ตอนที่1

กานติมามองดูผลตรวจในมือก็ยิ้มกว้างก่อนจะลูบท้องที่เริ่มนูนขึ้นมา ออกจากห้องตรวจเงยหน้าขึ้นก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็นปรานนท์สามีของเธอ เดินประคองหญิงสาวคนหนึ่งออกมาจากห้องตรวจอีกห้อง มองดูหน้าท้องของหญิงคนนั้นอายุครรภ์ไม่ต่ำกว่า4-5เดือน เธอยืนจ้องมองทั้งสองอยู่กับที่ จนทั้งสองรับรู้ได้จึงหันมามอง ปรานนท์รีบเดินเข้ามาหาเธอ

" คุณมาทำอะไรที่นี่ "

เธอไม่ตอบแต่จ้องมองผู้หญิงคนนั้น 

" สวัสดีค่ะฉันชื่อฝ้าย เป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาลัยกับนนท์"

เมลดาส่งยิ้มให้กานติมา ก่อนจะมองเธอสลับกับปรานนท์

" เธอเป็นภรรยาของฉันหน่ะ "

" อ๋อ อย่างงี้นี่เอง"

" กิ๊ฟ ฝ้ายเขาพึ่งหย่ากับสามีแล้วกลับมาไทยวันนี้ พอดีผมไปส่งลูกค้าที่สนามบินเจอเธอโดยบังเอิญ เธอนั่งเครื่องนานเลยรู้สึกเจ็บท้อง ผมเลยพาเธอมาตรวจที่โรงพยาบาล"

" คุณไม่สบายเหรอค่ะถึงได้มาที่นี่หรือว่า"

" ฉันแค่มาธุระนิดหน่อย ไม่ได้ไม่สบายตรงไหน"

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ปรานนท์กดรับคุยสองสามคำก็วางสายแล้วหันมาพูดกับเมลดา

" พวกนั้นรู้ว่าเธอกลับมาเลยจะเลี้ยงต้อนรับ"

" ไปสิ ว่าแต่นายไม่ชวนแฟนนายไปด้วยกันเหรอ"

" กิ๊ฟไม่ชอบไปผับหรอก อีกอย่างเธอไม่รู้จักใครจะอึดอัดเปล่าๆ"

กานติมาฝืนยิ้มก่อนจะรีบเดินออกไป เธอแต่งงานกับเขามาสองปี เขาไม่เคยพาเธอไปรู้จักกับเพื่อนๆของเขา งานแต่งงานที่ไม่มีชุดเจ้าสาว ไม่มีงานเลี้ยง ไม่มีทะเบียนสมรส มีเพียงแค่แม่เลี้ยงของเธอกับเพื่อนสนิทอีกสองคน ส่วนเขาก็มีแค่ลุงกับแม่ของเขาที่มาทำหน้าที่เป็นผู้ใหญ่ผูกแขนรับขวัญ สินสอดนิดหน่อยใส่พาน

กลับมาถึงห้องกานติมาเทบะหมี่หมูแดงร้อนๆที่ซื้อจากหน้าคอนโดใส่ชาม แม้วันนี้จะเป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่สองของเธอ แต่มันก็แค่วันธรรมดาวันนึง ไม่เคยสำคัญสำหรับเขา นึกถึงวันครบรอบปีแรกเธอทำอาหารไว้รอเขา สุดท้ายเขาก็ไม่กลับมาทั้งคืน ปีนี้ก็เช่นกัน

ปรานนท์ชนแก้วกับเพื่อนๆก่อนจะกระดกเหล้าลงคอ มองดูเมลดาที่นั่งข้างๆพูดคุยกับเพื่อนคนอื่นด้วยรอยยิ้มสดใส ใจของเขาก็ชุ่มชื่นขึ้นมา เธอกำลังท้อง พึ่งหย่ากับสามีเขาคิดว่าเธอจะเศร้าแต่พอเห็นเธอยิ้มได้พูดคุยหัวเราะสนุกสนานก็เบาใจ

เมลดาเป็นเพื่อนในกลุ่มของเขาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย และเป็นคนที่เขาหลงรักแต่เป็นรักสามเศร้า เพราะเมลดาเลือกคบกับปรีติซึ่งเป็นเพื่อนอีกคนในกลุ่ม พอเรียนจบทั้งสองก็แต่งงานกัน จากนั้นเมลดาก็ย้ายไปอยู่อิตาลีกับปีรติ ไม่รู้ว่าทำไมทั้งคู่ถึงได้หย่ากัน ถ้าเขารู้อนาคตว่าจะเป็นแบบนี้ เขาจะไม่ยอมให้ปีรติได้เมลดาไปเด็ดขาด

" ไอ้แบงค์มันนอกใจเธอใช่ไหม มันมีคนใหม่ใช่ไหม แล้วเธอจับได้เลยต้องหย่ากัน"

ธนเทพถามขึ้นมา เมลดาทำหน้าเศร้าไม่ตอบ ปรานนท์โมโหจึงพูดเสียงดัง

" พวกมึงจะอยากรู้ไปทำไม ฝ้ายไม่ต้องไปสนใจพวกมัน "

" แล้วมึงไม่อยากรู้เหรอไอ้นนท์ มึงก็ชอบฝ้ายมาตั้งนาน ในเมื่อเธอหย่าแล้วนี่ก็เป็นโอกาสดีที่มึงจะสานต่อ"

" พูดบ้าอะไรของนาย"

เมลดาต่อว่าธนเทพก่อนจะหันไปมองปรานนท์ที่มองดูเธออยู่ก่อนแล้ว เธอหันหน้าหนีพูดเสียงอ้อมแอ้ม

" นนท์แต่งงานแล้วพวกนายก็รู้"

" แล้วไง แต่งได้ก็เลิกได้นี่ ใช่ไหมไอ้นนท์"

" ดูก็รู้ว่ามันแต่งแก้เหงาเพราะเห็นผู้หญิงคนนั้นเป็นตัวแทนของเธอ มันไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้นสักหน่อย"

" ใช่แล้ว ผู้หญิงที่มันรักที่อยู่ในใจมันมาตลอดก็คือเธอนะฝ้าย ในเมื่อเลิกกับไอ้แบงค์แล้วจะไม่ให้โอกาสไอ้นนท์หน่อยเหรอ"

" พวกมึงเลิกพูดไร้สาระได้แล้ว มาๆแดกเหล้าดีกว่า"

อนุชิตตัดบทชวนทุกคนดื่มเหล้า

" ฝ้ายดื่มน้ำผลไม้แทนนะ แล้วก็นี่ขนมกับสปาเก็ตตี้ที่เธอชอบกินเยอะๆ"

ปรานนท์เลื่อนจานขนมกับสปาเก็ตตี้ให้เมลดา เธอฉีกยิ้มกว้าง

" ขอบคุณนะนนท์ ยังจำได้ด้วยว่าฉันชอบสปาเก็ตตี้ทะเล"

" โอ้ยทุกเรื่องเกี่ยวกับเธอไอ้นนท์มันไม่มีทางลืมหรอก"

เพื่อนๆพากันเอ่ยแซว

ปรานนท์ขับรถไปส่งเมลดาและเดินขึ้นไปส่งเธอถึงหน้าห้อง เมื่อเห็นว่าเธอเข้าห้องเรียบร้อยแล้วจึงกลับลงมา ระหว่างทางเห็นชายหญิงคู่หนึ่งมอบของขวัญให้กัน เขาจึงนึกขึ้นมาได้ว่าวันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่สองของเขากับกานติมา ปีแรกเขามีงานด่วนต้องไปคุยงานที่ต่างประเทศ ปีนี้เขาตั้งใจจะพาเธอไปกินอาหารอร่อยๆแต่พอเจอเมลดาก็ลืมไปเสียสนิท จะซื้อของขวัญให้เธอตอนนี้ก็ดึกแล้ว ไว้พรุ่งนี้ละกัน

กลับถึงห้องเห็นกานติมานอนหลับอยู่ เขาค่อยๆเลิกผ้าห่มออกเข้าไปนอนแล้วหลับไป

ตื่นมาตอนเช้าก็ไม่เห็นเธออยู่แล้ว เขาจึงรีบอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน

บริษัท

ระหว่างที่กานติมากำลังพิมพ์งาน ปรานนท์ก็เดินเข้ามาพร้อมเมลดา เมลดาส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร เธอจึงต้องส่งยิ้มตอบกลับไปก่อนที่รอบยิ้มจะแข็งค้าง เมื่อได้ฟังสิ่งที่ปรานนท์พูดออกมา

" ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฝ้ายจะมาทำงานที่นี่ หน้าที่ที่คุณทำอยู่ก็ให้ฝ้ายทำไปก่อน เธอท้องอยู่ผมอยากให้เธอทำงานเบาๆ ส่วนคุณย้ายไปทำที่แผนกขาย เรื่องการพบปะลูกค้ากับการเสนองานผมเชื่อในความสามารถของคุณ "

เมื่อเห็นว่ากานติมาไม่มีการตอบรับเขาจึงพูดต่อ

" ก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น พอมีตำแหน่งงานอื่นที่เหมาะสมกว่าแล้วคุณค่อยย้ายกลับมา"

" นนท์ ให้ฉันทำตำแหน่งอื่นก็ได้ แค่พอมีอะไรทำไม่ต้องว่าง ไม่เห็นต้องให้ฉันไปแย่งงานของเธอเลย ไม่ก็ให้ฉันเป็นผู้ช่วยคุณก็ได้"

" แต่ผมมีการุณแล้ว อีกอย่างผู้ช่วยผมต้องทำงานสารพัดคุณจะเหนื่อย "

" ในเมื่อบอสเลือกคุณแล้ว เห็นว่าคุณเหมาะสมงั้นตำแหน่งนี้คุณก็เอาไปเถอะค่ะ นี่เป็นโครงการที่ทางบริษัทกำลังทำอยู่ยกให้คุณ แล้วแผนงานทั้งหมดฉันพึ่งพิมพ์เสร็จพอดี แต่ว่าในเมื่อคุณจะมาทำต่อฉันคิดว่าสิ่งที่ฉันพึ่งพิมพ์ไปคงไม่ถูกใจบอสเท่าคุณทำ"

กานติมากดลบงานที่พึ่งพิมพ์ไปทั้งหมดแผนงานนี้เธอทุ่มเททำมาหลายวัน ในเมื่อมีคนอื่นมาทำแทน เรื่องอะไรต้องเอาแผนงานของเธอไป งั้นก็ให้คนของเขาคิดเองทำเองแล้วกัน

" เอาหล่ะฉันลบข้อมูลของฉันออกหมดแล้ว ต่อไปคุณก็เริ่มทำโครงการนี้ได้เลย"

" นี่คุณ ช่างเถอะ ยังไงฝ้ายก็เก่งอยู่แล้ว ฉันเชื่อว่าเธอทำได้ "

ปรานนท์มองกานติมาด้วยสายตาไม่พอใจก่อนจะหันไปพูดกับเมลดา

" กิ๊ฟข้อมูลและตารางงานของคุณวิศิษ"

" พี่ผึ้งเอาให้คุณฝ้ายเลยค่ะ ต่อไปถ้ามีอะไรก็ไปหาเธอได้เลยฉันไม่ได้ทำงานนี้แล้ว "

พูดจบก็คว้ากระเป๋าเดินตรงไปแผนกขายทันที ทุกคนได้แต่มองตาม

สักพักปรานนท์ส่งข้อความให้เธอไปพบที่ห้อง เธออ่านแต่ไม่ตอบแล้วทำความเข้าใจกับตำแหน่งงานใหม่ของเธอต่อไป ไม่ถึง5นาทีการุณเดินเข้ามาหาเธอ บอกให้เธอไปพบปรานนท์ที่ห้องทำงาน เธอจึงต้องจำใจไปพบเขา

ก็อก ก็อก ก็อก

" บอสเรียกฉันมาไม่ทราบว่ามีอะไรจะสั่งค่ะ"

" เปิดดูสิว่าชอบไหม"

กานติมามองไปตามที่มือเขาชี้ เห็นกล่องของขวัญใบเล็กสีชมพูผูกโบว์ เธอหยิบขึ้นมาเปิดออกดู เป็นสร้อยคอทองคำขาวมีจี้เป็นรูปดาว 

" ผมรู้ว่าเมื่อวานเป็นวันครบรอบปีที่2ของเรา ขอโทษที่ไม่ได้อยู่ฉลองกับคุณ "

" คุณไม่ต้องขอโทษ จะวันครบรอบหรือวันไหนๆ มันก็ไม่ต่างกัน ก็แค่วันธรรมดาวันนึงเท่านั้น ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวก่อน"