ตอนพิเศษ 3.2

ภูริดลพาลูกสาวสองคนที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดน่ารักๆ มานั่งที่โต๊ะอาหาร และเป็นเพราะเมื่อคืนนี้กลับจากบ้านต้นไม้ดึก เด็กหญิงทั้งสองคนจึงตื่นสายกว่าปกติ

               “ใบชากับน้ำชานั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวคุณพ่อจะไปช่วยคุณแม่ยกอาหารเช้ามาให้”

               “ใบชาไปช่วยค่ะ” เด็กหญิงใบชาในวัยเจ็ดขวบอาสาอย่างแข็งขัน

               “ใบชาช่วยพ่อดูแลน้องน้ำชาอยู่ตรงนี้ดีกว่า เดี๋ยวน้องเล่นซนตกเก้าอี้” คุณพ่อพูดด้วยรอยยิ้มเอ็นดูลูกสาวคนโต ใบชาเป็นเด็กน่ารัก กล้าแสดงออก มีน้ำใจ มีความรับผิดชอบในหน้าที่ของตัวเองเป็นอย่างดี อีกทั้งยิ่งโตก็ยิ่งเหมือนฟ้าพราวผู้เป็นแม่

               “ค่ะคุณพ่อ ใบชาจะดูแลน้องน้ำชาอย่างดี ไม่ให้ตกเก้าอี้แน่นอน” เด็กหญิงใบชารับปากอย่างแข็งขันแล้วหันไปมองน้องสาววัยสามขวบอย่างระแวดระวังกลัวน้องที่นั่งขยับตัวยุกยิกไปมาจะตกเก้าอี้ไปจริงๆ อย่างที่คุณพ่อบอก

               “ลูกสาวพ่อน่ารักจริงๆ เลย” คุณพ่อจุ๊บหน้าผากลูกสาวคนโตหนึ่งที แล้วหันไปจุ๊บลูกสาวคนเล็กที่นั่งมองตาแป๋วอีกหนึ่งทีอย่างเท่าเทียมกัน ภูริดลเตือนตัวเองอยู่เสมอว่าจะต้องไม่ทำให้ลูกคนใดคนหนึ่งรู้สึกว่าได้รับความรักและความเอาใจใส่น้อยกว่าอีกคนเหมือนที่เขาเคยรู้สึกตอนเป็นเด็ก “อย่าซนนะน้ำชา เดี๋ยวตกตุ๊บลงไปร้องไห้แงๆ เลยนะ”

               “ค่า น้ำชาไม่ดื้อ ไม่ซน” เด็กหญิงน้ำชาวัยสามขวบพูดพลางส่ายหัวดุ๊กดิ๊กๆ น่ารักน่าเอ็นดู

               ภูริดลยิ้มให้ลูกสาวทั้งสองคนด้วยแววตาเปี่ยมรักแล้วเดินไปหาฟ้าพราวที่อยู่ในห้องครัวซึ่งอยู่ห่างจากโต๊ะอาหารเพียงผนังกั้น

               “ทำอะไรกิน หอมจัง” คุณพ่อลูกสองถามพลางโน้มใบหน้าลงไปหอมแก้มภรรยาดังฟอด

               “อาหารหรือแก้มเมียคะที่หอม” ฟ้าพราวที่เพิ่งปรุงข้าวต้มกุ้งของโปรดของเด็กๆ เสร็จหันมาถามด้วยรอยยิ้ม

               “ถ้าตอบว่าอาหาร พี่จะอดกินข้าวเช้ามั้ย”

               “ก็ลองตอบดูสิคะ”

               ภูริดลหัวเราะบาๆ เขาไม่โง่ตอบว่า ‘อาหาร’ ให้อดกินข้าวเช้าหรอกนะ “ก็ต้องแก้มเมียอยู่แล้ว”

               “เดี๋ยวนี้ปากหวานนะคะ” ฟ้าพราวยิ้มใส่นัยน์ตาสามีแล้วผละออกไปตักข้าวต้มกุ้งใส่ชามทั้งหมดสี่ที่ จากนั้นภูริดลก็เป็นคนยกถาดออกไปที่โต๊ะอาหารซึ่งมีลูกสาวทั้งสองคนนั่งรออยู่อย่างเรียบร้อย

               “ข้าวต้มกุ้งหอมๆ มาแล้ว ชามนี้ของใบชา ชามนี้ของน้ำชา” คุณพ่อพูดพลางยกชามข้าวต้มเสิร์ฟให้ลูกสาวทั้งสองคนก่อน จากนั้นจึงยกเสิร์ฟให้ภรรยาอันเป็นที่รัก “ชามนี้ของเมียที่เคารพรักครับผม”

               ฟ้าพราวยิ้มขำคนเอาใจเมียแล้วหันไปบอกลูกสาวคนเล็ก “น้ำชาระวังร้อนนะลูก เป่าก่อนนะ”

               “ค่า คุณหญิงแม่ฟ้า” เด็กหญิงน้ำชาตอบรับเสียงใสก่อนจะตักข้าวต้มขึ้นมาเป่าให้คลายความร้อยอย่างระมัดระวังก่อนกินทำให้ผู้เป็นแม่อดยิ้มอย่างภูมิใจไม่ได้ ถ้าเป็นเด็กบ้านอื่นอาจจะต้องคอยป้อนกันอยู่ แต่สำหรับเด็กบ้านนี้ฟ้าพราวหัดให้กินข้าวเองตั้งแต่ยังไม่หนึ่งขวบเต็ม แรกๆ ลูกอาจจะขยำอาหารจนเลอะเทอะทั้งโต๊ะทั้งคนแต่ฟ้าพราวก็ปล่อยให้ลูกเรียนรู้แล้วค่อยตามทำความสะอาดทีหลัง

               “คุณพ่อขา คุณหญิงแม่ฟ้าขา” อยู่ๆ ใบชาก็มองหน้าพ่อแม่อย่างนึกอะไรได้

               “มีอะไรเหรอคะลูก” ฟ้าพราวถาม

               “วันก่อนคุณย่าบอกว่า ให้ใบชากับน้องน้ำชาไปอยู่บ้านคุณย่าจนกว่าจะเปิดเทอม”

               “หือ?” ฟ้าพราวทำหน้าแปลกใจ “ไม่เห็นคุณย่าบอกแม่เลย”

               “อ๋อ...คุณแม่บอกพี่แล้ว” ภูริดลพูดขึ้นอย่างเพิ่งนึกได้เหมือนกัน

               “อ้าว ทำไมพี่ดินไม่บอกฟ้า”

               “พี่มัวแต่ยุ่งๆ เลยลืมบอก” ภูริดลเห็นฟ้าพราวทำหน้าเหมือนไม่อยากให้ลูกไปอยู่บ้านคุณย่าก็พอจะเข้าใจ ว่าภรรยาเป็นห่วงลูก เนื่องจากคุณย่าตามใจหลานขั้นสุด ฟ้าพราวกลัวลูกจะกลายเป็น ‘คุณหนู’ ที่ทำอะไรเองไม่เป็น “ฟ้าไม่ต้องห่วงหรอกนะ พี่กำชับคุณแม่แล้วว่าห้าม สปอยล์หลานเด็ดขาด ถ้าเด็กๆ กลับมาแล้วนิสัยเปลี่ยน ต่อไปพี่จะไม่ให้ไปค้างด้วยอีก”

               “พี่ดินร้าย ขู่คุณแม่” ฟ้าพราวยิ้มให้สามีที่รู้ใจเธอทุกอย่าง

               “มันก็ต้องมีบ้าง ไม่งั้นลูกเสียนิสัยหมด” ภูริดลหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ตกลงฟ้าจะอนุญาตให้ลูกไปค้างกับคุณย่ามั้ย” ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับลูกๆ ภูริดลจะถามความเห็นจากภรรยาก่อนเสมอ เขาไม่เคยใช้อำนาจเผด็จการตัดสินใจคนเดียว เพราะลูกไม่ใช่สมบัติของใครคนใดคนหนึ่ง ถือเป็นความรับผิดชอบร่วมกันและเป็นการให้เกียรติกันด้วย

               ฟ้าพราวคิดหนัก กว่าจะเปิดเทอมก็อีกตั้งสามสัปดาห์ มันนานพอที่จะทำให้เด็กๆ เปลี่ยนนิสัยได้ อีกทั้งต้องห่างลูกนานขนาดนี้เธอเองก็จะทนคิดถึงลูกไม่ไหว “ให้ไปก็ได้ค่ะ แต่ฟ้าจะขอไปอยู่กับลูกด้วย คุณแม่จะได้ไม่เหนื่อยมาก เลี้ยงเด็กสองคนคุณแม่ไม่ไหวแน่ๆ”

               ภูริดลหัวเราะเบาๆ “คุณแม่ไม่ยอมให้ฟ้าไปอยู่ด้วยหรอก”

               “ทำไมคะ” ฟ้าพราวประหลาดใจ “หรือว่าคุณแม่โกรธอะไรฟ้า”

               “โกรธ” ภูริดลตอบหน้าตาขึงขังจนฟ้าพราวใจแป้ว ไม่รู้ว่าเผลอทำอะไรไม่ดีตอนไหน

               “ล่าสุดที่เจอกัน คุณแม่ยังคุยกับฟ้าดีๆ อยู่เลยนะคะ พี่ดินรู้หรือเปล่าว่าคุณแม่โกรธฟ้าเรื่องอะไร”

               “โกรธเรื่องที่ฟ้าไม่ยอมมีหลานชายให้สักทีน่ะสิ”

               ฟ้าพราวเป่าปากโล่งอกที่ไม่ได้เผลอทำผิดร้ายแรงให้แม่สามีโกรธ “ถ้าเป็นเรื่องนี้โทษฟ้าคนเดียวได้ที่ไหน ก็ต้องโทษพี่ดินด้วยที่ทำไม่เป็นเอง”

               “โอเค พี่ผิดไปแล้ว พี่ทำไม่เป็นเอง งั้นฟ้าต้องสอนพี่แล้วนะว่าต้องทำยังไง” ภูริดลสรุปด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นคุณแม่ลูกสองงอนทำแก้มป่องอย่างสาวน้อยแสนงอนเหมือนตอนแต่งงานกันใหม่ๆ ใส่เขา

               “ทำอะไรไม่เป็นเหรอคะคุณพ่อ” เด็กหญิงน้ำชาถามด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็นตามประสาเด็กสามขวบ

               ภูริดลกับฟ้าพราวมองหน้ากันเลิกลักที่เผลอพูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้าลูก แล้วฟ้าพราวก็เป็นคนพูดแก้ตัวกับลูก

“คุณพ่อทำข้าวต้มกุ้งไม่เป็นค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้คุณแม่จะสอนคุณพ่อทำ วันหลังคุณพ่อจะได้ทำให้น้ำชากับใบชากิน ดีมั้ยลูก”

               “ดีค่ะ” น้ำชายิ้มกว้างจนตาหยี

               ฟ้าพราวยิ้มตอบลูกสาวพลางแอบหยิกต้นขาของสามีใต้โต๊ะพร้อมกระซิบดุเบาๆ “อย่าพูดแบบนี้ต่อหน้าลูกสิคะ”

               “ฟ้าเป็นคนเริ่มก่อนแล้วมาหยิกพี่ทำไม” ภูริดลแกล้งพูดเย้าด้วยแววตาร่าเริงทำให้ถูกภรรยาหยิกซ้ำไปอีกหนึ่งที

หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จภูริดลก็รับหน้าที่เก็บโต๊ะและนำจานไปล้างเหมือนทุกวัน ส่วนฟ้าพราวก็พาลูกๆ ไปนั่งเล่นในห้องโถง ครู่หนึ่งภูริดลก็เดินเข้ามานั่งบนโซฟาข้างภรรยาแล้วทอดสายตามองไปยังลูกสาวทั้งสองคนด้วยแววตาอบอุ่นจากนั้นก็พูดขึ้นเบาๆ ให้ได้ยินกันเพียงสองคน

               “รู้มั้ยว่าทำไมคุณแม่ถึงอยากให้หลานไปอยู่ด้วย”

               “ทำไมคะ”

               “คุณแม่อยากได้หลานชาย”

               ฟ้าพราวขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจ “อยากได้หลานชาย แล้วเกี่ยวอะไรกับที่จะให้ใบชากับน้ำชาไปอยู่ด้วยคะ”

               “คุณแม่อยากให้เราสองคนได้มีเวลาอยู่กันตามลำพังเหมือนตอนแต่งงานกันใหม่ๆ ไง” คนเป็นสามีพูดพลางขยับตัวเข้าไปเบียดภรรยาอีกนิดและสอดมือเขาไปหลังเอวเธอเพื่อโอบกอดแต่ก็โดนหยิกที่หลังมือจนสะดุ้ง ต้องรีบชักมือออก

               “อย่าทำแบบนี้สิพี่ดิน ลูกนั่งอยู่ตรงนั้นไม่เห็นเหรอคะ”

               “เพราะแบบนี้ไง คุณแม่ถึงอยากเอาเจ้าสองชาไปช่วยเลี้ยงให้พักนึง เราจะได้มีเวลาสวีตกันเหมือนเมื่อก่อน” ภูริดลพูดด้วยสีหน้าเหี่ยวเฉา ตอนมีลูกคนแรก ฟ้าพราวยังพอมีเวลาให้เขาบ้าง แต่หลังจากมีลูกคนที่สอง เวลาของฟ้าพราวก็หมดไปกับลูกๆ ในแต่ละวันกว่าจะพาลูกเข้านอนเสร็จ แม่ก็เหนื่อยจนแทบหมดแรง ทำให้เขาไม่อยากกวนใจเธอ ถึงแม้ว่าจะอยากสะกิดแค่ไหนก็ตาม

               ฟ้าพราวเพิ่งตระหนักก็ตอนเห็นท่าทางหงอยๆ ของสามีนี่แหละ ที่ผ่านมาเธอทุ่มเวลาทั้งหมดให้ลูกจนละเลยความรู้สึกของเขาไปมากทีเดียว เมื่อคิดได้ดังนั้น ฟ้าพราวจึงบอกลูกๆ “เลิกเล่นได้แล้วค่ะเด็กๆ ไปจัดกระเป๋าไปค้างบ้านคุณย่ากันดีกว่า อยากไปมั้ยคะ”

               “อยากค่า” ใบชาและน้ำชาประสานเสียงพร้อมกันด้วยความดีใจ

               “หือ?” ภูริดลส่งเสียงเบาๆ ในลำคออย่างประหลาดใจ ที่โต๊ะอาหารเธอทำท่าเหมือนไม่อยากให้ลูกไป เขายังแอบคิดหนักอยู่เลยว่าจะไปบอกน้ำมณียังไง “ยอมให้ลูกไปจริงเหรอ”

               “ให้ไปอยู่แค่สองสามวันพอได้ค่ะ แต่สามอาทิตย์ไม่ไหว ฟ้าคิดถึงลูกแย่เลย เป็นห่วงด้วย” คุณแม่ยังสาวบอกด้วยรอยยิ้ม สามวันก็เพียงพอให้