ตอนที่ 8

“อ๋อครับ เชิญนั่งครับ อ้อสั่งอะไรก่อนมั้ย” อิทธิพัทธ์ยื่นรายการเครื่องดื่มให้กับหญิงสาว เธอจึงสั่งชามะนาวหวานน้อยมาหนึ่งแก้ว เจอกันครั้งแรกทั้งสองก็จะประหม่าหน่อยต่างคนต่างพูดน้อยลดาวัลย์จึงเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน

            “อาอิทคุยธุระของอาอิทมาเลยค่ะ ถ้าอ้อพอจะรับได้อ้อก็จะช่วยค่ะ” อิทธิพัทธ์ไม่อ้อมค้อม จึงอธิบายทุกอย่างให้ลดาวัลย์ฟังทั้งหมด

            “อ้อแค่แต่งงานจดทะเบียนสมรสกับอา แต่เราจะไม่เกี่ยวข้องกันในทางพฤตินัย อาจะไม่เข้าไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของอ้อทุกอย่าง และอ้ออยากเลิกกับอาตอนไหนก็ย่อมได้”

            ‘ถ้าจดทะเบียนสมรสเขาก็ไม่เรียกว่าแค่แล้วค่ะคุณอา’

            “แค่นี้เหรอคะ”

            “อ้ออยากจะได้อะไรอาหาให้ได้หมดทุกอย่าง อยู่บ้านเฉย ๆ ก็ได้ แต่ถ้าจะเลิกกับอาจริง ๆ ขอให้ผ่านหกเดือนไปก่อน เพราะถ้าเร็วเกินไปอากลัวว่าคุณพ่อกับคุณย่าจะสงสัย”

            หกเดือนก็พอช่วยได้เพราะอย่างไรเธอก็ไม่ได้เสียหายอะไรมากมาย ส่วนคำว่าอยากเลิกตอนไหนก็เลิกเธอไม่เคยมีความคิดแบบนั้นอยู่ในหัว เพราะถ้าเธอตัดสินใจแต่งงานกับเขานั่นก็แสดงว่ามันมาจากหัวใจไม่ใช่เพราะมาจากคำสั่งของใคร

ตลอดเวลาหลายปีที่เธอได้เจอและรู้จักผู้ชายคนนี้ เธอชอบในความมีน้ำใจดูเป็นสุภาพบุรุษและดูอบอุ่นในตัวเขาจนกลายเป็นแอบปลื้มผู้ชายคนนี้อยู่แบบเงียบ ๆ บ่อยครั้งที่เธอประหม่าเกินไปยามได้เห็นหน้าเขาเธอต้องพาตัวเองออกจากตรงนั้นเพราะเกรงว่าเขาจะอ่านแววตาใสซื่อของเด็กอย่างเธอออก เธอคงแปลกกว่าผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่มาแอบชอบผู้ชายที่แก่กว่าตัวเองเกือบยี่สิบปี

ลดาวัลย์พยายามที่จะหักห้ามใจตั้งแต่เธอเริ่มเรียนมัธยมปลายที่ไม่ค่อยได้เจอหน้าเขา แต่ยิ่งห่างกันเท่าไรภาพของเขาที่อยู่ในห้วงคำนึงของเธอมันก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

มาเริ่มทำใจยอมรับได้บ้างตอนที่เขาแต่งงานมีครอบครัวตอนเธออายุสิบหกปีแต่มันก็ยังรู้สึกหน่วงนิด ๆ ทรมานหน่อย ๆ ใครบอกว่าการแอบชอบใครสักคนแล้วไม่เจ็บนี่ลดาวัลย์ขอเถียงขาดใจ จนถึงตอนนี้เธอก็ยังรู้สึกชอบใครไม่ได้สักทีทั้งที่มีคนเข้ามาจีบเธอมากมาย เธอก็ยังไม่สามารถคบใครจนไปถึงขั้นเป็นแฟนได้แม้แต่คนเดียว

ตอนนี้มันคงเป็นโอกาสที่เธอจะได้เรียนรู้ตัวตนของเขาอย่างจริงจังสักที ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไรเธอก็จะไม่เสียใจ และการแต่งงานครั้งนี้เธอเองไม่ได้ดิ้นรนไปหาเขา แต่มันเกิดจากความเห็นดีเห็นงามจากครอบครัวทั้งสองฝ่าย ทุกคนคงไม่แปลกใจถ้าเธอจะตัดสินใจแบบนี้ อย่างมากก็คงคิดว่าเธอเป็นคนมีน้ำใจหรือไม่ก็สงสารเพื่อนของอาตัวเองก็แค่นั้น

“อาทำให้อ้อลำบากใจมากใช่มั้ย”

นพรุจเคยบอกว่าอิทธิพัทธ์ไม่ใช่ผู้ชายที่จะเลือกใครสุ่มสี่สุ่มห้ามาแต่งงานด้วยครั้งนี้เขาก็คงลำบากจริง ๆ ถึงได้กล้ามาขอร้องให้เธอช่วย

“ถ้าอ้อพอจะช่วยอาอิทได้บ้าง อ้อก็จะทำค่ะ แต่อ้อขอให้คำตอบหลังสอบเสร็จได้มั้ยคะ” คำตอบเธอมีอยู่ในใจแล้วแต่อยากให้แน่ใจขึ้นอีกก็แค่นั้น และที่มาวันนี้ก็เพียงแค่อยากเจอหน้าเขาหลังจากที่เฝ้าทนคิดถึงมานานหลายปี จนถึงตอนนี้หัวใจเธอก็ยังเต้นไม่เป็นจังหวะ ทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจถ้าเขามีโอกาสได้จับมือเธอก็จะรู้ว่ามีเหงื่อออกมากแค่ไหน ดีที่เธอปัดแก้มมาอ่อน ๆ ไม่อย่างงั้นเขาคงเห็นว่าหน้าเธอเห่อแดงขึ้นมาอย่างแน่นอน

หลังจากคุยกันเรียบร้อยอิทธิพัทธ์ชวนเธอไปทานอาหารเย็นต่อเพื่อให้ทั้งสองได้คุ้นเคยกันมากขึ้น ดูจากการพูดจาลดาวัลย์ก็ไม่ใช่คนที่จะเข้าใจอะไรยาก ถ้าเธอยอมแต่งงานกับเขา เธอก็คงไม่ใช่ผู้หญิงประเภทงี่เง่าเอาแต่ใจมากนัก

“วันนี้ดูคุณอิทผ่อนคลายขึ้นนะคะ” ป้าน้อยมองดูอิทธิพัทธ์แล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยนขณะที่เขาเดินลงมาจากชั้นบนของบ้าน เมื่อคืนเขากลับมาโดยไม่ได้ทานข้าวเย็นที่บ้านและตื่นมาในตอนเช้าด้วยหน้าตาที่สดใสขึ้น หลายวันก่อนใบหน้าของเขาหมองคล้ำเอาแต่ขมวดคิ้วเข้าหากันตลอด

“นิดนึงครับป้า แต่ก็ยังต้องลุ้นอยู่ดี” อิทธิพัทธ์นึกถึงใบหน้าสวยหวานคำพูดของหญิงสาวที่อายุร่นราวคราวหลานจะว่าอย่างงั้นก็ไม่ได้เพราะลดาวัลย์อายุเท่ากับปารเมศน้องชายต่างมารดาของเขาและยังเรียนที่เดียวกันอีก

เธอทำให้เขารู้สึกวูบวาบได้อย่างที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนทำได้ในตลอดระยะเวลาสามปีที่ผ่านมา อาจจะเป็นเพราะเจอกันครั้งแรกก็เป็นได้ เพราะคนหน้าตาสวยเขาก็เห็นอยู่เกลื่อนไปหมด

“มีข่าวดีเหรอคะ”

“ไม่เชิงหรอกครับป้า แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรให้ลุ้นเลย”

“ป้ารู้จักมั้ยคะคุณอิท” ป้าน้อยรู้ทันทีว่าเขาหมายความถึงอะไร

“ป้ายังไม่เคยเห็นหน้าครับแต่ก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล”

“ชักอยากจะรู้จักแล้วสิคะ” ป้าน้อยรู้สึกตื่นเต้นกับเจ้านายคนใหม่ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าทุกอย่างเป็นแค่การแสดง ใจจริงเธอก็อยากมีนายหญิงของบ้านแม้อิทธิพัทธ์จะไม่ยินดีก็ตาม ชีวิตเขาทำแต่งานมากเกินไป กลับถึงบ้านก็ทำงานต่อจนดึกดื่น เสาร์อาทิตย์ไม่เคยหยุดพักเหมือนทำงานเพื่อให้ลืมใครสักคน จนทุกวันนี้เขาแทบจะไม่มีความรู้สึกเชิงชู้สาวกับผู้หญิงคนไหนเลย