บทที่ 1 ภาคินทร์ คัลเลน

ตระกูลคัลเลน มหาเศรษฐีหมื่นล้านที่ตอนนี้ถูกจัดอันดับเป็นครอบครัวที่ร่ำรวยเป็นอันดับ 21 ของประเทศไทย มีธุรกิจในเครือมากกว่า 20 บริษัท ในอดีตก็เป็นแค่ครอบครัวนักธุรกิจเล็กๆ ที่เริ่มต้นมาพร้อมกับ SME หลายเจ้า แต่จู่ๆ ก็จับพลัดจับผลูเปรี้ยงปร้างขึ้นมาในสายงานบันเทิงจนทำให้หุ้นของบริษัท KL-Groups เติบโตอย่างรวดเร็วและมั่นคง

แต่ว่า...ต่อให้ร่ำรวยแค่ไหน เรื่องหยุมหยิมในครอบครัวอย่างคู่ครองของลูกหลานก็ยังเป็นเรื่องที่น่าปวดหัวสำหรับผู้เป็นย่าอยู่ดี ด้วยหลานชายคนโตอย่าง ภาคินทร์ ที่ตอนนี้อายุอานามก็ปาเข้าไป 35 ปีแล้ว แต่กลับไม่ยอมมีแม้แต่แฟนสาวมาแนะนำสักคน

หน้าตาก็ดี หน้าที่การงานก็ดี น้องชายฝาแฝดทั้งสองคนอย่าง นาวินทร์ คามินทร์[1] ต่างก็แต่งงานจนจะลูกสองกันแล้ว แต่ภาคินทร์กลับยังไม่มีวี่แวว

คนเป็นย่าไม่อยากจะใช้มุกเดิมอย่างการคลุมถุงชนบ่อยๆ แต่ดูจากสภาพ ยังไงไอ้หลานคนนี้คงไม่คิดมีเมียมีลูกเร็วๆ นี้แน่

“แม่น้ำหวาน”

คุณหญิงรฐาเรียกลูกสาวบุญธรรมที่อยู่ข้างกายในฐานะผู้ดูแลตนมาร่วม 15 ปีเข้ามาหา สามปีก่อนเรื่องของนาวินทร์กับคามินทร์ก็ได้น้ำหวานคอยจัดการให้ ดูท่าว่าเรื่องนี้ก็คงต้องถึงมือเจ้าตัวอีกตามเคย

“ค่ะคุณหญิง”

น้ำหวานก้มหัวให้ด้วยความเคยชิน แม้ว่าจะอยู่ในฐานะลูกบุญธรรมลับๆ ของคุณหญิงท่านมานานหลายปี แต่ในเวลาทำงานเธอก็ยังเป็นทั้งเลขา ผู้ดูแล และยังดูแลทุกอย่างในบ้านจนกลายเป็นหน้าที่ไปแล้ว

“ฉันอยากให้เธอไปติดต่อคนหนึ่งให้ที จำได้ไหมครอบครัวที่เคยอยู่ข้างบ้านเรา แม่ใบหม่อนน่ะ”

“จำได้ค่ะ”

ครอบครัววีรโชตกุล อดีตเคยเป็นครอบครัวของเพื่อนรักคุณหญิงท่าน ทว่าเมื่อคุณยายอันเป็นศูนย์รวมใจของบ้านเสียชีวิตลง ทั้งบ้านก็ย้ายไปอีกฟากของกรุงเทพฯตามที่ตั้งของบริษัทใหม่เพื่อความสะดวกในการเดินทาง

เมื่อก่อนสองครอบครัวสนิทกันมาก บ้านนั้นมีลูกสาวสองคนคือเหมียวกับมัดหมี่ คนพี่อย่างมัดหมี่เป็นเด็กเก็บตัว ไม่ค่อยพูด ทั้งยังมีนิสัยห้าวเหมือนเด็กผู้ชาย แต่ได้ข่าวว่าไปเป็นศิลปินเกิร์ลกรุ๊ปที่เกาหลีตั้งแต่อายุ 12 ส่วนคนน้องอย่างน้องเหมียวเป็นเด็กสดใส ร่าเริง ช่างพูดช่างเจรจา เลยสนิทกับสามแฝดบ้านคัลเลนเป็นพิเศษ

ถ้าดูจากอายุป่านนี้น้องเหมียวคงจะเรียนจบเรียบร้อยแล้ว แต่ไม่รู้ว่ามีแฟนหรือแต่งงานไปแล้วหรือยังด้วยไม่ได้ติดต่อกันนาน ก่อนจะคิดเรื่องแต่งงานของภาคินทร์คุณหญิงท่านก็คิดอยู่นานว่าจะหาใครมาแต่งกับหลานชายดี แล้วเมื่อคืนก็ได้ฝันหาเพื่อนรักที่จากไปนานแล้ว

นี่แหละ คงเป็นสัญญาณว่าน้องเหมียวคงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

“ติดต่อแม่ใบหม่อนไปว่าฉันต้องการคุยด้วย เอาด่วนที่สุด เร็วเท่าไรยิ่งดี”

“รับทราบค่ะ”

คลับ Kmnxx

คลับหรูย่านทองหล่อตอนนี้เป็นที่นิยมของหมู่วัยรุ่นจนมีผู้คนเข้ามาใช้บริการกันอย่างคับคั่ง แสงไฟวิบวับภายในคลับสะท้อนเข้าดวงตาคู่คมจนคิ้วเข้มขมวดเป็นปมตั้งแต่มาถึง ภาคินทร์ไม่ชอบการเที่ยวผับ เวลานี้เขามักจะอยู่ฟิตเนสหรือไม่ก็เข้านอนแล้วมากกว่า แต่ก็ทนแรงรบเร้าของน้องชายไม่ไหวออกมาจนได้

ตอนชวนก็ชวนซะดิบดี แต่พอมาถึงแล้วคามินทร์กลับหายหัว ภาคินทร์เลยต้องนั่งจิบเหล้าไปพลางๆ ระหว่างที่รอน้องชาย นี่เหมือนการได้มาพักผ่อนหลังจากทำงานหนักใช้สมองหนักติดต่อกันมาทั้งอาทิตย์ ช่วงนี้เขาเพิ่งเปิดบริษัทลูกลุยงานสาย Boy love เต็มตัว มีหลายอย่างที่ต้องปรับตัวกันเยอะทั้งในแง่ของการบริหารและการโปรโมท เลยยังทิ้งให้เพื่อนรักอย่าง ชมมุก ดูแลคนเดียวอย่างสบายใจไม่ได้

จริงๆ งานก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรมาก แต่เขาคงเครียดมากเกินไปเองจนไม่ยอมยืดหยุ่นบ้างนั่นแหละ ก็รู้ตัว แต่ก็แก้ไขอะไรไม่ได้

“โทษที มีลูกค้ามีปัญหานิดหน่อยกูเลยต้องหาคนไปเคลียร์ รอนานไหมวะ”

คามินทร์เดินมาในสภาพคิ้วขมวดนิดหน่อย ดูก็รู้ว่ากำลังหงุดหงิดใกล้จะระเบิดเต็มที แต่ด้วยหน้าที่การงานทำให้คนอารมณ์ร้อนอย่างเขาไม่สามารถระบายอารมณ์ออกมาได้ ทำได้แค่นั่งลงตรงข้ามพี่ชายแล้วพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ เพื่อระบายอารมณ์

“แม่ง เรื่องเยอะฉิบหาย”

“ลูกค้าเอาเงินมาให้ จะว่าเรื่องมากได้ไง แปลกคนนะมึงนี่” ผู้เป็นพี่ชายบ่นไปหนึ่งที ถ้าเกิดลูกค้ามาได้ยินเข้ามีแต่เสียกับเสีย ปากไม่เป็นมงคล

“กูก็บ่นไปงั้นแหละ ทำไงได้เนอะ คนมันมีลูกเล็กต้องเลี้ยงงานจะทิ้งก็ไม่ได้ ไม่ได้โสดเงินเหลือๆ เหมือนมึง”

“ใครไปบังคับให้มึงทำลูกล่ะ ทำเองแท้ๆ ตอนทำก็เห็นสนุกอยู่ไม่ใช่?”

เขาจำได้ว่าเมื่อ 3 ปีก่อนย่าพยายามจับพวกเขา 3 คนฝาแฝดแต่งงาน คนแรกคือนาวินทร์น้องชายคนเล็ก แต่ไม่รู้ทำอีท่าไหน ว่าที่คู่หมั้นที่ย่าหามาให้ดันไปทำให้แม่คนรักมันต้องตายจนกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โต ส่วนคามินทร์ก็ได้ว่าที่เจ้าสาวเป็นดีไซน์เนอร์ แต่ดันเร้าหรือกับแฟนเก่าไม่จบไม่สิ้นจนเมียหนีไปคลอดลูกอยู่เหนือตั้ง 3 ปี

นี่ก็เพิ่งจะได้เมียกับลูกคืนมาไม่ทันครบปีดีด้วยซ้ำ ดีที่มันกลับตัวได้ จากคนสำมะเลเทเมาเลยเปลี่ยนตัวเองหันมาตั้งใจทำงานหาเงินเลี้ยงลูก แทบจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

“ไม่มีลูกบ้างก็ให้มันรู้ไปครับไอ้ท่านประธาน กูได้ยินว่าย่าจะจับมึงแต่งงาน มึงรู้ยังว่ากับใคร”

คามินทร์พูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่ภาคินทร์กลับไม่ได้มีความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นในสิ่งที่เขาพูดมาเลยสักนิด

“เรื่องของกูแท้ๆ แต่มึงรู้ดีกว่ากูอีก รู้ไปหมดทุกเรื่องนะมึง”

หรืออีกนัยน์หนึ่งคือ ขี้เสือกว่ะ เขารู้อยู่แล้วว่าย่าคงจับเขาแต่งงานเหมือนน้องๆ เข้าให้สักวัน แต่สิ่งหนึ่งที่เขาไม่คิดเลยก็คือ คนที่ย่าหมายตาจะเป็นคนที่เขาไม่อยากเจอมากที่สุด

เหมียว ลูกสาวคนเล็กของบ้านวีรโชตกุล เมื่อก่อนเคยเป็นเพื่อนเล่นของพวกเขาสามแฝดและพี่น้องคนอื่นๆ เพราะบ้านอยู่ข้างกัน มันคงไม่มีอะไรหรอกถ้าเจ้าตัวไม่เคยทำวีรกรรมสุดแสบเอาไว้ให้เขาจำไปจนวันตาย

วีรกรรมเด็ดๆ ที่เขาจำได้คือ ปีนรั้วขึ้นไปเก็บมะยมทั้งที่ตัวเองก็ขาสั้นและอ้วนตุ๊ต๊ะ กลายเป็นว่าร้องไห้เพราะลงไม่ได้จนย่าต้องสั่งให้เขาไปพาลงมา ลงอย่างเดียวไม่ว่า แต่ดันใช้หน้าของเขาเป็นแท่นเหยียบจนเขาแอบกลัวว่าตัวเองจะโตมาจมูกไม่โด่งเท่าน้องชายฝาแฝดอีกสองคน

นั่นยังไม่พอ ช่วงมัธยมเองก็แสบไม่แพ้กัน ตอนนั้นเขากำลังเรียนปริญญาโท มีสังคมเพื่อนที่ค่อนข้างจะเป็นผู้ใหญ่ ทุกคนให้ความเคารพเขาในฐานะทายาทจากตระกูลดัง แต่กลับมีเด็กม.3เข้ามาขโมยจูบต่อหน้าเพื่อน

ยอมรับว่าตอนนั้นทั้งโมโหทั้งอยากฆ่าให้ตาย แต่ไม่คิดว่ายัยตัวแสบจะหนีไปเรียนญี่ปุ่นหลังจากนั้นไม่กี่วัน แล้วทั้งบ้านวีรโชตกุลก็ย้ายไปอีกฟากของกรุงเทพฯ ตามที่ตั้งของบริษัทใหม่

สรุป เขาโดนขโมยจูบฟรีแถมยังโดนเพื่อนล้อไปอีกสามชาติ กลายเป็นความทรงจำที่เขาอยากลืมมาจนทุกวันนี้ แม้ว่าจะอายุมากจนแทบจะเข้าวัยกลางคนในอีกไม่กี่ปี แต่เขาก็ไม่มีวันทำใจลืมมันได้ลง

“แต่น้องก็น่ารักนะ เคยชอบมึงด้วยนี่”

ไม่พูดก็ไม่มีใครว่าเป็นใบ้หรอกนะไอ้คามวยหัวคินทร์ เรื่องที่น้องชอบเขาภาคินทร์รู้ก่อนใครด้วยซ้ำ ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่น้องชอบเขาหรือเปล่า แต่ตอนนี้ผ่านไปแล้ว 10 ปี ต่างคนต่างโตขึ้นโดยไม่ได้รับรู้ความเป็นไปของอีกคนเลยแม้แต่นิดเดียว ทั้งนิสัยใจคอ ความชอบ หรือแม้แต่หน้าตาก็ยังไม่เคยเห็น

ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขากลัวการต้องกลับไปเจอน้องอีกครั้ง แต่จะให้ปฏิเสธด้วยเหตุผลนั้นก็ไม่ได้ เขาโตแล้ว เป็นผู้ใหญ่ที่ต้องเอาเหตุผลเป็นที่ตั้ง การเคยถูกขโมยจูบแล้วทำให้เขาไม่อยากเจอเธอมันดูงี่เง่าไปหน่อย

“ที่เงียบนี่คือ?”

คามินทร์ถามขึ้นมาเมื่อเห็นว่าพี่ชายตัวเองเอาแต่เงียบ คิ้วก็ขมวดอยู่ตลอดเวลาผิดวิสัยไอ้ประธานขี้เก๊กแบบสุดๆ

ทว่าเพียงเสี้ยววนาที ภาคินทร์ก็กลับมาทำหน้าเฉยแล้วยกเหล้าขึ้นจิบเหมือนคนสลัดเรื่องไม่สบายใจออกไปได้แล้วยังไงยังงั้น

“ก็ไม่อะไร”

“ไอ้เหี้ยเอาดีๆ แล้วมึงว่าไง ตกลงกับย่าไปหรือยัง”

คนอยากรู้ยังคงยิงคำถามไม่หยุด

“มึงจะอยากรู้ไปทำไมวะ”

“ก็ไม่อยากรู้ไปทำไม แค่อยากรู้ พี่ชายกูจะแต่งงานทั้งคนกูจะไม่อยากรู้ได้เหรอวะ”

เขาไม่คิดจะแต่งงานอยู่แล้ว หลักๆ ไม่ใช่เพราะไม่ชอบน้อง แต่ด้วยประสบการณ์ที่ผ่านมาในชีวิตมันทำให้เขาขยาดการแต่งงานมากกว่า

ถ้าถามว่าเขามีปมอะไรก็คงไม่พ้นเรื่องของคนในครอบครัวนั่นแหละ มีพ่อก็เป็นพ่อที่ดีแต่กิน ดื่ม เที่ยว ไม่เคยสนใจเลยว่าแม่จะเลี้ยงลูกเหนื่อยยังไง ต่อให้มีพี่เลี้ยงแต่ก็เป็นเด็กแฝดสาม ความกดดันมันก็ต้องมากเป็นธรรมดา ซ้ำไม่พอพ่อยังมีเมียน้อย ยอมทิ้งบ้าน ทิ้งแม่ ทิ้งทุกอย่างไปทำให้แม่ตรอมใจตาย ซึ่งย่านั่นแหละที่รู้เห็นแต่ทำเป็นไม่มีอะไร

แล้วไหนจะน้องชายฝาแฝดทั้งสองคนที่กว่าจะได้แต่งงานเล่นเอาชีวิตเกือบพังทั้งคู่อย่างที่เล่าไป เหตุผลแค่นี้มันพอหรือยังที่เขาจะขยาดการแต่งงาน!

“กูไม่แต่ง”

ภาคินทร์ตอบน้องชายเสียงเรียบ เขาไม่บอกเหตุผลอะไรมากมาย เพราะกำลังคิดหาทางล่มแผนจับแต่งงานของย่าอยู่ในใจ

คนอย่างย่าวางแผนอะไรแล้วไม่มีทางยอมพลาด ถ้าในบ้านหลังนี้ย่าคือคนควบคุมทุกอย่าง เขาเองก็คงเป็นคนที่รู้จักระบบนี้ดีที่สุด

เพราะอย่างนั้น...ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เขาไม่มีวันยอมแต่งงานตามแผนของย่าเด็ดขาด

“มึงไม่แต่ง แล้วจะขัดย่าได้เหรอวะ”

“เออ เดี๋ยวก็รู้”

[1] นาวินทร์ จากเรื่อง ดีลลับ หมอมาเฟีย

คามินทร์ จากเรื่อง มาเฟียเมียหนี