ตอนพิเศษ 3.3

               น้ำมณีดีใจมากที่เห็นภูริดลและฟ้าพราวพาลูกๆ มาหา และยิ่งเห็นกระเป๋าเสื้อผ้าของเด็กๆ ก็ยิ่งดีใจมากขึ้นไปอีก

               “เจ้าสองชาจะมาอยู่กับย่าใช่มั้ยลูก” คุณย่าถามหลานสาวทั้งสองด้วยรอยยิ้มยินดีเป็นอย่างยิ่ง

               “ใช่ค่ะ” ใบชาตอบ “คุณหญิงแม่ฟ้าอนุญาตให้ใบชากับน้องน้ำชาอยู่บ้านคุณย่าสามวันค่ะ”

               “อ้าว อีกตั้งนานกว่าจะเปิดเทอม อยู่กับย่าจนกว่าจะเปิดเทอมไม่ได้เหรอลูก”

               ฟ้าพราวเห็นสีหน้าผิดหวังเล็กๆ ของผู้เป็นย่าแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ “แค่สามวันกำลังดีค่ะคุณแม่ ขืนอยู่นานกว่านี้มีหวังคุณแม่ไมเกรนขึ้นแน่ๆ เจ้าสองชาของคุณแม่แสบไม่น้อยเลยนะคะ”

               “โอ้ย จะสักแค่ไหนกันเชียว แม่เลี้ยงดินมาตั้งแต่เด็กจนแก่ป่านนี้ได้ก็ไม่มีอะไรยากแล้ว” น้ำมณีพูดพลางมองหน้าลูกชายสุดที่รักด้วยรอยยิ้มรักใคร่ ถึงแม้เขาจะเป็นแค่ลูกเลี้ยงแต่น้ำมณีก็รักเหมือนเป็นลูกในไส้ “ตอนเด็กๆ น่ะดินแสบแค่ไหนอย่าให้แม่เล่าเลย เดี๋ยวจะอายลูกอายเมียซะเปล่าๆ”

               “ไม่ต้องเล่าเลยครับคุณแม่” ภูริดลรีบห้าม “แล้วนี่คุณพ่ออยู่หรือเปล่าครับ ไม่เห็นออกมาหาหลานเลย”

               “อยู่ในสวนโน่นแน่ะ สั่งต้นอะไรมาใหม่ไม่รู้เยอะแยะ ช่วยกันปลูกอยู่กับคนสวนโน่น”

               “งั้นผมไปคุยกับคุณพ่อหน่อยนะครับ พาเจ้าสองชาไปสวัสดีคุณปู่ด้วย”

               “ไปเถอะ คุณปู่ก็คิดถึงหลานมากเหมือนกัน”

               “เด็กๆ ไปหาคุณปู่กับพ่อเร็ว” ภูริดลอุ้มลูกสาวคนเล็กพร้อมจูงมือลูกสาวคนโตเดินออกไป

               น้ำมณีมองตามลูกชายแล้วอดยิ้มไม่ได้ “ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าผู้ชายแข็งกระด้างอย่างดินจะเป็นพ่อที่อบอุ่นได้ขนาดนี้ เป็นเพราะหนูฟ้าที่เข้ามาเปลี่ยนชีวิตดิน แม่ขอบคุณหนูมากนะ ขอบคุณจริงๆ ถ้าดินไม่ได้แต่งงานกับหนูฟ้าก็คงไม่เป็นผู้เป็นคนอย่างทุกวันนี้หรอก”

               “ไม่เป็นผู้เป็นคนแล้วจะเป็นอะไรคะคุณแม่”

               “เป็นผีบ้า”

น้ำมณีพูดขำๆ ซึ่งทำให้ฟ้าพราวพลอยขำตามไปด้วย เพราะตอนแรกที่แต่งงานกัน เธอก็แอบเรียกเขาใจในว่า ‘ผัวผีบ้า’ อยู่เหมือนกัน

“เออนี่หนูฟ้า หนูคิดจะมีลูกอีกสักคนมั้ย”

“คิดค่ะ” ฟ้าพราวตอบด้วยรอยยิ้ม “พี่ดินอยากได้ลูกชายอีกคนเอาไว้ดูแลพี่สาว แต่ติดที่ยุ่งๆ ทั้งเรื่องงานในไร่และเรื่องดูแลเจ้าสองชา”

“เพราะแบบนี้ไงแม่ถึงได้ขอให้เจ้าสองชามาอยู่กับแม่สักพัก หนูฟ้ากับดินจะได้มีเวลาสวีตกันเต็มที่” น้ำมณีพูดยิ้มๆ “ลองจัดทริปฮันนีมูนกันหน่อยดีมั้ย”

“ไม่เอาหรอกค่ะ ฟ้าห่วงลูก” ฟ้าพราวรีบบอก “ถ้าไปเที่ยว ฟ้าก็อยากพาลูกไปด้วย”

“ถ้าไม่หาเวลาอยู่กับดินตามลำพังบ้างแล้วเมื่อไหร่จะมีหลานชายให้แม่สักทีล่ะ” น้ำมณีทำหน้าห่อเหี่ยวผิดหวัง

“ไม่ต้องห่วงค่ะคุณแม่ สามวันที่เจ้าสองชาอยู่ที่นี่ ฟ้าจะรีบปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จ” ฟ้าพราวรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ ทำให้น้ำมณียิ้มอย่างมีความหวังขึ้นมาทันที

               ภูริดลกับฟ้าพราวอยู่กินข้าวเย็นกับลูกๆ ที่บ้านของน้ำมณีก่อนแล้วค่อยกลับมาที่บ้านไร่ เมื่อมาถึงบ้าน ฟ้าพราวเห็นของเล่นลูกที่วางอยู่ในห้องโถงก็เดินไปเก็บเข้าที่ด้วยสีหน้าเหงาๆ

               “เพิ่งห่างลูกไม่ถึงชั่วโมงก็จะร้องไห้แล้วเหรอ” คนเป็นสามีพูดแซวพลางเดินเข้าไปสวมกอดภรรยาจากทางด้านหลัง

               “ลูกไม่เคยอยู่ห่างพวกเราเลยนะคะ โดยเฉพาะน้ำชา ไม่รู้ว่าคุณแม่จะพาเข้านอนได้หรือเปล่า” คนเป็นแม่พูดด้วยสีหน้าเป็นกังวล ปกติเวลาพาเด็กๆ ไปค้างบ้านคุณย่า เธอกับภูริดลก็จะค้างด้วยทุกครั้ง

               “ถ้าฟ้าเป็นห่วงลูกมาขนาดนี้เราก็ไปนอนกับลูกที่บ้านคุณแม่เถอะ”

               ฟ้าพราวพลิกตัวอยู่ในวงแขนของสามีหันมามองหน้าเขา “ประชดหรือเปล่าคะ”

               “พี่จะประชดทำไม” ภูริดลพูดกลั้วหัวเราะ “ความจริงพี่ก็ห่วงลูกเหมือนกัน แต่เห็นคุณแม่อยากเปิดโอกาสให้เราอยู่กันสองคนมาก พี่ก็เลยยอมตามใจคนแก่ไปอย่างนั้นเอง”

               “ถ้างั้นเรารีบจัดกระเป๋าไปหาลูกกันดีกว่า” ว่าแล้วก็รีบเดินเข้าห้องนอนแล้วเก็บเสื้อผ้าทั้งของตัวเองและของสามียัดใส่กระเป๋า

               สองสามีภรรยากลับมาถึงบ้านของน้ำมณีตอนสองทุ่ม พบกว่าใบชาและน้ำชากำลังเล่นกับคุณปู่ คุณย่าและอาคะนิ้งอย่างสนุกสนาน โดยเฉพาะน้ำชา ไม่มีอาการงอแงร้องไห้หาพ่อกับแม่อย่างที่ฟ้าพราวกังวลแต่อย่างใด

               “อ้าวดิน หนูฟ้า กลับมาทำไม” น้ำมณีถาม เมื่อเห็นลูกชายและลูกสะใภ้อ้ำอึ้งจึงพูดต่ออย่างรู้ทัน เป็นห่วงลูกกันล่ะสิ”

               “ค่ะ” ฟ้าพราวยิ้มแหย “เด็กๆ ไม่เคยห่างพ่อกับแม่ โดยเฉพาะน้ำชา ฟ้ากลัวลูกร้องกลางดึกแล้วคุณแม่จะเอาไม่อยู่”

               น้ำมณียิ้มอย่างเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่ดี “สรุปคืนนี้ก็นอนที่นี่กันทั้งหมดนี่แหละนะ”

               “ครับคุณแม่” ภูริดลตอบรับแล้วหอมแก้มเอาใจคนแก่ไปหนึ่งฟอด “คุณแม่ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะจัดหลานชายให้คุณแม่ให้เร็วที่สุด”

               “จ้า แม่เตรียมทอง เตรียมที่ดินไว้รับขวัญหลานเยอะแยะ ถ้าไม่มีหลานชายให้แม่ก็อดนะ”

               “เอาที่ดิน เอาทองมาล่อขนาดนี้ คืนนี้รอลูกหลับแล้วเดี๋ยวผมจัดให้เลยครับ” ภูริดลพูดจาเปิดเผยอย่างหน้าไม่อายเหมือนเคยเลยโดนภรรยาแอบหยิกไปหนึ่งครั้งเบาๆ โทษฐานที่ทำให้เธอเขินอายต่อหน้าผู้ใหญ่

               สองเดือนต่อมา ฟ้าพราวเดินออกมาจากห้องน้ำในตอนเช้าพร้อมกับไขว้มือไว้ข้างหลัง

               “ซ่อนอะไรไว้” สามีถามพลางพยายามมองไปยังมือที่อยู่ด้านหลังของภรรยา

               “สองขีดชัดแจ๋ว” คุณแม่ลูกสองยิ้มกว้างพร้อมกับยื่นที่ตรวจการตังครรภ์ด้วยตัวเองสามอันให้สามีดู “ชัดแจ๋วทั้งสามอันค่ะ”

               “ท้องแล้วเหรอ” ภูริดลถามด้วยความดีใจแล้วก้าวยาวๆ เข้าไปกอดภรรยาด้วยความรักสุดหัวใจ

               “ท้องแล้วค่ะ”

               “ซุ่มเงียบเลยนะ สงสัยว่าจะท้องทำไมไม่บอกพี่”

               “ฟ้าอยากรอให้แน่ใจก่อน ไม่อยากให้พี่ดินดีใจเก้อ”

               “เตรียมตัวไปรับทองกับพี่ดินจากคุณแม่ได้เลย” ภูริดลยิ้มอย่างมาดมั่นว่าท้องนี้ต้องเป็นลูกชายแน่นอน

               “อย่าเพิ่งมั่นใจขนาดนั้นเลยค่ะ” ฟ้าพราวไม่อยากให้สามีผิดหวังหากลูกคนที่สามคลอดออกมาเป็นผู้หญิงอีก

               “พี่ยังไงก็ได้ มีแต่คุณแม่คนเดียวที่จะผิดหวัง” ภูริดลหัวเราะเบาๆ “ถ้าคนนี้เป็นผู้หญิงอีก พี่ก็จะทำหมัน พอแล้ว พี่ไม่อยากเห็นฟ้าเหนื่อยอุ้มท้องอีกแล้ว”

               “ทำไมน่ารักขนาดนี้เนี่ย” ฟ้าพราวจุ๊บแก้มสามีเป็นการขอบคุณ “ฟ้ารักพี่ดินที่สุดเลย ไม่เคยเสียใจเลยที่แต่งงานกับพี่ดิน”

               “พี่ก็รักฟ้ามาก รักคนเดียวมาตลอด” พูดออกไปแล้วก็นึกได้ “ไม่สิ ตอนนี้มีเจ้าสองชาที่หลับอยู่ห้องโน้นด้วย แล้วก็มีเจ้าก้อนน้อยในท้องนี่อีกคน”

               “พี่ดินไปปลุกลูกให้เตรียมตัวไปโรงเรียนได้แล้วค่ะ ฟ้าจะไปเตรียมอาหารเช้า”

               “ครับผม” ภูริดลจุ๊บแก้มภรรยาแล้วเดินไปห้องลูก ส่วนฟ้าพราวเดินแยกไปที่ห้องครัว

               หนึ่งปีต่อมา บ้านหลังน้อยในไร่ภูสรวงก็มีเสียงร้องของเด็กทารกอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ผสมผสานด้วยเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเจ้าสองชาที่คอยช่วยคุณแม่หญิงฟ้าเลี้ยงน้องชายตัวจิ๋ววัยสามเดือน ภูริดลนั่งมองฟ้าพราวที่กำลังให้นมลูกโดยมีใบชากับน้ำชาประกบเฝ้าน้องชายในอ้อมกอดของแม่ไม่ห่างก็เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ชีวิตที่เคยเว้าแหว่งขาดวิ่นในอดีตของเขาถูกเติมเต็มด้วยความรักของฟ้าพราวและความสดใสของลูกๆ ทั้งสามคนแล้วในวันนี้

Happy ending