Novels by เฟยฮวา

ในวันลองชุดแต่งงาน เขาทิ้งเธอไปดูแลผู้หญิงอีกคน ในวันที่เธอรอให้เขามาง้อ เขากลับไปแข่งรถเพื่อแย่งชิงผู้หญิงคนนั้น เพื่อช่วยผู้หญิงคนนั้นสร้างผลงาน เขาส่งเธอไปให้ชายอื่นย่ำยี " คุณจดทะเบียนกับฉันแต่ไปแต่งงานกับคนอื่นคุณทำแบบนี้ได้ยังไงทรยศฉันได้ยังไง" " นี่แกไม่รู้จริงๆเหรอว่าทำไม ฉันจะบอกให้เอาบุญ เพราะเขารังเกียจแกยังไงหล่ะ เขาบอกฉันว่าแกมันสกปรกถูกชายอื่นเล่นงานซะเละแล้ว เขาขยะแขยงแก "

แต่งงานมาสามปีมีแต่ความเมินเฉยเย็นชา มีค่าแค่เวลาอยู่บนเตียงเท่านั้น ในวันครบรอบแต่งงานเขาทิ้งเธอไปจัดวันเกิดให้ผู้หญิงอีกคน ภาพที่เขากับผู้หญิงคนนั้นหวานชื่นท่ามกลางหิมะ ทำให้เธอตัดสินใจยุติการตั้งครรภ์ กรวิช ช่วงเวลาที่คุณสนุกสนานกับชู้รัก คือช่วงเวลาที่ลูกของคุณกำลังจะจากไป ลูกที่คุณรอคอยมานานทำทุกวิธีเพื่อให้ได้เขามา ตอนนี้เขากำลังจะจากไปแล้ว

เขาเป็นท่านโหวที่ไม่เคยหมกมุ่นเรื่องสตรี นางเป็นสาวใช้คนเดียวที่ได้ใกล้ชิดกับเขา ทุกคนต่างพูดว่านางจะได้เป็นฮูหยินของเขา แต่แล้วจากสาวใช้คนโปรดสู่สาวใช้ไร้ค่า เมื่อเขาแต่งสตรีคนนั้นเข้ามา สตรีคนนั้นทำน้ำชาหกรดมือใส่ร้ายนาง เขาโบยนางจนหมดสติ สตรีคนนั้นตกน้ำไปเองแล้วใส่ร้ายนาง เขาจับนางถ่วงน้ำ สตรีคนนั้นถูกโจรจับ เขาส่งนางไปแลกเปลี่ยนให้โจรพวกนั้นพานางไปบำเรอ ต่อมาเขาตามหานางอย่างบ้าคลั่ง พบกันอีกทีนางควงสามีถึงสามคน " เจ้าช่างกล้าเรียกโจรพวกนี้ว่าสามีได้เต็มปาก คงติดใจพวกมันจนหาทางกลับจวนไม่ถูกเลยสินะ" " เป็นท่านเองไม่ใช่รึที่ผลักข้าไปให้พวกโจรเองกับมือ"

อยู่กินกันมาหลายปี มีลูกชายด้วยกัน1คน เขาเป็นบอดี้การ์ดให้เศรษฐี ส่วนเธอเป็นแค่แม่ค้าขายข้าวแกง วันหนึ่งTV เผยแพร่ข่าว ลูกสาวเศรษฐีพันล้านแต่งงาน เจ้าสาวสวยเจ้าบ่าวก็หล่อช่างเหมาะสมกันเหลือเกิน นลินดายืนนิ่งราววิญญาณหลุดจากร่าง สายตาจับจ้องที่หน้าจอTV เจ้าบ่าวคนนั้นคือสามีของเธอเอง

สามีข้าถูกตัดลิ้นเป็นใบ้ตามตัวยังมีรอยแผลเป็นน่าเกลียดเต็มไปหมดส่วนข้าเป็นจิ้งจอกที่วิญญาณไปอยู่ในร่างของสตรีโชคร้ายคนหนึ่ง "เยี่ยนฟาง ข้ารู้ว่าเจ้าโกรธข้าน้อยใจข้าที่ข้าปฏิเสธเจ้าครั้งนั้น แต่เจ้าก็ไม่ควรคว้าใครที่ไหนก็ได้มาแบบนี้แถมเขายังเป็นใบ้อีก กลับไปกับข้าเถอะข้าจะทำลูกให้เจ้าสัก4-5คน" " เหวินฟู่เจ้าเลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว ข้าเคยให้โอกาสเจ้าแต่เจ้าไม่รับไว้เอง ตอนนี้เจ้าหมดสิทธิ์แล้ว "

อยู่ด้วยกันมาหลายปีสุดท้ายกลายเป็นตัวแทนของรักแรก เมินเฉย เย็นชา ไม่เห็นค่า ที่แท้ก็แค่ไม่รัก " คุณให้มันมาอยู่ในบ้านเราได้ยังไง" " ทีคุณยังพาเมียเก่าเข้ามาอยู่ในบ้านได้เลย แล้วทำไมฉันจะพาผัวเก่าเข้ามาอยู่บ้างไม่ได้"

แต่งงานมา4ปีเป็นได้แค่คนในความลับ ห้ามเปิดเผย ไม่รัก ไม่เห็นค่า ไม่เคยสำคัญ วันหนึ่งผู้หญิงคนนึงปรากฎตัว เธอทั้งสวยทั้งหุ่นดี แถมยังเป็นหมอ ไฟไหม้ เขาวิ่งไปช่วยผู้หญิงคนนั้น ปล่อยให้เธอติดอยู่ในกองเพลิง ตกบันไดพร้อมผู้หญิงคนนั้น เขาเดินผ่านเธอไปอุ้มผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงคนนั้นทำร้ายเธอและลูก แต่เขาหาว่าเธออคติ แล้วยังให้เธอขอโทษผู้หญิงคนนั้นอีก ต่อมาความจริงปรากฎ เขายื่นช่อดอกไม้ให้เธอ " ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้ว เรากลับมาแต่งงานใหม่กันนะ " " สายไปแล้ว ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว "

มาณวิกาแต่งงานกับอัครพลมา2ปี วันนี้เธอตั้งใจจะบอกข่าวดีกับเขาว่าเธอท้องแล้ว แต่รักแรกของเขากลับมา และเขาก็ขอหย่ากับเธอทันที ที่ผ่านมาคุณไม่เคยรักฉันสักนิดเลยเหรอ ถ้าอย่างงั้นลูกในท้องของฉัน คุณก็ไม่จำเป็นต้องรู้หรอก วันที่เธอถูกรถเฉี่ยวเข้าโรงพยาบาล เธอโทรหาเขา แต่ผู้หญิงคนนั้นรับสาย บอกว่าเขาไม่ว่างกำลังทำอาหารให้เธอกิน วันครบรอบแต่งงาน เขาปล่อยให้เธอนั่งรอเก้ออยู่ในร้านอาหาร ส่วนเขาบินด่วนไปหาคนรักของเขาที่ต่างประเทศ ในเมื่อไม่รักกัน เธอก็ยินดีจะคืนอิสระให้ ปล่อยเขาไป ให้เขาไปอยู่กับคนรักตามที่เขาต้องการ เธอพอแล้ว

นางเอกเป็นใบ้ แม่สามีรังเกียจ แต่งงานมา4ปีสามีไม่เคยแตะต้อง วันนึงเขาพาคนรักที่ตั้งท้องกลับมา แล้วไล่นางเอกออกจากบ้าน ท่ามกลางความมืดมิดลมพัดกรรโชกแรงฝนตกลงมาอย่างหนัก นางเอกเดินตากฝนหนาวสั่น พาตัวเองไปนอนขดอยู่ป้ายรอรถเมล์ " คนอย่างแกอย่าคิดจะเป็นแม่ใครเลย สงสารที่เด็กที่เกิดมา จะติดเชื้อใบ้จากแม่ของมัน"

อันชิงเหมยเป็นคู่หมั้นของเสิ่นหว่านอี้ เขาให้คำมั่นสัญญาว่าจะรักนางมีนางเพียงผู้เดียว ให้รอเขากลับมาเราจะแต่งงานกันทันที ผ่านไป1ปีเสิ่นหว่านอี้ชนะศึกกลับมา แต่เขากลับพาสตรีนางหนึ่งมาด้วย บอกว่านางคือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเขาไว้ " ข้าหยางซือหรูเป็นภรรยาของพี่หว่านอี้" นางเจ็บปวดน้ำตาคลอ บุรุษผู้นี้ลืมสิ้นแล้วคำสัญญา มีเพียงนางที่หลงเชื่อคำสัญญาเลื่อนลอยอยู่ผู้เดียว " เหมยเอ๋อ ตำแหน่งฮูหยินเอกยังเป็นของเจ้า ส่วนนางเป็นเพียงฮูหยินรองเท่านั้น เจ้าช่วยเมตตานางหน่อยได้ไหม" " ไม่ต้องให้นางเป็นฮูหยินรองหรอก ให้นางเป็นฮูหยินเอกเถิด ข้าอันชิงเหมยผู้นี้ขอถอนหมั้น ต่อไปเราไม่เกี่ยวข้องกันอีก" อันชิงเหมยเดินไปใกล้หยางซือหรู "บุรุษหน้าบากขาเป๋ผู้นี้ข้ายกให้" ต่อมาชินอ๋องผู้เกรียงไกรกลับมาจากแดนใต้ขอสมรสพระราชทานจากฮ่องเต้ เขาชี้ไปที่นาง " ข้าจะแต่งกับนาง " เสิ่นหว่านอี้ร้อนรนเดินไปขวางหน้าขอร้องนางด้วยนัยตาแดงกร่ำ " เหมยเอ๋อ ให้โอกาสข้าสักครั้งได้ไหม " " คนอย่างข้าเลิกแล้วก็คือเลิก ไม่นิยมกลับไปกินของเก่า ใครบอกว่าสตรีต้องมีบุรุษเพียงคนเดียว "

แต่งงานกับเธอแล้ว แต่เขายังวนเวียนกับคนรักเก่าไม่เลิก แค่โทรศัพท์กริ๊งเดียวก็ทิ้งเธอรีบไปหาผู้หญิงคนนั้น ถูกคนร้ายจับตัวไปพร้อมกันเขาเลือกช่วยคนรักเก่าแล้วทิ้งเธอไว้ให้คนร้ายย่ำยี รถเบรคแตกพุ่งตรงมา เขาดึงคนรักเก่าหลบแล้วผลักเธอไปถูกรถชน ในเมื่อเขาตัดรักเก่าไม่ขาด งั้นเธอยอมหลีกทางให้เธอปาใบหย่าใส่หน้าเขาแล้วจากไป คว้าหนุ่มหล่อรุ่นน้องมาเป็นสามี ต่อมาเขาร่ำไห้คร่ำครวญ " ผมขอโทษ คุณกลับมาได้ไหม เราไม่หย่ากันได้หรือเปล่า"

อยู่กินกันมา2ปี ไม่มีงานแต่ง ไม่มีทะเบียนสมรส วันหนึ่งผู้หญิงคนหนึ่งกลับมา เธอก็เป็นได้แค่ส่วนเกิน ขับรถมารับเธอแต่ให้ผู้หญิงคนนั้นนั่งข้างหน้า เธอต้องไปนั่งข้างหลัง วันเกิดทิ้งเธอไปอยู่กับผู้หญิงคนนั้น " ผมกับพลอยเราเป็นแค่เพื่อนกัน คุณอย่างงี่เง่าได้ไหม " " เธอแค่เหงามาขอกินข้าวบ้านเรา คุณก็อย่าใจแคบนักเลย" " ทิพย์ ผมขอโทษ ผมเลิกติดต่อกับเธอแล้วเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม " " รุจ ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว ฉันมีผัวใหม่แล้ว "

หนึ่งคือบุรุษที่นางมีสัญญารัก อีกหนึ่งคือนางกำนัลคนสนิทที่เปรียบเสมือนพี่น้อง ม้าพยศวิ่งตรงมาที่พวกนาง เขาดึงซิงอีไปกอดปกป้อง ถูกพิษพร้อมกัน ยาถอนพิษมีเพียงเม็ดเดียวเขาขอให้นางยกยาถอนพิษให้ซิงอี ต่อมาเขาวางแผนให้ซิงอีมาเป็นองค์หญิงแทนนาง นางตัดใจจากเขาแล้วออกจากวัง " ท่านลุงท่านคือคนที่ช่วยชีวิตข้าไว้นี่" " อย่ามาเรียกข้าว่าลุงข้าไม่ได้แก่ขนาดนั้น" " คำก็สามีสองคำก็สามี เขาทั้งขี้เหร่ทั้งดำแก่ก็แก่จนเป็นบิดาเจ้าได้ หากไม่มีตำแหน่งแม่ทัพเขาก็ไม่มีอะไรดีเลย เยว่ซิน สายตาของเจ้ามีปัญหารึยังไง" " อย่ามาว่าสามีข้านะ เขาแก่แล้วไงไปแก่บนหัวเจ้าเรอะ" องค์หญิงวัยละอ่อนแม่ทัพหนุ่มใหญ่

เธอเป็นแค่ตัวแทนของผู้หญิงคนหนึ่ง เมื่อผู้หญิงคนนั้นกลับมาก็หมดเวลาตัวสำรองอย่างเธอ เธอจึงจากไปแล้วเข้าร่วมทีมวิจัย เดินทางเข้าป่าตามหากล้วยไม้สีรุ้ง ที่เชื่อกันว่าสามารถรักษาโรคร้ายได้ พอเธอจากไปเขาก็ตามหาเธออย่างบ้าคลั่ง " ผมขอโทษเรากลับมาเป็นอย่างเดิมได้ไหม กลับไปกับผมนะ ผมจะจัดงานแต่งงานของเราให้ใหญ่โตประดับกุหลาบสีขาวอย่างที่คุณชอบให้ทั่วเลย ดีไหม" สัตว์ประหลาดก้มลงไปตรงหว่างขาทำจมูกฟุดฟิดสูดดมแล้วยิ้มโชว์ฟันแหลมคม อาชวีที่ถูกมัดติดกับต้นเสาได้แต่มองดูมัน เขาทั้งกลัวทั้งรังเกียจ " เฮ้ย เฮ้ย นั่นมันกำลังจะแดกนายแล้ว " เซโพพาทุกคนวิ่งออกมาลัดเลาะป่าหญ้าสูงท่วมหัว ล้มลุกคลุกคลานบ้างแต่ก็หยุดพักไม่ได้ อาชวีวิ่งตัวเปล่าล้อนจ้อนมีแต่กางเกงในตัวเดียว แถมตอนที่หกล้มเมื่อกี้ยังไปถูกกิ่งไม้เกี่ยวจนกางเกงในขาดตูดเป็นรูกว้าง

ตามรักตามจีบเขามาหลายปีจนได้แต่งงานกัน แต่เขาก็ไม่แตะต้องตัวเธอ ไม่ว่าจะยั่วจะอ่อยยังไงเขาก็ไม่เอา มารู้ทีหลังว่าเขามีคนในใจ เมื่อไม่ได้ก็ไม่เอาแล้ว " ฉันท้องลูกของพี่มัต" " อุตส่าห์แอ๊บใสซื่อมาตั้งนานเลิกทำแล้วสินะ ผู้ชายคนนั้นถ้าไม่มีฉันเขาก็ไม่มีอะไรเลย ขยะไร้ค่าแบบนั้นฉันทิ้งไปตั้งนานแล้วถ้าเธออยากได้ก็เอาไปเลยไม่ต้องมาขอฉัน" " เพลง ผมขอโทษ ขอโอกาสผมสักครั้งได้ไหม" " มาขอโอกาสอะไรฉันไม่ต้องการคุณแล้ว ฉันมีผัวใหม่แล้ว ตาคุณก็ไม่ได้บอดนี่ ไม่เห็นรึไงว่าฉันกำลังท้อง" " ผมจะเป็นพ่อให้เขาเอง" " ลูกของฉันมีพ่อแล้วไม่ต้องมาเสนอหน้า"