LOGINShare
2
publish date:
2026-04-29 21:44:55“ไม่! ยูโกะจะไปคนเดียวค่ะ ทาเคชิน่าเบื่อจะตาย คอยขัดยูโกะทุกเรื่อง และคุณพ่อก็เชื่อแต่ทาเคชิอย่างกับเขาเป็นลูก แทนที่จะเข้าข้างยูโกะซึ่งเป็นลูกแท้ๆ” ยูโกะกล่าวถึงบอดี้การ์ดหนุ่มหน้านิ่งด้วยความหมั่นไส้ จนปรเมศวร์อดหัวเราะออกมาไม่ได้ กับท่าทางเหมือนเด็กยามที่ถูกขัดใจ ซึ่งก็ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยนัก
“เพราะเขาเป็นห่วงคุณนะยูโกะ” ปรเมศวร์พอจะดูออกว่าบอดี้การ์ดหนุ่มชื่อทาเคชิคิดอย่างไรกับนายสาวของตน
“อย่าพูดถึงเขาอีกเลยค่ะ พานทำให้อารมณ์เสียเปล่าๆ...เดี๋ยวยูโกะขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะ แล้วเย็นนี้เจอกัน” หญิงสาวหันมาหอมแก้มชายหนุ่มแล้วผละร่างระหงเดินออกจากห้องทำงานของผู้บริหารหนุ่ม
คฤหาสน์อนันต์ตระการ
เจ้าสัวพงษ์เทพรู้สึกตัวลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประตูถูกเปิดเข้ามา ก่อนเอื้อมมือไปกดสวิตช์โคมไฟที่หัวเตียงนอน ทำเอาคนเดินเข้ามาเงียบๆ สะดุ้งตกใจไม่คิดว่าสามีจะตื่นขึ้นมาในเวลานี้
“ทำไมช่วงนี้ถึงกลับดึกนักล่ะ” ชายสูงวัยขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงนอนมองภรรยาสาวคราวลูกด้วยคำถาม
“งานที่บริษัทเยอะนี่คะท่าน ญาเลยต้องอยู่เคลียร์จนดึกทุกวัน”
“เธอคงเหนื่อยมากสินะ”
“ค่ะ แต่ญายอมเหนื่อยเพื่อท่าน” ชัญญากล่าวเอาใจสามีแก่คราวพ่อ ทั้งที่แสนจะรังเกียจ ถ้าไม่ใช่สมบัติมหาศาลเธอคงไม่ต้องกล้ำกลืนฝืนทนอยู่มาถึงห้าปี
“ต่อไปเธอคงไม่ต้องเหนื่อยแล้วญา เพราะฉันจะให้ตาเมศวร์เข้าไปดูแลงานทั้งหมด”
“คุณเมศวร์จะยอมกลับมาเหรอคะ ในเมื่อคุณ
เมศวร์รังเกียจญา” ชัญญากล่าวราวตัดพ้อ เพราะลูกเลี้ยงหนุ่มแสดงตัวออกมาชัดเจนว่าไม่ยินดีต้อนรับเธอเป็นแม่เลี้ยง ยอมแม้กระทั่งละทิ้งทุกอย่าง และไม่ยอมติดต่อกลับมาที่บ้านเป็นเวลาห้าปีเต็ม จนกระทั่งอนุวัฒน์เสียชีวิตปรเมศวร์จึงต้องกลับมาที่เมืองไทยอีกครั้งเพื่อร่วมงานศพน้องชายบุญธรรม แต่ก็พูดกันนับครั้งได้ ถ้าเธอไม่พยายามพาตัวเข้าไปใกล้ และพูดถึงต้นเหตุที่ทำให้อนุวัฒน์ต้องจบชีวิตลง ชายหนุ่มคงไม่ยอมเอ่ยปากพูดด้วย
“ยอมสิ ฉันโทร.ไปขอร้องด้วยตัวเอง มีหรือตาเมศวร์จะปฏิเสธ พรุ่งนี้เธอบอกให้เด็กๆ เข้าไปทำความสะอาดห้องตาเมศวร์ด้วยล่ะ หาผ้าม่านผ้าปูที่นอนมาเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด รวมถึงเฟอร์นิเจอร์ด้วย”
“ได้ค่ะท่าน เดี๋ยวญาจะจัดการให้” ชัญญาตอบรับคำสั่งด้วยถ้อยคำอ่อนหวาน ข่มความเจ็บแค้นไว้ในอก แผนการที่เคยคิดไว้ผิดพลาดไปหมด ตลอดห้าปีที่ผ่านมาเธอคอยเอาอกเอาใจเจ้าสัวพงษ์เทพตามคำสั่งมารดา แต่ดูเหมือนจะเสียเวลาเปล่า เพราะนอกจากจะไม่ได้รับความไว้วางใจแล้ว เงินทองที่หยิบยื่นมาให้แต่ละเดือนก็เป็นเพียงแค่เศษเงินเท่านั้น ต่อไปคงต้องใช้วิธีของเธอบ้าง หญิงสาวแอบกระตุกยิ้มอย่างร้ายกาจกับแผนร้ายที่คาดคิดไว้ในใจ
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา
เจ้าสัวพงษ์เทพชะเง้อรอการกลับมาของบุตรชายอย่างใจจดใจจ่อ พร้อมสัญญากับตัวเองว่าสิ่งไหนที่บุตรชายต้องการก็จะทำตามโดยไม่มีข้อยกเว้น และจะไม่ดื้อรั้นทำอะไรตามใจตนเองเฉกเช่นเมื่อห้าปีก่อน เพราะเขาไม่อยากให้บุตรชายหนีไปจากอกอีกแล้ว
“ของโปรดตาเมศวร์เตรียมไว้หมดแล้วใช่ไหมเฉลา” เจ้าสัวพงษ์เทพหันไปถามแม่บ้าน ซึ่งตามออกมายืนรอต้อนรับคุณหนูของนางด้วยความตื่นเต้นไม่แพ้ผู้เป็นนาย จนชัญญาต้องกลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่ายกับท่าทางดีใจเกินเหตุของทั้งคู่
“เรียบร้อยแล้วค่ะคุณท่าน” เฉลาหันมาตอบด้วยใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม เพียงไม่นานรถตู้คันหรูก็เคลื่อนเข้ามาจอดภายในคฤหาสน์ ก่อนร่างสูงใหญ่ของปรเมศวร์จะก้าวเท้าลงมาจากรถ แล้วเดินเข้าไปสวมกอดบิดาที่ยืนกางแขนต้อนรับการกลับมาของเขา
“พ่อดีใจที่เมศวร์กลับมา” เจ้าสัวพงษ์เทพเอ่ยเสียงสั่นจนบุตรชายต้องยกมือขึ้นตบแผ่นหลังเบาๆ ราวปลอบใจ แม้ทั้งสองจะเคยมีเรื่องไม่เข้าใจกันแต่สายใยระหว่างพ่อลูกก็ตัดกันไม่ขาด
“ครับคุณพ่อ ผมเองก็ดีใจที่ได้กลับมาอยู่บ้านของเรา” ปรเมศวร์พึมพำบอกบิดา ก่อนผละร่างออกมาแล้วหันไปสวมกอดแม่บ้านสูงวัยที่คอยเลี้ยงดูตนมาตั้งแต่เยาว์วัย
“เฉลาดีใจเหลือเกินที่คุณหนูกลับมา” นางกล่าวทั้งน้ำตาด้วยความปลาบปลื้มยินดี
“ป้าเฉลาครับ ผมสามสิบแปดแล้วนะ อย่าเรียกคุณหนูอีกเลย”
“แต่เฉลาเรียกมาตั้งแต่เด็กแล้วนี่คะ” นางกล่าวยิ้มๆ ในขณะชัญญาก็คอยหาจังหวะกล่าวทักทายปรเมศวร์เพื่อให้รู้ว่าเธอก็มีตัวตน
“เอ่อ...คุณเมศวร์มาเหนื่อยๆ ขึ้นไปพักก่อนไหมคะ เดี๋ยวญาเตรียมน้ำอุ่นให้อาบ”
“ผมไม่เหนื่อยอะไร แต่หิวมากกว่า ป้าเฉลามีอะไรให้ผมกินบ้างหรือเปล่าครับ ผมหิ้วท้องมาจากญี่ปุ่นเพื่อกินฝีมือของป้าเฉลาเลยนะครับ” ชายหนุ่มหันมาถามแม่บ้านด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเหมือนเมื่อครั้งในอดีต
“มีสิคะ เฉลาทำเมนูโปรดไว้รอเพียบ คุณท่านเขียนเมนูอาหารมาให้เองเลยนะคะ” แม่บ้านสูงวัยโยนความดีความชอบให้แก่เจ้านายของตน หวังให้พ่อลูกสานสัมพันธ์กันดังเดิม ปรเมศวร์หันไปยิ้มขอบคุณบิดา เขาเองก็ไม่ได้โกรธเคืองบิดา เพียงแต่ทำใจยอมรับแม่เลี้ยงสาวไม่ได้เท่านั้นเอง
“งั้นไปที่โต๊ะอาหารกันเถอะ พ่อก็ตั้งใจรอกินข้าวพร้อมกับแก” เจ้าสัวพงษ์เทพตบบ่าบุตรชายแล้วเดินนำไปที่โต๊ะอาหาร โดยชัญญาเดินรั้งท้ายด้วยใบหน้าเซ็งๆ ที่เหมือนจะถูกตัดความสำคัญ
“ทำไมถึงเยอะแบบนี้ล่ะครับ ถ้าผมกินหมดคงเป็นชูชกแน่ๆ” ชายหนุ่มหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี
“ก็คุณท่านสิคะ สั่งให้เฉลากับเด็กทำให้ครบ”
“ก็พ่อไม่รู้ว่าแกอยากกินอะไรบ้าง ก็เลยสั่งให้เฉลาทำไว้สิบอย่าง”
Latest chapter
ไฟปรารถนาแรงอาญาแค้น 82
ปรเมศวร์โน้มใบหน้าลงแนบกับกลีบปากนุ่มอย่างแผ่วเบาราวกับปุยเมฆแล้วสอดลิ้นที่ร้อนผะผ่าวเข้าไปสำรวจรอบๆ โพรงปากนุ่ม ก่อนลิ้นของทั้งสองจะเกี่ยวตวัดดูดซับความหอมหวานของกันและกันทั้งหนักหน่วงและเร่าร้อนไปในคราเดียวกันในขณะนั้นมือเรียวเล็กเริ่มลูบคลำร่างกำยำสะเปะสะปะเผลอไปสัมผัสความแข็งแกร่งที่ร้อนผ่าว จนชักมือขึ้นมาราวกับถูกของร้อน แต่ถูกชายหนุ่มดึงกลับลงไปแตะที่เดิม“อืม...มันคิดถึงเธอแทบขาดใจ”“ฮื้อ...ไม่เอาคุณเมศวร์” กันธิชาใจหวิวเมื่อแตะสัมผัสส่วนกลางกายของสามี แต่ดูมันจะดิ้นสู้กับมือเธอเหลือเกิน และเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาวิงวอน เขาถึงยอมปล่อยมือเธอออกมาเพราะไม่อยากบังคับเธอให้ทำอะไรที่ฝืนใจตัวเอง แต่แอบน้อยใจอยู่ลึกๆ ที่หญิงสาวทำเหมือนรังเกียจมัน เสี้ยววินาทีต่อมาต้องชะงักงันเมื่อเธอเอื้อมมือลงไปสัมผัสมันอีกครั้งอย่างแผ่วเบา จนชายหนุ่มเหลือบสายตามองเธอด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนบดขยี้จูบเรียวปากนุ่มอย่างดูดดื่มและเร่าร้อนกว่าทุกๆ ครั้งที่ผ่านมา ปลายนิ้วแกร่งบรรจงลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างบนผิวเนียนละเอียดไม่เว้นแม้แต่ตารางเดียว จากนั้นกลับมาหยุด
ไฟปรารถนาแรงอาญาแค้น 81
“ก็ได้ค่ะ” กันธิชาจำต้องพยักหน้าคล้อยตามเพราะไม่อยากทะเลาะกับเขาในวันสำคัญ ก่อนพาร่างเดินหายเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับชุดนอนและผ้าขนหนู ปรเมศวร์จึงสาวเท้าเดินตามหญิงสาวไปแต่ปรากฏว่าประตูถูกล็อกจากด้านใน นั่นไม่ใช่ปัญหาเพราะเขามีกุญแจสำรอง เมื่อไขเข้าไปพบว่าหญิงสาวกำลังพยายามเอื้อมมือมาด้านหลังเพื่อรูดซิปชุดแต่งงาน ชายหนุ่มจึงรีบสาวเท้าเข้าไปช่วยพร้อมจรดริมฝีปากอุ่นลงบนแผ่นหลังขาวเนียนอย่างแผ่วเบา ก่อนชุดจะร่วงลงไปกองกับพื้น“เข้ามาทำไมคุณเมศวร์ ไม่เห็นหรือว่าฉันกำลังจะอาบน้ำ...” กันธิชาเอียงหน้าถามไม่ทันจบประโยค ก็ถูกริมฝีปากอุ่นโน้มลงมาทาบบนเรียวปากอย่างแนบแน่น เพราะไม่อยากตอบคำถามใดๆ ให้เสียเวลา หญิงสาวอึกอักเล็กน้อยเพราะไม่ทันได้ตั้งตัวก่อนค่อยๆ หลับตาพริ้มลงรับจุมพิตของอีกฝ่าย ขณะเดียวกันนั้นฝ่ามือใหญ่ก็เลื่อนมาเคล้นคลึงทรวงอกอิ่มเบาๆ เพียงอึดใจต่อมาก็พลิกร่างหันมาเผชิญหน้า“พี่จะทำให้คืนนี้เป็นคืนพิเศษที่น่าจดจำสำหรับเรา” ปรเมศวร์เอ่ยพลางถอดชิ้นเล็กออกจากเรือนร่างของหญิงสาว แม้ใจอยากจะทำอะไรต่อมิอะไรกับร่างเย้ายวนเบื้องหน้า แต่ต้อง
ไฟปรารถนาแรงอาญาแค้น 80
“ก็มันอดไม่ได้นี่”“ฉันกับพี่ณุก็แค่เจ้านายกับลูกน้อง ทีคุณล่ะยังตามเทกแคร์คุณยูโกะตั้งแต่เธอเดินทางมาถึงเชียว”“ก็ยูโกะไม่รู้จักใครในงาน ทาเคชิก็ติดธุระสำคัญมาด้วยไม่ได้ คงไม่ดีที่ปล่อยให้แขกเวิ้งว้างคนเดียว น่าเกลียดแย่” ปรเมศวร์รีบอธิบายไม่อยากให้หญิงสาวไม่สบายใจ“ก็เหมือนกับพี่ณุ ทั้งที่ไม่มีอะไรแต่คุณก็ยังจะหาเรื่องหึงหวง” กันธิชายกเรื่องนี้ขึ้นมาเปรียบเปรยให้ชายหนุ่มเข้าใจและเลิกหึงหวงตนกับพิษณุวัชร์สักที“จ้าเข้าใจแล้ว” ชายหนุ่มก้มลงหอมแก้มนวลหนึ่งฟอดอย่างเอาใจ ก่อนจะได้ยินเสียงกระแอมดังขึ้นแทรกทำให้คู่บ่าวสาวต้องผละร่างออกจากกัน แล้วหันไปมองที่ต้นเสียง พบว่าเป็นยูโกะที่เดินเฉิดฉายนำหน้าสองพ่อลูกเข้ามา“หวานไม่เกรงใจใครเลยนะคะ” ยูโกะกล่าวกระเซ้าคู่บ่าวสาวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มพอทราบว่าปรเมศวร์กำลังจะแต่งงาน ทำให้เธอตกใจไม่คาดคิดว่าปรเมศวร์จะลงเอยกับใครได้ ยิ่งรู้ว่าผู้หญิงที่โชคดีคือกันธิชายิ่งประหลาดใจเข้าไปใหญ่ จึงบังคับขู่เข็ญเขาเล่าให้ฟัง ปรเมศวร์ก็เล่าเพียงคร่าวๆ พอได้ร
ไฟปรารถนาแรงอาญาแค้น 79
“จ้า” ชายหนุ่มยิ้มแหยพลางคิดเรียบเรียงคำพูดอยู่ในใจ ปรากฏว่าอาหารมื้อนี้เขารับประทานได้น้อยมาก ผิดกับกันธิชาที่กินหมดจานไม่เหลือ“วันนี้ทำไมกินน้อยจังคะ” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นจานข้าวของปรเมศวร์พร่องลงไปเพียงนิดเดียว“พี่เห็นเธอกินอร่อยก็อิ่มตามแล้วล่ะ เอาเค้กสักชิ้นนะ” ชายหนุ่มวางจานเค้กลงเบื้องหน้าหญิงสาว“ขอบคุณค่ะ ถ้าฉันกินแบบนี้ทุกวันคงอ้วนเป็นหมูแน่” กันธิชาบ่นแต่ก็ตักเค้กขึ้นกินไม่หยุด“ดีสิ”“อ้วนนี่นะดี”“ใช่จ้ะ ถ้าเธออ้วนแล้วจะได้ไม่มีผู้ชายคนไหนชายตาแลไง”“ต่อไปคุณก็คงเบื่อฉันใช่ไหม”“พี่บอกตรงไหนว่าเบื่อ”“ก็คุณบอกว่าอ้วนแล้วจะไม่มีผู้ชายชายตาแลไงเล่า” หญิงสาวโต้แย้งกลับไปด้วยน้ำเสียงแง่งอนจนชายหนุ่มหลุดขำ“พี่หมายถึงผู้ชายคนอื่น แต่สำหรับพี่ถึงเธอจะอ้วนถึงร้อยกิโลพี่ก็จะไม่มีทางเบื่อเธออย่างแน่นอน และยังจะรักเธอไปจนวันตาย” ชายหนุ่มยืนยันด้วยน้ำเสียงและแว
ไฟปรารถนาแรงอาญาแค้น 78
ส่วนคนเจ้าแผนการเข้ามาคุยเรื่องสถานที่จัดงานแต่งงานกับผู้จัดการโรงแรมซึ่งเป็นคนเดียวกันกับคนที่ยืนจ้องเธอหน้าโรงแรมเมื่อหลายเดือนก่อน จนมารู้ความลับที่ปรเมศวร์เคยกุเรื่องว่าเธอเป็นคนรักของเขาอีกด้วย หญิงสาวเก็บความสงสัยไว้ในใจแต่ไม่กล้าแย้งอะไรขึ้นมาในเวลานี้ เพราะไม่อยากให้ปรเมศวร์เสียหน้าต่อหน้าลูกน้องจนเสียการปกครองและเขายังแนะนำเธอให้พนักงานทุกคนได้รู้จักในฐานะว่าที่นายหญิง ทำให้อดตื้นตันใจไม่ได้ที่ปรเมศวร์ให้เกียรติเธอขนาดนี้แม้กระนั้นก็ยังไม่ลืมที่เขาโกหกเรื่องเธอกับศักดิ์ชาย กระทั่งเข้ามานั่งในห้องทำงานของปรเมศวร์ ก็ไม่รอช้าเอ่ยถามข้อข้องใจทันที“นี่คุณเมศวร์ ทำไมคุณต้องโกหกคุณศักดิ์ชายว่าฉันเป็นแฟนคุณด้วย”“โกหกที่ไหน ก็เราเป็นแฟนกันจริงๆ และกำลังจะแต่งงานกันอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า”“ไม่ใช่ตอนนี้ ก่อนหน้าที่เราจะเจอกัน ตอนที่คุณเกลียดฉันเข้ากระดูกดำน่ะ”“อย่ารู้เลยดีกว่า” ชายหนุ่มตอบเลี่ยงๆ แล้วเฉไฉเปิดแฟ้มเอกสาร“แต่ฉันอยากรู้เพราะมันเกี่ยวข้องกับฉันเต็มๆ”“อืม...งั้นพ
ไฟปรารถนาแรงอาญาแค้น 77
“รับได้สิคะ และไม่ได้รู้สึกอึดอัดหรือรำคาญใจที่คุณเป็นแบบนี้”“ขอบใจนะธิชา แม้ว่าความรักของเราเริ่มต้นไม่สวย แต่หลังจากนี้พี่สัญญาว่าเธอจะพบแต่สิ่งที่สวยงาม”“ฉันไม่ขออะไรมาก ขอแค่คุณรักและซื่อสัตย์กับฉันเท่านั้น”“พี่สัญญาว่าจะรักและซื่อสัตย์กับเธอคนเดียวและจะไม่มีวันทำให้เธอเสียใจเด็ดขาด” ปรเมศวร์ยืนยันด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและมั่นคงก่อนวกกลับมาคุยเรื่องงานแต่งงาน “อืม...ธิชาคิดแพลนงานแต่งงานของเราหรือยังล่ะว่าอยากจัดแบบไหน”“ฉันอยากจัดงานแต่งงานเล็กๆ ริมชายหาด และเชิญแต่ญาติกับเพื่อนที่สนิทๆ เท่านั้นค่ะ คุณว่าดีไหม”“จะจัดงานเล็กๆ ไม่ได้หรอก เธอก็รู้นี่ว่าพี่ทำธุรกิจ รู้จักคนมากมาย”“ฉันเข้าใจค่ะ งั้นก็แล้วแต่คุณแล้วกันค่ะ” หญิงสาวพึมพำตอบเสียงแผ่วเบาๆ“งานเล็กๆ ก็งานเล็กๆ” ชายหนุ่มไม่ชอบเลยที่เห็นแววตาสดใสดูเศร้าสลดลง“เอ...แต่เมื่อกี้คุณยังบอกเลยว่าจัดงานเล็กๆ ไม่ได้”“พี่แต่งงาน
ไฟปรารถนาแรงอาญาแค้น 35
อนันต์ตระการ กรุ๊ปปรเมศวร์หงุดหงิดตลอดทั้งวันตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเดี๋ยวนี้กันธิชาไม่ยอมรับสายของตนเลย ครั้นจะบุกไปหาที่บริษัทก็ใช่เรื่องและกันธิชาก็ไม่มีคุณค่ามากพอที่เขาจะเอาชื่อเสียงที่สะสมมาไปแลกกับผู้หญิงแพศยาคนนั้น จึงพยายามสลัดความคิดที่ฟุ้งซ่านออกไปจากหัว คว้ากุญแจ
ไฟปรารถนาแรงอาญาแค้น 33
“คุณเมศวร์รีบไปเถอะค่ะ อืม...เดี๋ยวเขมนั่งแท็กซี่กลับไปที่บริษัทเอง”“ผมปล่อยให้คุณเขมกลับเองไม่ได้หรอกครับ ผมไปรับคุณเขมที่บริษัทก็ต้องขับรถไปส่งที่บริษัทสิครับถึงจะถูกต้อง”“เดี๋ยวให้คุณเขมจิราไปกับผมก็ได้ครับ” พิษณุวัชร์กล่าวแทรกขึ้นมาเพื่อตัดป
ไฟปรารถนาแรงอาญาแค้น 32
“ป่วยทำไมไม่ยอมบอกกันเลยเมื่อเช้า” เขมจิราเข้าไปดึงแขนกันธิชาออกห่างจากพิษณุวัชร์พลางเอ่ยถาม“ไปหาหมอไหมเดี๋ยวฉันพาไปเอง”“ไม่ต้องหรอกฉันซื้อยาแก้ไข้มากิน และก็ไม่ได้เป็นอะไรมากด้วย แค่หนาวนิดหน่อยจ้า เลยหยิบเสื้อตัวนี้มาใส่” กันธิชาจับคอเสื้อให้ป
ไฟปรารถนาแรงอาญาแค้น 26
“อย่านะ ห้ามแตะต้องเพื่อนฉันอย่างเด็ดขาด” หญิงสาวร้องห้ามเสียงหลง“ก็เธอไม่มาเอง ฉันเลยอยากหาอะไรทำแก้เบื่อ”“คอนโดฯ คุณอยู่ไหน ฉันจะไปหาคุณ” กันธิชารีบถามสถานที่นัดแนะ เพราะกลัวเพื่อนรักจะเป็นอันตรายและเชื่อว่าปรเมศวร์พูดจริงทำจริง“
You may also like
ภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว259.0K viewsบอสฮั่ว พี่ชายทั้งสิบของคุณผู้หญิงเร่งให้หย่าอีกแล้วนะ
เจียงซือซัน57.9K viewsห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน129.5K viewsOBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์ (4P) NC20+
Beefy Cat104.3K viewsถึงเวลาต้องหย่ารัก
Nira16 viewsเล่ห์ร้าย ล่ารัก
Phat_sara265 viewsผูกพันโดยพี่น้องตระกูลเวล
AlterEgo22 viewsLove Partner คู่ซ้อมรัก
ไข่ดาวเบคอน148 views
