16.4 | ไม่อยากขัดความสุข - NC

สี่ทุ่มกว่า ฟ้าพราวนั่งพิงหัวเตียงสีหน้าเคร่งเครียดมาก ในมือกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น

               “เครียดขนาดนั้นเลยเหรอ” ภูริดลถือแก้วนมสดเข้ามานั่งที่ขอบเตียง มองหน้าภรรยาแล้วนึกสงสาร ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วเกินไปสำหรับฟ้าพราว ต้องแต่งงานอย่างกะทันหัน แต่งงานได้ไม่นานก็สงสัยว่าตัวเองอาจจะกำลังจะตั้งครรภ์อีก

               “มากค่ะ”

               ภูริดลวางแก้วนมลงบนตู้ลิ้นชักเตี้ยๆ ข้างหัวเตียงแล้วหันมามองที่ท้องของภรรยา “อย่าคิดมาก อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด”

ฟ้าพราวเพิ่งรู้ตัวว่าทำให้สามีเข้าใจผิดจึงรีบพูดแก้ “ฟ้าไม่ได้เครียดเรื่องท้องหรือไม่ท้องหรอกค่ะ”

               “แล้วเครียดเรื่องอะไร”

               “เมื่อกี้ท่านพ่อโทร. มาต่อว่า...” ฟ้าพราวยังพูดไม่จบ สามีก็พูดขัด

               “ด่า”

               “ทำนองนั้นค่ะ”

               “ประกาศตัดพ่อตัดลูกกันไปแล้ว ยังจะโทร. มาด่าเรื่องอะไรอีก” ภูริดลทำเสียงฉิว

               “ท่านลุงภาณุไปบ่นให้ท่านพ่อฟังว่าฟ้าดื้อ ไม่ยอมรับที่ดินจากท่าน พอท่านพ่อทราบเรื่องก็เลยโกรธมาก หาว่าฟ้า...เอ่อ...โง่ ที่ดินราคาเป็นสิบล้านก็ไม่ยอมรับไว้”

               “ท่านคงอยากให้ฟ้ารับไว้ แล้วท่านก็จะมาขู่บังคับเอาจากฟ้าไป ‘ต่อทุน’ อีกทีน่ะสิ” ภูริดลหัวเราะในลำคออย่างรู้ทัน “ฟ้ารู้ใช่มั้ยว่าท่านพ่อติดการพนัน”

               “รู้ค่ะ” ฟ้าพราวพยักหน้ารับอย่างเหนื่อยใจ “เมื่อก่อนท่านไม่เป็นแบบนี้นะคะ ท่านเป็นพ่อที่ดีมาก ท่านดูแลฟ้าอย่างดียิ่งกว่าไข่ในหิน ยิ่งกว่าเจ้าหญิง เหมือนพูดเวอร์แต่มันเป็นเรื่องจริงนะคะ” หญิงสาวหยุดคิดทบทวนนิดหนึ่งก่อนเล่าต่อ “น่าจะประมาณตอนที่ฟ้าเรียนอยู่ปีสอง ท่านพ่อเอาเงินก้อนใหญ่ไปทำธุรกิจกับเพื่อนแล้วเจ๊ง ช่วงนั้นท่านเครียดหนักมาก ต่อมาท่านสันติก็มาชวนไปเล่นการพนันในบ่อนที่เขาคุมอยู่ เป็นบ่อนใหญ่ระดับวีไอพี ได้เสียกันทีนึงหลักสิบล้าน ร้อยล้าน ท่านพ่อเสียเยอะ ตอนหลังก็เอาวังไปจำนองกับท่านสันติ แล้วท่านสันติก็มาบีบท่านพ่อว่าให้เอาตัวฟ้าไปแลกกับวัง แต่ท่านพ่อเลือกให้ฟ้าแต่งงานกับพี่ดินแทน”

               “เพื่อที่จะได้ฟ้องหย่าเรียกสินสมรสทีหลัง แต่ถ้าไปอยู่กับไอ้แก่นั่นก็เป็นได้แค่เมียเก็บ ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไร แถมยังไม่มีเกียรติ ไม่มีศักดิ์ศรี” ภูริดลพูดในสิ่งที่ฟ้าพราวไม่กล้าพูด “แล้วเงินล้านห้าที่พี่ให้ไป ท่านพ่อเอาไปใช้หนี้ไอ้นักการเมืองแก่นั่นหรือยัง”

               “ยังค่ะ ท่านพ่อบอกว่าขอผ่อนผันไปได้อีกสองเดือน”

               “หวังว่าคงไม่ได้เอาฟ้าไปเป็นข้อต่อรองอีกหรอกนะ”

               “คงไม่หรอกมั้งคะ”

               “พูดเหมือนไม่รู้จักพ่อตัวเอง” ภูริดลแค่นยิ้ม แต่พอเห็นภรรยาทำหน้าจ๋อยก็สงสาร จึงหันไปหยิบแก้วนมมาส่งให้เพื่อเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “กินนมซะหน่อย ตอนเย็นเห็นกินข้าวไปนิดเดียวเอง”

               ฟ้าพราววางโทรศัพท์มือถือในมือลงแล้วรับแก้วนมไปดื่ม “พี่ดินจำได้หรือเปล่า วันแรกที่ฟ้ามาที่นี่ พี่ดินเอาเหล้ากรอกปากฟ้า วันนี้เปลี่ยนเป็นนมแล้วเหรอคะ” พูดแล้วก็แอบยิ้ม ดีใจที่สามีเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นมาก

               “อยากให้กรอกนมเหมือนกรอกเหล้าวันนั้นอีกมั้ยล่ะ”

               หญิงสาวส่ายหน้าแล้วรีบยกแก้วนมขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด ขืนให้เขาป้อนนมด้วยปากแบบวันนั้นอีก คืนนี้คงไม่ได้นอน เพราะสามีเถื่อนจอมหื่นของเธอไม่เคยหยุดแค่จูบสักครั้ง

               “อร่อยมั้ย” ภูริดลถามพลางมองริมฝีปากจิ้มลิ้มของภรรยาที่มีคราบนมเลอะที่ขอบปากด้านบนด้วยแววตาแพรวพราว

               “ก็แค่นมสดธรรมดา แต่อร่อยเป็นพิเศษตรงที่สามีเป็นคนเอามาให้” ฟ้าพราวยิ้มหวานเอาใจสามี

               “รู้ใช่มั้ยว่าพี่ก็ชอบนมสด”

               “อีกแล้วนะพี่ดิน” ฟ้าพราวหุบยิ้มฉับแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าอกตัวเองไว้ คำว่า ‘นมสด’ ที่หลุดออกจากปากเขาทำให้เธอร้อนวาบไปทั่วช่องท้อง ปลายถันคัดแข็งขึ้นมาทันที

               “ขอชิมหน่อยนะว่าอร่อยเป็นพิเศษจริงหรือเปล่า”

               “ไม่ให้ชิม” หญิงสาวปฏิเสธเสียงเบาพลางกอดกระชับผ้าห่มที่ปิดหน้าอกแน่นขึ้น ทว่าเขากลับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ แตะปลายลิ้นลงบนมุมปากแล้วลากไล้ไปตามขอบโค้งของริมฝีปาก เก็บกวาดคราบนมที่ติดอยู่ออกไปจนหมดสิ้น

               “อืม...อร่อยจริงด้วย” เขาพึมพำแนบชิดเรียวปากนุ่ม ฝ่ามือหยาบกร้านลูบไล้ต้นแขนเปลือยเปล่าแผ่วเบาจนเธอเคลิบเคลิ้ม เผลอปล่อยมือจากผ้าห่ม เขาก็เลื่อนใบหน้าลงมาซุกไซ้กับทรวงอกอวบที่ปราศจากบราเซียร์ห่อหุ้มผ่านผ้าเนื้อบางของชุดนอนแล้วงับเต้าทรวงของเธอเข้าจนเต็มปาก ปลายลิ้นดุนดันหยอกเย้ายอดดอกที่หดเกร็ง

               “พี่ดิน...” ฟ้าพราวเรียกชื่อสามีด้วยน้ำเสียงแผ่วหวาน เธออยากห้าม แต่ก็ไม่อยากขัดความสุขของเขารวมถึงความสุขของตัวเธอเองด้วยเช่นกัน จึงปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามใจปรารถนาของสามี ทว่าวันนี้ ผู้ชายที่ไม่เคยหยุดตัวเองได้สักครั้งกลับหยุดเพียงเท่านี้

               “ดึกแล้ว นอนเถอะ” เขาถอนใบหน้าออกจากทรวงอกแสนหวานแล้วจับตัวภรรยาให้นอนลง ห่มผ้าให้เธออย่างมิดชิด เดินไปปิดไฟดวงใหญ่ในห้องนอนเหลือทิ้งไว้เพียงโคมไฟหัวเตียงสีเหลืองนวล จากนั้นก็ขึ้นมานอนบนเตียงนิ่งๆ แถมยังเว้นระยะห่างไว้ไม่ให้เบียดกันจนเกินไปอีก อาการแบบนี้ผิดปกติมาก

            “พี่ดิน” ฟ้าพราวเรียกสามี ทว่าดวงตากลับจ้องมองเพดานอย่างงุนงง

               “หือ” เขาขานรับเสียงเบาในลำคอโดยที่ลืมตาโพลงมองเพดานเช่นเดียวกัน

               “หยุดแค่นี้จริงเหรอคะ”

               “ค้างเหรอ”

               “เปล่าค่ะ” ตอบแล้วเงียบไปอึดใจ “แค่แปลกใจ ทุกทีพี่ดินไม่เคยหยุดอยู่แค่นี้”

               “ฟ้าไม่ค่อยสบาย พี่ไม่อยากทำให้เหนื่อย” เขาพลิกตัวนอนตะแคงหันหน้ามาทางภรรยา วางมือลงบนหน้าท้องของเธอแผ่วเบาเป็นการบอกทางอ้อมว่าเขากำลัง ‘เป็นห่วง’ เรื่องอะไร

               ฟ้าพราววางมือลงบนหลังมือของสามีแล้วหลับตาลงอย่างผ่อนคลาย เขาพูดมาตลอดว่ายังไม่พร้อมที่จะเป็นพ่อ แต่กลับแสดงความห่วงใย ‘ลูก’ ทั้งที่ยังไม่แน่ใจเลยว่ามีจริงหรือเปล่า