ตอนพิเศษ 2.2

            ภูริดลขับรถออกจากบ้านของหรรษามาได้นิดหนึ่ง ฟ้าพราวก็เห็นหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดกับกางเกงยีนสุดแสนจะธรรมดา ทว่าโดดเด่นด้วยวิกผมสีแดงที่ยาวถึงบั้นเอวเดินอยู่ข้างถนน ไหล่ข้างหนึ่งของเธอสะพายกระเป๋ากระสอบสีสายรุ้งใบใหญ่แบบที่แม่ค้าชอบใช้ มืออีกข้างถือถุงผ้าขนาดย่อมที่ใส่ของไว้เต็มอีกหนึ่งใบ

               “พี่ดิน นั่นน้องที่มาเล่านิทานในงานเอลล่าเมื่อกี้นี่นา”

               “ใช่เหรอ” ภูริดลผู้ไม่มีสายตาไว้มองผู้หญิงคนไหนนอกจากภรรยาตัวเองหรี่ตามองอย่างไม่แน่ใจ

               “ใช่ค่ะ ฟ้าจำน้องได้ ยิ่งใส่วิกผมสีแดงแบบนี้ใช่เลย พี่ดินจอดค่ะ จอดๆ”

            ภูริดลขับรถเลยสาวผมแดงไปนิดหนึ่งแล้วจอดรถเทียบข้างทาง  ฟ้าพราวเปิดกระจกรถแล้วยื่นหน้าออกไปทักทาย

“น้องเจ้าหญิงคะ”

คนที่ถูกเรียกว่า ‘น้องเจ้าหญิง’ เดินเข้าหาช้าๆ อย่างระวังตัวแต่พอเห็นว่าเป็นฟ้าพราวก็จำได้ว่าเป็นญาติของเจ้าของงานวันเกิดเมื่อสักครู่จึงคลายความระแวง

“พี่ที่อยู่ในงานเมื่อกี้ เรียกเพลินทำไมเหรอคะ”

“จะไปปากซอยใช่มั้ยคะ” ฟ้าพราวถาม

“ใช่ค่ะ”

“ขึ้นรถเลยค่ะ ไปด้วยกัน”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดินอีกแค่นิดเดียวก็ถึงปากซอยแล้ว ขอบคุณมากนะคะ”

“ขึ้นมาเถอะค่ะ ยังไงพี่ก็ต้องไปปากซอยอยู่แล้ว” ฟ้าพราวบอกอย่างมีน้ำใจ เมื่อเห็นเธอทำหน้าเหมือนเกรงใจฟ้าพราวจึงบอกอีกครั้ง “ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ ดึกแล้ว เดินคนเดียวในซอยแบบนี้มันอันตราย”

“งั้นเพลินรบกวนด้วยนะคะ” เจ้าหญิงแสนสวยบอกด้วยน้ำเสียงน่ารักก่อนจะเปิดประตูรถแล้วขึ้นมานั่งที่เบาะหลัง

ระหว่างที่นั่งรถไปด้วยกัน ฟ้าพราวชวนหญิงสาวที่แทนตัวเองว่า ‘เพลิน’ คุย จนได้รู้ว่าเธอเป็นนักศึกษาชั้นปีที่สี่ของมหาวิทยาลัยอันดับต้นๆ ของประเทศ เธอมีความสามารถด้านการใช้เสียงได้อย่างหลากหลายจึงรับงานเกือบทุกอย่างที่ลูกค้าต้องการเสียงของเธอ อาทิเช่น การเล่านิทาน ร้องเพลง และลงเสียงสปอร์ตโฆษณาต่างๆ

“พี่จอดตรงสถานีบีทีเอสข้างหน้าด้วยนะคะ” เจ้าหญิงผมแดงบอกเมื่อรถของภูริดลเลี้ยวออกจากซอยมาได้นิดหนึ่ง พอภูริดลจอดรถเทียบเชิงบันไดสถานีรถไฟฟ้าเธอก็ลงจากรถแล้วยกมือไหว้ขอบคุณภูริดลและฟ้าพราวอย่างอ่อนน้อมก่อนจะวิ่งหายขึ้นไปบนสถานี

“เดี๋ยวนี้เมาธ์เก่งนะ” ภูริดลที่นั่งเงียบมาตลอดทางแซวภรรยาขณะที่เบี่ยงรถกลับเข้าสู่ถนน

“ไม่ได้เมาธ์ซะหน่อย ฟ้าแค่ชวนคุยไม่ให้น้องอึดอัด” ฟ้าพราวไม่อยากจะพูดความจริงว่าที่เธอกลัวสาวน้อยเพื่อนร่วมทางจะอึดอัดก็เพราะภูริดลเอาแต่นั่งเงียบ ทำหน้านิ่งมาตลอดทาง ไม่แม้แต่จะชำเลืองมองสาวสวยที่นั่งอยู่เบาะหลังสักนิดเลยด้วยซ้ำ “ฟ้ารักพี่ดินจัง”

“หือ? อารมณ์ไหน” ชายหนุ่มที่ขับรถอยู่หันหน้ามามองภรรยานิดหนึ่งด้วยความแปลกใจแล้วหันกลับไปมองถนนเบื้องหน้าตามเดิม

“อารมณ์อยากบอกรักสามี” ภูริดลไม่ใช่สามีที่สมบูรณ์แบบ แต่เขาก็ไม่เคยทำให้เธอเสียใจ โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิงอื่นที่ไม่มีมากวนใจเลยตั้งแต่แต่งงานกัน

“พี่ก็มีอารมณ์” คนหื่นบอกหน้าตายแล้วยังจะถามย้ำอีก “รู้ใช่มั้ยว่าอารมณ์ไหน”

“รู้ค่ะ” ฟ้าพราวตอบสั้นๆ อย่างรู้ใจสามี คืนนี้เขาต้องพาเธอโต้รุ่งอีกแน่ๆ

               หลังกลับจากงานวันเกิดเอลล่าที่กรุงเทพฯ ฟ้าพราวก็ลงมา ช่วยงานในไร่ชาของภูริดลอย่างเต็มตัว งานของฟ้าพราวเป็นงานวางแผนการตลาดและการประชาสัมพันธ์ โปรเจคแรกของเธอคือ ทำแบรนด์ชาของตัวเองเพื่อตีตลาดในประเทศก่อน จากนั้นจะขยายไปตลาดต่างประเทศ ดังนั้น ตอนเช้าของทุกวันเธอก็จะเข้าออฟฟิศที่อยู่ในไร่พร้อมกับภูริดล ตอนเย็นก็กลับบ้านพร้อมกัน เรียกว่าทั้งคู่อยู่ในสายตากันและกันแทบจะตลอดเวลาจนถูกผู้จัดการไร่คนสนิทแซวว่า ‘เมียมาคุม’ แต่แทนที่จะโกรธ เขากลับหัวเราะชอบใจ และไม่ว่าจะทำงานหนักขนาดไหน ภูริดลก็ยังมีแรงทำการบ้านก่อนนอนอย่างสม่ำเสมอ จนในที่สุดความขยันของเขาก็เป็นผล เมื่อฟ้าพราวเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสีหน้างุนงงในเช้าวันหนึ่ง

               “พี่ดิน”

               “หือ” ภูริดลที่กำลังเตรียมตัวจะออกไปทำงานขานรับในลำคอพลางติดกระดุมเสื้อเชิ้ตแขนยาวไปด้วย

               “ช่วยดูอันนี้หน่อยสิคะ”

               “ดูอะไร”

               “เนี่ยค่ะ” ฟ้าพราวยื่นที่ตรวจครรภ์ซึ่งมีลักษณะเป็นแท่งยาวสีขาวตรงกลางมีช่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ สำหรับการแสดงผล

               “เหตุการณ์แบบนี้มันคุ้นๆ เหมือนเคยเกิดขึ้นมาแล้วเลย” ภูริดลมองแท่งสีขาวตรงหน้าที่ถูกมือเล็กๆ ของภรรยาปิดช่องแสดงผลเอาไว้แล้วอดนึกถึงครั้งก่อนไม่ได้ วันนั้นฟ้าพราวก็เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมแท่งสีขาวแบบเดียวกันนี้แล้วบอกให้เขาช่วยดู

               ‘มันขึ้นแบบนี้อีกแล้ว เส้นนึงชัดมาก เส้นนึงจางมาก’

               ‘แบบนี้มันห้าสิบ-ห้าสิบนะ’

               ครั้งนั้นสองผัวเมียมองหน้ากันอย่างไม่แน่ใจว่าจะท้องหรือไม่ท้อง จากนั้นก็พากันไปตรวจที่โรงพยาบาล ผลออกว่า ‘ไม่ท้อง’ ทำให้ภูริดลผิดหวังมากพอสมควร ครั้งนี้เขาจึงลุ้นมากเป็นพิเศษ

               “ท้องหรือไม่ท้อง” ภูริดลถามเสียงเบา แววตาลุ้นระทึก

               “ท้องค่ะ” ฟ้าพราวตอบเสียงดังฟังชัดแล้วเปิดช่องแสดงผลของที่ตรวจการตั้งครรภ์ให้สามีดู คราวนี้ขึ้นขีดสีแดงสองขีดชัดเจนแบบไม่ต้องลุ้นให้เหนื่อย

               ภูริดลเฮลั่นด้วยความดีใจ รวบตัวภรรยาเข้ามากอดไว้แน่นๆ แล้วจุ๊บแก้มซ้าย แก้มขวา สลับกันไปมาไม่หยุด ฟ้าพราวเองก็หัวเราะอย่างมีความสุขที่ได้เห็นสามีดีใจมากขนาดนี้

สี่ปีต่อมา ฟ้าพราวสวมหมวกปีกกว้างยืนมองไร่ชาที่กว้างใหญ่ สุดลูกหูลูกตาด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม หลายปีมานี้ภูริดลทำงานหนักมาก เขาซื้อที่ดินขยายไร่ มีโรงอบใบชา อีกทั้งยังปั้นแบรนด์ใบชาของตัวเองจนประสบความสำเร็จในระดับหนึ่งแล้ว ส่วนร้านน้ำชาที่เคยวางแผนว่าจะทำร่วมกับน้ำมณีก็เปิดมาได้สองปีแล้ว กิจการไปได้ดี เป็นสถานที่เช็กอินที่ใครมาเที่ยวเชียงรายจะต้องแวะมาจิบชาและถ่ายรูปลงโซเชียลมีเดียต่างๆ

“พี่ดิน ใบชาอยู่ไหนคะ” ฟ้าพราวตะโกนถามสามีที่กำลังง่วนอยู่ท่ามกลางต้นชา

“จะเอาใบชาแบบไหนล่ะ ใบแก่ ใบอ่อน ใบสดหรือใบอบแห้ง” ภูริดลตะโกนถามกลับมาเป็นชุด

               “พี่ดินอย่ากวนโมโหฟ้านะ บอกมาว่าใบชาอยู่ไหน” ภรรยาเจ้าของไร่ชาแยกเขี้ยวใส่สามี อยู่ด้วยกันมาหลายปี ภูริดลเปลี่ยนไปมาก จากคนปากหนักพูดน้อยกลายเป็นต่อปากต่อคำ จากเสื้อยิ้มยาก เดี๋ยวนี้เขากลายเป็นคนขี้เล่น ชอบแกล้ง แถมยังชอบยั่วโมโหอีกต่างหาก

               “ตกลงจะเอาใบชาแบบไหนกันแน่ เอาไปทำอะไร จะได้เลือกให้ถูก” ภูริดลถามอย่างยียวน

               “เอาไปทานข้าวเที่ยง”

               “ใบชาอะไรทานข้าวได้” ภูริดลหัวเราะร่วนแล้วเดินมาบีบแก้มทั้งสองข้างของภรรยาอย่างมันเขี้ยว แก้มเธอยังนุ่มเหมือนตอนแต่งงานกันใหม่ๆ ไม่มีผิด

               “ฟ้าไม่ตลกด้วยนะพี่ดิน” ฟ้าพราวจ้องหน้าสามีตาดุ และทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างลักษณะเป็นแท่งนุ่มๆ จิ้มจึกๆ ที่บริเวณหลังเอว พอเอี้ยวตัวไปมองก็เห็นว่ามีเด็กหญิงอายุสามขวบ หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูใช้ปลายนิ้วเล็กๆ จิ้มเธออยู่

               “ใบชาอยู่นี่ค่าคูมหญิงแม่ฟ้าขา”

               “หนูมายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ลูก” ฟ้าพราวอุ้มลูกสาวขึ้นมาแล้วใช้มือเช็ดเหงื่อที่หน้าผากเล็กๆ อย่างเบามือ “คุณแม่บอกให้เรียก ‘คุณแม่’ เฉยๆ ไงคะ”

               เด็กหญิงตัวน้อยทำหน้าสับสนงุนงง คุณปู่กับคุณอาคะนิ้งเรียกแม่ของเธอว่า ‘คุณหญิง’ คุณย่าเรียกว่า ‘หนูฟ้า’ ส่วนคุณพ่อเรียกว่า ‘ฟ้า’ เฉยๆ เธอไม่รู้จะเรียกว่าอะไรจึงเอาทุกคำมารวมกันเสียเลย

               “ลูกอยากเรียกอะไรก็ปล่อยให้เรียกไปสิ” ภูริดลพูดด้วยรอยยิ้มพลางโอบไหล่ภรรยาที่อุ้มลูกสาวตัวน้อยไปขึ้นรถแล้วขับกลับไปที่บ้านพักหลังน้อยในไร่

               ความจริงตั้งแต่ฟ้าพราวท้อง เขาก็ย้ายกลับไปอยู่ที่บ้านของนทีในเมืองเพื่อความสะดวกเพราะอยู่ใกล้โรงพยาบาลมากกว่า อีกทั้งยังมีน้ำมณีช่วยดูแลฟ้าพราวเวลาที่เขามาทำงานในไร่ตอนกลางวันด้วย นานๆ ทีเขาถึงจะพาลูกและภรรยามาค้างที่บ้านไร่เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ ซึ่งเด็กหญิงใบชาชอบมาก ทุกครั้งที่บอกว่าจะพามานอนบ้านไร่ เจ้าตัวเล็กจะตื่นเต้นดีใจมาก

               “พี่จะพาลูกไปอาบน้ำ ฟ้าตั้งโต๊ะรอเลยนะ” ภูริดลบอกภรรยาเมื่อกลับมาถึงบ้าน

               “แค่สิบห้านาทีพอนะคะ อย่ามัวแต่เล่นน้ำกันเพลิน” ฟ้าพราวคร้านที่จะบ่น เพราะเวลาที่คุณพ่ออาบน้ำให้ลูกทีไรก็จะเล่นน้ำกันเพลินจนลืมเวลาทุกที

               “คร้าบคูมแม่”

“ค่าคูมหญิงแม่ฟ้า”

               สองพ่อลูกประสานเสียงหน้าระรื่นแล้วพากันวิ่งหายเข้าไปในห้องนอน