ตอนพิเศษ 2.1

ห้าโมงเย็น เป็นเวลาแดดร่มลมตก เพื่อนที่โรงเรียนของเอลล่ามาถึงงานกันครบทุกคนแล้ว งานนี้นอกจากเด็กๆ จะได้เล่นกันอย่างสนุกสนานแล้ว บรรดาแม่ๆ ก็ยังได้พบปะเมาท์มอยกันด้วย เพราะแต่ละคนก็คุ้นเคยกันดีจากที่ได้เจอกันบ่อยๆ ตอนไปรับส่งลูกที่โรงเรียนและจากการไปร่วมกิจกรรมที่โรงเรียนของลูกๆ ฟ้าพราวเห็นบรรยากาศอบอุ่นแบบนี้ก็อดยิ้มไม่ได้ ตรงกันข้ามกับภูริดลที่ควันออกหูเมื่อเห็นเด็กชายวัยเดียวกับเอลล่าเดินเข้ามาจูงมือหลานสาวไปนั่งเก้าอี้หน้าเวทีเล็กๆ เพื่อฟังนิทานจาก ‘นักเล่านิทาน’ สาวสวยที่หรรษาจ้างมามอบความบันเทิงให้เด็กๆ ในวันนี้โดยเฉพาะ

               “เจ้หลิวสอนลูกยังไงเนี่ย ทำไมปล่อยให้ผู้ชายจูงมือเดินไปง่ายๆ อย่างนั้น” ภูริดลบ่นอุบอุบ

               “เด็กๆ เขาเป็นเพื่อนกัน ก็เล่นกันแบบนี้เป็นธรรมดาน่ะพี่ดิน” ฟ้าพราวบอกอย่างไม่คิดอะไรมาก

               “ไม่ได้ๆ สังคมทุกวันนี้มันน่ากลัว เราต้องสอนให้เอลล่าระวังตัวกับผู้ชายตั้งแต่เด็ก” ว่าแล้วภูริดลก็เดินตามเอลล่าไปแล้วสะกิดบอกเด็กชายให้ขยับไปนั่งที่เก้าอี้ว่างตัวถัดไป ส่วนเขาก็นั่งคั่นกลางระหว่างเด็กทั้งสองคน การกระทำของภูริดลไม่ได้ทำให้เด็กชายรู้สึกกลัวแต่ประการใด เพราะเขาทำด้วยรอยยิ้มอย่างผู้ใหญ่ใจดี อีกทั้งยังชี้ชวนให้เด็กทั้งสองคนฟังนิทานด้วยกันอย่างสนุกสนาน ฟ้าพราวที่ยืนมองอยู่ห่างๆ อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเป็นลูกสาวของตัวเอง ภูริดลจะอาการหนักมากกว่านี้กี่เท่า

               “เจ้ว่า ถ้าคุณหญิงมีลูกสาว ดินต้องกลับมาไว้หนวดไว้เคราเหมือนเดิมอีกแน่ๆ ขนาดหลานสาวยังหวงขนาดนี้ ถ้าเป็นลูกสาวคงถือปืนคอยกันผู้ชายอยู่หน้าไร่” หรรษาที่เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นเดินเข้ามาพูดกับน้องสะใภ้ จะว่าไป ภูริดลก็มีนิสัยแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ไม่ว่ากับเธอหรือคะนิ้งเขาก็ทั้งหวงทั้งห่วง คอยสกรีนผู้ชายที่เข้ามาจีบให้ตลอด

               “ฟ้าไม่ยอมหรอกค่ะเจ้หลิว หวงลูกฟ้าไม่ว่า แต่จะทำตัวไม่หล่อ ทำตัวเถื่อนๆ ซกมกๆ เหมือนเมื่อก่อนฟ้าไม่โอเคอย่างแรง”

               “หล่อมากๆ ระวังมีสาวมาติดนะคะ” หรรษาแกล้งเย้า

“เรื่องผู้หญิงฟ้าไม่กลัวหรอกค่ะ” สองปีที่เธอไปเรียนต่อที่อเมริกา  ภูริดลได้พิสูจน์ตัวเองแล้วว่า เขาเป็นผู้ชายที่ซื่อสัตย์และมั่นคงมากเพียงใด “แต่ฟ้าเหนื่อย ที่จะต้องคอย ‘ฉะ’ กับคนที่มาดูถูกพี่ดิน”

หรรษายิ้มรับอย่างสบายใจ ภูริดลทำตัวหล่อๆ แบบนี้ค่อยดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อย “ไปตรงโน้นกันดีกว่าค่ะคุณหญิง ใกล้ได้เวลาเป่าเค้กแล้ว”

ว่าแล้วหรรษาก็เดินนำฟ้าพราวไปที่ด้านข้างเวทีการแสดงเล็กๆ ที่นักเล่านิทานสาวสวยกำลังทำการแสดงอยู่ ซึ่งวันนี้เธอแต่งตัวเป็นเจ้าหญิงแอเรียลจากเรื่องลิตเติ้ลเมอร์เมด ‘พี่เจ้าหญิง’ ของเด็กๆ เล่านิทานได้หลากหลายเสียง อีกทั้งยังมีอุปกรณ์ประกอบการแสดงต่างๆ มากมายที่ช่วยดึงความสนใจของเด็กๆ ได้อย่างดีอีกด้วย หรรษารอจนนิทานจบจึงส่งสัญญาณให้ทีมงานนำเค้กวันเกิดเข้ามา

“ได้เวลาเป่าเค้กแล้วค่ะเอลล่า”

เด็กหญิงเอลล่าดีใจมาก รีบวิ่งมาที่เค้กปราสาทเจ้าหญิงก้อนโต โดยจูงมือ ‘น้าดิน’ ของเธอมาด้วย เด็กๆ และผู้ปกครองคนอื่นๆ ต่างขยับเข้ามาล้อมวงร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ โดยมีเจ้าหญิงเงือกน้อยเป็นต้นเสียงนำเด็กๆ ร้องเพลง น้ำเสียงของเธอหวานใสดังกังวานราวกับเป็นเจ้าหญิงแอเรียลตัวจริงจนทุกคนในงานอดทึ่งไม่ได้

            เมื่อเพลงวันเกิดจบลง เอลล่าก็หลับตาอธิษฐานแล้วเป่าเทียน เด็กๆ กินเค้กและเล่นกันจนถึงสามทุ่มกว่าก็ทยอยกันกลับ โดยมีพี่เจ้าหญิงคอยช่วยส่งเด็กๆ จนกระทั่งแขกตัวน้อยคนสุดท้ายกลับไปตอนสี่ทุ่มกว่า กรพาเอลล่ากับแอลลี่ขึ้นไปอาบน้ำแล้วพาเข้านอน ส่วนหรรษาอยู่คอยดูแลทีมงานจากบริษัทออแกไนเซอร์ให้จัดเก็บสถานที่

               “ศึกษาดูงานไว้นะดิน พอมีลูกแกก็ต้องทำอะไรแบบนี้เหมือนกัน” หรรษาบอกน้องชาย

               “ผมไม่ทำหรอก จัดงานวันเกิดให้ลูกอลังการขนาดนี้ไม่ใช่สไตล์ผม” ภูริดลรีบแย้ง เขาไม่ได้ตำหนิหรรษาที่จัดงานใหญ่ให้ลูกขนาดนี้ เพราะมันเป็นเรื่องของความชอบและความพร้อมส่วนบุคคล เขาเองไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทองก็จริงๆ แต่การทำแบบนี้ไม่ใช่นิสัยของหนุ่มชาวไร่ที่ใช้ชีวิตติดดินอย่างเขา

“ผมกลับก่อนนะเจ้” หนุ่มชาวไร่กล่าวปิดท้ายเอาดื้อๆ

               “อ้าว ไม่ค้างที่นี่เหรอ เจ้เตรียมห้องไว้ให้แล้วนะ”

               “ค้างที่นี่เดี๋ยวทำอะไรกับเมียไม่สะดวก” ภูริดลบอกด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

               “พี่ดินเนี่ย! พูดอะไรแต่ละอย่าง” ฟ้าพราวมองหน้าสามีตาดุแล้วรีบอธิบายให้หรรษาเข้าใจ “ฟ้าอยากกลับไปค้างที่วังกับท่านพ่อน่ะค่ะเจ้หลิว” นับจากวันที่หม่อมเจ้าดนัยเทพกลับจากอังกฤษเพื่อมาร่วมงานแต่งงานครั้งที่สองของฟ้าพราวกับภูริดล เธอก็ขอร้องให้ท่านประทับอยู่ที่วังดุษฎีรังสรรค์ดังเดิม ตอนแรกท่านไม่ยอม แต่ฟ้าพราวก็ทั้งขอร้องและออดอ้อน อีกทั้งยังเอาหลานที่ยังไม่เกิดเข้าล่อจนท่านยอมใจอ่อนอยู่ที่ประเทศไทยต่อเพื่อรอเลี้ยงหลาน

            “อ๋อ ถ้างั้นก็ตามสบายนะคะ ว่าแต่คุณหญิงกับดินมากันยังไงคะ ตอนมาเจ้ก็ลืมถาม” หรรษาเพิ่งนึกได้ว่าน้องชายกับน้องสะใภ้นั่งเครื่องบินมาจากเชียงราย มาถึงกรุงเทพฯ คงไม่มีรถใช้

               “ขับรถมาค่ะ”

               “ไหนว่านั่งเครื่องมาไงคะ” หรรษางง

               “แจ็คให้คนเอารถมาให้ฟ้าที่สนามบินค่ะ” แจ็ค จักรวาลหรืออีกชื่อหนึ่งก็คือ ‘แจ็คเกอลีน’ เพื่อนสนิทของฟ้าพราวนั่นเอง พอรู้ว่าฟ้าพราวจะอยู่กรุงเทพฯ หลายวัน จักรวาลก็เสนอว่าจะส่งรถมาให้ใช้ ตอนแรกฟ้าพราวก็นึกว่าจะเป็นรถธรรมดา ทว่าเพื่อนสนิทผู้มีฐานะดีของเธอกลับส่งรถยุโรปคันหรูมาให้ใช้ พอเธอท้วงไป เขาก็บอกว่ารถที่ส่งมาให้ใช้เป็นรถรุ่นธรรมดาที่สุดและราคาถูกที่สุดที่เขามีแล้ว

            “ผมไปก่อนนะเจ้”

               “ขับรถดีๆ ก่อนกลับเชียงรายถ้าพอมีเวลาก็แวะมาหาหลานๆ อีกสักทีนะ”

               “ได้เลยเจ้” ภูริดลรับปากพี่สาวแล้วโอบเอวฟ้าพราวพาเดินไปที่รถ