ตอนที่2

" คุณไม่พอใจผมเรื่องที่ผมให้ฝ้ายมาทำงานแทนคุณใช่ไหม คือตอนนี้ผมยังไม่เห็นว่าจะมีตำแหน่งไหนเหมาะสมกับเธอไปกว่าตำแหน่งที่คุณทำอยู่ เอาเป็นว่าผมจะรีบหาตำแหน่งใหม่ให้เธอ แล้วจะให้คุณย้ายกลับไป "

" ไม่จำเป็น"

ปรานนท์ถอนหายใจเหนื่อยหน่าย

" เรื่องแผนงานที่คุณทำไว้แล้วผมอยากให้คุณส่งต่อให้ฝ้าย ถึงจะกดลบไปแล้วแต่คุณคงมีข้อมูลอยู่ อีกไม่กี่วันจะต้องเสนองานให้ผู้ลงทุนแล้ว ผมเกรงว่าฝ้ายจะทำไม่ทันแล้วจะเครียด เธอกำลังท้องอยู่จะส่งผลไม่ดีกับลูกในท้อง"

" ถ้าอย่างงั้นฉันแนะนำว่าให้เธออยู่บ้านเฉยๆไม่ต้องมาทำงานจะดีกว่านะคะ จะได้ไม่ต้องเครียด นั่งๆนอนๆกินๆ คุณก็จะได้ไม่ต้องคอยกังวลด้วย หรือไม่ก็ถ้าอยากให้เธออยู่ในสายตาตลอด ก็ให้เธอมาเป็นเลขาส่วนตัวของคุณสิ ก็แค่เลขาในนาม ส่วนงานก็ให้การุณทำไป ให้เธอนั่งเป็นเพื่อนคุณอยู่ในห้องก็พอ"

" คุณกำลังประชดผม"

" ฉันแค่แนะนำคุณเท่านั้น ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวไปทำงานต่อ"

กานติมาหันหลังเดินออกไปกำลังจะเปิดประตูปรานนท์รีบพูดขึ้นมา

" วันนี้ตอนเย็นรอกลับพร้อมกัน คุณลุงกับคุณแม่ให้เข้าไปกินข้าวเย็นที่บ้าน"

" ฉันรู้แล้ว"

ตอนเย็นกานติมามายืนรอปรานนท์อยู่ที่รถสักพักเขาก็เดินมา แต่ไม่ได้มาคนเดียวมีเมลดาเดินเคียงข้างมาด้วย

" แม่ผมรู้ว่าฝ้ายกลับมา เลยชวนไปกินข้าวเย็นด้วยกัน"

ปรานนท์เอ่ยปากบอกพร้อมเปิดประตูรถให้ กานติมากับเมลดามองหน้ากัน ก่อนที่เมลดาจะพูดขึ้นมา

" คุณขึ้นไปนั่งเถอะเดี๋ยวฉันนั่งข้างหลังเอง"

" เธอแน่ใจนะว่าจะไม่เวียนหัว"

ปรานนท์เอ่ยถาม

" แน่ใจสิ ก็แค่นั่งข้างหลังเอง นายไม่ต้องห่วงฉันขนาดนั้น ให้ภรรยานายนั่งข้างหน้าเถอะ"

กานติมาไม่สนใจที่ทั้งสองคุยกัน เปิดประตูเข้าไปนั่งข้างหลังเอง ทำให้เมลดาต้องนั่งข้างหน้า ระหว่างทางมีรถตัดหน้ากระชั้นชิดทำให้ปรานนท์ต้องรีบเหยียบเบรค 

" ฝ้ายไม่เป็นอะไรนะเจ็บตรงไหนรึเปล่าตกใจไหม"

กานติมามองดูเขาเป็นห่วงเป็นใยเมลดาสีหน้าท่าทางเป็นกังวลสุดๆ ในใจของเธอก็เจ็บปวดเกินจะบรรยาย เธอรู้มาว่าเขาไม่เคยคบกับใคร แต่มีคนในใจมาตลอด คนๆนั้นก็คือเมลดานี่เอง หลายครั้งที่เขาเมาแล้วพร่ำเพ้อหาผู้หญิงชื่อฝ้าย แม้แต่นอนยังละเมอเรียกหา ส่วนเธอก็แค่ตัวสำรองไร้ค่า 

มีแต่คนบอกเธอว่าเธอกับเมลดาหน้าคล้ายกัน ที่ปรานนท์มาตามจีบเธอเพราะเห็นเธอเป็นตัวแทนเท่านั้น แต่เธอไม่เชื่อ โง่หลงงมงายว่าเขารักเธอจริง จนยอมแต่งงานด้วย กระทั่งวันที่เมลดากลับมา เธอถึงรู้ว่าคำเตือนของเพื่อนมันคือความจริง เขาไม่ได้รักเธอ เขาเห็นเธอเป็นแค่ตัวแทน

" ฉันไม่เป็นไรจริงๆ นายควรถามภรรยานายบ้างว่าเธอเป็นอะไรรึเปล่า"

ปรานนท์หันมาถามกานติมา

" คุณเป็นอะไรไหม"

กานติมาส่ายหน้าบอกไม่เป็นอะไร ก่อนจะหันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง

" มากันแล้ว มาๆทานข้าวกัน "

ศศินาเดินออกมารับทุกคน

" สวัสดีค่ะคุณป้า"

" หนูฝ้าย ดีใจจังที่ได้เจออีก ตานนท์บอกว่าหนูพึ่งกลับมาแล้วยังมาทำงานที่บริษัทอีก"

" ใช่ค่ะ"

" แล้วนี่ท้องกี่เดือนแล้ว"

" จะ4เดือนแล้วค่ะ"

" เหรอจ๊ะ ถ้าหนูแต่งงานกับตานนท์ป่านนี้ป้าคงได้อุ้มหลานแล้ว ดูสิแต่งงานมา2ปียังไม่มีหลานให้อุ้มเลย"

เมลดาหันไปมองหน้ากานติมาที่ยืนทำหน้าเรียบเฉย

" นนท์เขาคงงานยุ่งหน่ะค่ะ อีกหน่อยก็คงมีให้คุณป้าอุ้มแน่นอน จริงไหมนนท์จริงไหมค่ะคุณกิ๊ฟ"

" ทานข้าวดีกว่าครับผมหิวแล้ว"

คนรับใช้ยกอาหารมาวางบนโต๊ะ มีแต่อาหารทะเลเป็นหลัก กานติมามองดูอาหารตรงหน้ากดข่มอารมณ์น้อยใจเอาไว้ เธอแพ้อาหารทะเล แต่ทุกจานมีแต่อาหารทะเลแล้วจะให้เธอกินอะไร

" หนูฝ้ายกินเยอะๆนะ พอรู้ว่าหนูฝ้ายจะมาป้าเลยให้คนไปซื้ออาหารทะเลสดๆมาแล้วทำหลายเมนูเลย ชิมต้มยำทะเลดูว่าชอบไหม"

ศศินาตักต้มยำให้ถ้วยเล็กๆให้เมลดาอย่างเอาใจ ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่ากานติมานั่งอยู่ด้วย

" ตานนท์ตักให้เมียแกบ้างสิ อย่าถือแม่เลยนะกิ๊ฟ เมื่อก่อนหนูฝ้ายมาที่บ้านบ่อยๆมาทานข้าวที่นี่ มาคุยเล่นกับแม่เป็นประจำไม่ได้เจอกันนาน พอเจอกันอีกทีก็ดีใจมากไปหน่อย "

กานติมาไม่ได้พูดอะไรได้แต่ยิ้มแหยๆ ปรานนท์ตักห่อหมกทะเลใส่จานให้เธอ 

" ขอโทษนะคะคุณแม่ เห็นทีว่าอาหารมื้อนี้ฉันคงจะร่วมด้วยไม่ได้"

ทุกคนมองหน้ากานติมา ปรานนท์แสดงสีหน้าไม่พอใจก่อนจะพูดออกมา

" ทำไมหล่ะ หรือว่าไม่พอใจที่ฝ้ายมากินข้าวด้วย"

" หนูกิ๊ฟอย่าคิดมาก หนูฝ้ายเป็นเพื่อนสนิทกับตานนท์มาหลายปี เลยสนิทกับแม่เขาด้วย"

อังคารพูดขึ้นก่อนจะหันมองหน้าศศินาด้วยสายตาตำหนิ

" แม่ขอโทษละกันที่เอาแต่สนใจหนูฝ้าย มาเดี๋ยวแม่ตักต้มยำให้"

" ไม่ต้องค่ะ หนูแพ้อาหารทะเล"

ทุกคนนิ่งเงียบ มองดูอาหารบนโต๊ะไม่มีจานไหนไม่มีของทะเล ศศินาตั้งสติได้ก่อนบอกให้คนรับใช้ไปทำอาหารมาใหม่

" คุณนายคะในครัวมีแต่ของทะเลค่ะ เหลือแค่ไข่ไก่อย่างเดียว"

" อะไรกันเนื้อหมูเนื้อไก่ไม่มีเลยรึ"

" ไม่มีค่ะก็คุณนายบอกให้พวกฉันไปซื้ออาหารทะเลมาเยอะๆ ทำกับข้าวไว้รอคุณฝ้าย พวกฉันก็ซื้อแต่อาหารทะเลมาอย่างเดียวเลย ฉันก็คิดว่าคุณฝ้ายจะมาคนเดียวไม่คิดว่า "

" บ้าจริง งั้นก็ออกไปซื้อเนื้อหมูมาสิไป"

" ไม่ต้องหรอกค่ะ อย่าให้ฉันคนเดียวต้องทำให้คนอื่นลำบากเลย เดี๋ยวฉันกลับไปทำกินเองที่คอนโดดีกว่า เชิญทุกคนกินต่อเถอะค่ะ ขอตัวนะคะ"

ปรานนท์มองตามด้วยสายตาเย็นชา แต่ไม่ได้ลุกตามไป

หลายวันต่อมาที่บริษัท

" พี่กิ๊ฟ พี่กิ๊ฟ รู้ข่าวยัง"

" ข่าวอะไร"

" ก็หัวหน้าแผนกคนใหม่ที่ชื่อฝ้ายอะไรนั่นหน่ะ คุยงานไม่สำเร็จ คุณโทนี่ปฏิเสธการลงทุน เห็นว่าเครียดถึงกับเป็นลมต้องส่งโรงพยาบาลเลยแหละ"

" อะไรนะถึงกับเป็นลมเลยเหรอแก"

ดรุณีได้ยินก็เข้ามาร่วมวงด้วย

" จริงพี่ณี โครงการนี้มูลค่าหลายพันล้าน ก็อย่างว่าแหละให้คนไม่มีประสบการณ์มาทำสมน้ำหน้า พี่กิ๊ฟทำอยู่ดีๆก็ย้ายให้ไปอยู่ที่อื่น นี่ถ้าพี่กิ๊ฟยังทำอยู่ป่านนี้การเจรจาสำเร็จได้เซ็นสัญญาร่วมทุนไปแล้ว"

" ได้ยินคนเขาลือกันว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนในใจบอส"

กานติมาทำเป็นไม่สนใจ แต่เงี่ยหูฟังเต็มที่

" เล่ามาซิเร็วๆ"

" เขาลือกันว่าบอสแอบรักคนชื่อฝ้าย แต่ว่าเธอเลือกผู้ชายอีกคนที่เป็นเพื่อนในกลุ่มเดียวกัน บอสเลยต้องหลีกทางให้ "

" หมายความว่าคนชื่อฝ้ายกับบอสแล้วก็ผู้ชายอีกคนเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกับบอสแอบรักคนชื่อฝ้าย แต่คนชื่อฝ้ายไม่เลือกบ อส แต่ไปเลือกผู้ชายอีกคน บอสเลยยอมหลีกทางให้เพื่อน ฉันเข้าใจถูกไหม"

" ประมาณนั้น"

" ฉันว่าเดี๋ยวพี่กิ๊ฟต้องถูกตามตัวกลับไปทำโครงการนี้แน่ นั่นไง ผิดคำซะที่ไหนพี่การุณมานู่นแล้ว"

กานติมาเดินตามการุณไปที่ห้องทำงานของปรานนท์ เห็นเขานั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดมองเอกสารในมืออยู่

" บอสครับคุณกิ๊ฟมาแล้วครับ"

" นั่งสิ"

" คุณมีอะไรก็ว่ามาเลย ฉันต้องรีบไปคุยงานต่อ"

" คุณไม่ต้องไปให้คนอื่นไปแทน แล้วไปเตรียมแผนงานสำหรับโครงการนี้มา"

" ไม่ได้หรอกค่ะ ฉันเป็นคนนัดลูกค้าเอาไว้ฉันต้องรับผิดชอบ คนอื่นเขาก็มีหน้าที่ของเขา หากให้คนอื่นไปแทนลูกค้าอาจไม่เชื่อมั่น แล้วเปลี่ยนใจไม่เซ็นสัญญาซื้อขายครั้งนี้ก็ได้"

" แต่โครงการนี้สำคัญ บริษัทเราจำเป็นต้องได้โครงการนี้ "

" เอาอย่างงี้ฉันจะกลับไปเขียนแผนงานส่งให้คุณ แล้วก็ให้คุณฝ้ายเธอไปเจรจาอีกที วันนี้ฉันต้องรีบไปพบลูกค้า กลับมาจะรีบเขียนแผนงานส่งไปให้ รับรองว่าเสร็จทันพรุ่งนี้แน่นอน "