้าเฉลาครับ ผมสามสิบแปดแล้วนะ อย่าเรียกคุณหนูอีกเลย”

“แต่เฉลาเรียกมาตั้งแต่เด็กแล้วนี่คะ” นางกล่าวยิ้มๆ ในขณะชัญญาก็คอยหาจังหวะกล่าวทักทายปรเมศวร์เพื่อให้รู้ว่าเธอก็มีตัวตน

“เอ่อ...คุณเมศวร์มาเหนื่อยๆ ขึ้นไปพักก่อนไหมคะ เดี๋ยวญาเตรียมน้ำอุ่นให้อาบ”

“ผมไม่เหนื่อยอะไร แต่หิวมากกว่า ป้าเฉลามีอะไรให้ผมกินบ้างหรือเปล่าครับ ผมหิ้วท้องมาจากญี่ปุ่นเพื่อกินฝีมือของป้าเฉลาเลยนะครับ” ชายหนุ่มหันมาถามแม่บ้านด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเหมือนเมื่อครั้งในอดีต

“มีสิคะ เฉลาทำเมนูโปรดไว้รอเพียบ คุณท่านเขียนเมนูอาหารมาให้เองเลยนะคะ” แม่บ้านสูงวัยโยนความดีความชอบให้แก่เจ้านายของตน หวังให้พ่อลูกสานสัมพันธ์กันดังเดิม ปรเมศวร์หันไปยิ้มขอบคุณบิดา เขาเองก็ไม่ได้โกรธเคืองบิดา เพียงแต่ทำใจยอมรับแม่เลี้ยงสาวไม่ได้เท่านั้นเอง

“งั้นไปที่โต๊ะอาหารกันเถอะ พ่อก็ตั้งใจรอกินข้าวพร้อมกับแก” เจ้าสัวพงษ์เทพตบบ่าบุตรชายแล้วเดินนำไปที่โต๊ะอาหาร โดยชัญญาเดินรั้งท้ายด้วยใบหน้าเซ็งๆ ที่เหมือนจะถูกตัดความสำคัญ

“ทำไมถึงเยอะแบบนี้ล่ะครับ  ถ้าผมกินหมดคงเป็นชูชกแน่ๆ” ชายหนุ่มหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

“ก็คุณท่านสิคะ สั่งให้เฉลากับเด็กทำให้ครบ”

“ก็พ่อไม่รู้ว่าแกอยากกินอะไรบ้าง ก็เลยสั่งให้เฉลาทำไว้สิบอย่าง”