13.สระว่ายน้ำ

หลังจากชิ่งหนีออกมาได้พลอยนภัสก็ตั้งหน้าตั้งตาเดินบ่นออกมาจากห้องเปลี่ยนชุด ซึ่งเอาจริงๆเธอไม่ได้นึกเอะใจเลยว่าทำไมกลวัชรถึงเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุดเหมือนกันกับเธอ

"อ้าวมาแล้วเหรอพลอย ลงมาสิ"

พลอยนภัสวางชุดคลุมกับผ้าเช็ดตัวไว้ที่เก้าอี้ริมสระ ก่อนจะหย่อนตัวลงไปในสระขนาดใหญ่ที่กั้นด้วยกระจกส่วนวิวด้านหน้าเป็นทะเลสีฟ้าที่มองออกไปได้ไกลสุดสายตา

"สดชื่นจังเลยค่ะพี่กริ้ง"

"ก็นั่นน่ะสิ พี่ถึงตามตาเก้ามาด้วย"

"อะไรนะคะ นี่พี่กริ้งโทรตามเขามาทำไมล่ะคะ เขาออกจะเกลียดพลอยขนาดนั้น เขาทนเห็นหน้าพลอยไม่ได้หรอกค่ะ"

"ก็ไม่เห็นจะว่าอะไรนะ พี่ก็บอกตาเก้าอยู่นะว่าพี่อยู่กับพลอย แล้วตาเก้าก็มาเนี่ย"ในขณะที่สองสาวกำลังมโนกันไป อีกฝั่งหนึ่งของสระก็มีสาวสวยคนหนึ่งตะโกนเรียกชื่อกลวัชรออกมาเสียงดังจนทำให้ทั้งคู่ต้องหันไปมอง

"เก้าคะ ทางนี้ค่ะ"

"มาแล้วเหรอครับลิตา"กลวัชรเดินตรงเข้าไปหาเธอ ก่อนที่ทั้งสองจะจุ๊บแก้มทักทายกันแบบวัฒนธรรมตะวันตก

"แหม คุณลุงมาจัดงานวันเกิดที่รีสอร์ทอาโรจน์แท้ๆ เก้ากลับไม่ชวนลิตาสักคำ ปล่อยให้ลิตามารู้จากอาโรจน์เอาเอง น่าน้อยใจนะคะ"ลลิตาพูดพลางทั้งเกาะแขนแถมเอาหน้าเข้าไปซบกับอกเปลือยเปล่าของกลวัชรอีก

"ก็เพราะว่าผมรู้ไงครับว่ายังไงลิตาก็ต้องรู้อยู่แล้ว คุณอาไพโรจน์คงจะบอก แล้วก็จริงเสียด้วยเราถึงมาเจอกันนี่ไงล่ะครับ"

"ก็จริงนะคะ คุณลุงโชติกับคุณอาของลิตาสนิทกันจะตาย เหมือนครอบครัวเดียวกันเลยนะคะเราน่ะ"

ลลิตาพูดเองเออเองเป็นเรื่องเป็นราวทำเอากลวัชรถึงกับไปไม่ถูก เขากับลลิตาเคยไปศึกษาด้านธุรกิจที่อเมริกามาด้วยกันก็จริง เขาไปก่อน ส่วนเธอตามไปทีหลัง โดยมีอะไรเธอก็มักจะมาปรึกษากับเขาตลอดเวลาที่อยู่ที่โน่นก็เลยถือว่าสนิทกันระดับหนึ่ง แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกันที่เขาไม่เคยคิดอะไรเกินเลยกับลลิตาเลย แรกๆ เขาก็เคยลองคิดที่จะคบกับเธอ เพราะเธอก็จัดว่าเป็นผู้หญิงที่สวยและเปรี้ยวจนเข็ดฟัน แต่พอลองศึกษาเปิดใจกับเธอดู เขากลับไม่อยากที่จะไปต่อกับเธอเสียอย่างนั้น อาจเพราะเธอตามติดเขาแจเกินไป มันเลยทำให้เขาอึดอัด จากนั้นมาเขาก็ไม่ได้คิดที่จะพัฒนาความสัมพันธ์เพิ่มอีก ก็มีแค่ไปเที่ยว กินข้าว ดูหนังหรือบางครั้งและก็ไปออกทริปกันบ้างแค่ประปราย

"ลิตาครับ นี่พี่กริ้งพี่สาวผมครับ ลิตาน่าจะยังไม่เคยเจอ" กลวัชรพาลลิตาเดินตรงมายังริมขอบสระที่สองสาวอยู่

"สวัสดีค่ะพี่กริ้ง เห็นเก้าพูดถึงพี่กริ้งอยู่บ่อยๆ สมัยอยู่ที่โน่น ตัวจริงสวยมากๆ เลยนะคะ"

"สวัสดีจ๊ะลิตา ตาเก้าก็พูดถึงลิตาอยู่เหมือนกันนะจ๊ะ บอกว่าลิตาทำงานเก่ง"

"แหม จริงเหรอคะเนี่ย เก้าก็มีแอบพูดถึงลิตาด้วยเหรอคะ เขินจัง"

"ผมก็พูดตามความจริงน่ะครับ อะไรดีก็บอกว่าดี อะไรไม่ดีก็บอกว่าไม่ดี ผมปากกับใจตรงกันน่ะครับ"ทั้งๆ ที่เขาพูดแล้วไม่แม้แต่จะมองมาที่หน้าเธอเสียด้วยซ้ำ แต่พลอยนภัสกลับรู้สึกเหมือนกับว่าถูกเขาต่อว่าอยู่เสียกลายๆ จนเธออดรู้สึกน้อยใจเสียไม่ได้ ก็ใช่สิ ใครจะไปสวยรวยเก่งและดีเหมือนผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ เขาตอนนี้ที่ดูแล้ว ยังไงๆ เธอก็ไม่มีทางสู้ได้

"อ้าวแล้วคนนี้ใครกันล่ะคะ ไม่เห็นแนะนำให้ลิตารู้จักเลย" ลลิตาสังเกตุเห็นได้เวลาที่กลวัชรแอบหันไปมองทางหญิงสาวคนนั้นตั้งแต่เมื่อครู่ เธอจึงสนใจที่จะอยากรู้ขึ้นมาทันทีว่าผู้หญิงหน้าตาดีคนนี้คือใคร

"อ๋อคนนี้น่ะเหรอ พลอยนภัส เลขาตาเก้าน่ะจ๊ะ จริงๆ พลอยก็เป็นทั้งเลขาแล้วก็เป็นน้องสาวพี่อีกคนด้วย"

"เอ๊ะ น้องสาวเหรอคะ ไม่เห็นเก้าเคยเล่าให้ลิตาฟังเลย ว่ามีน้องสาวอีกคน"

"จริงๆ แล้วเราโตมาด้วยกันน่ะจ๊ะ"ชานิดาชิงตอบแทน เพราะเห็นจากท่าทางกลวัชรแล้ว เธอจึงคิดว่าเธอน่าจะตอบเองดีกว่า

"ลิตาอย่าไปสนใจเลยครับ เราไปว่ายน้ำกันเถอะ"

"อ๋อค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ คุณพลอย"

"เช่นกันค่ะ"

พลอยนภัสตอบกลับไปด้วยสีหน้าเจื่อนๆ เธอรู้สึกอึดอัด ไม่อยากยืนอยู่ตรงจุดนี้เลย จากสายตาที่กลวัชรมองเธอนั้น เขาคงรังเกียจเธอมาก ขณะที่ว่ายน้ำกันอยู่อีกฝั่งหนึ่งของสระ เขายังคงมองมาด้วยสายตาที่ทำให้เธอรู้สึกร้อนวูวาบจนอยากที่จะหายไป

"อย่าไปสนใจตาเก้าเลยนะพลอย"

ชานิดาที่ทำได้แต่พูดปลอบใจ เพราะหลายปีที่พลอยนภัสเข้ามาอาศัยอยู่ด้วย เธอยังไม่เคยเห็นมีวันใดที่กลวัชรจะพูดคุยด้วยดีๆ ด้วยกับพลอยนภัสเลย นอกจากตอนที่พลอยนภัสยังเป็นเด็ก บิดามารดาเธอเองก็พูดเรื่องนี้หลายรอบ เเต่ทุกอย่างก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม จนทุกวันนี้ทุกคนในบ้านอาจเห็นเป็นเรื่องปกติเสียแล้ว ที่จะเห็นกลวัชรคอยทำหน้ายักษ์ใส่พลอยนภัส

"พลอยไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่กริ้ง ชินแล้ว"พลอยนภัสตอบกลับด้วยรอยยิ้มเพื่อให้ชานิดาสบายใจ 'ลลิตา' คงเป็นผู้หญิงคนนี้สินะที่กลวัชรบอกว่าออกไปพบวันนั้น

"เลขาเก้าสวยจังเลยนะคะ คุณพลอยเนี่ย"

"ถ้าแบบนั้นเรียกสวย แบบลิตาก็คงนางฟ้าแล้วล่ะครับ"ทั้งๆ ที่ปากตอบคำถามลลิตา แต่สายตากับจ้องไปยังหุ่นสวยฝั่งตรงข้ามสระ พลอยนภัสกับชานิดาคงเล่นน้ำเสร็จแล้วกลวัชรจึงเห็นว่าทั้งสองกำลังเดินขึ้นจากสระ

ชุดบิกินีที่พลอยนภัสใส่นั้นเรียกว่าบางจนแบบแทบจะสามารถมองเห็นทะลุเข้าไปถึงใน แถมเขายังสังเกตุเห็นอีกว่าเธอกำลังเป็นที่สนใจของชายชาวต่างชาติสี่คนที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่อีกมุมหนึ่งของสระด้วย ก่อนที่จะมีชายคนหนึ่งเดินตรงเข้ามายังที่ๆ พลอยนภัสนั่งอยู่แล้วได้พูดคุยอะไรกันบางอย่าง

"เก้า เก้าคะ เก้า"ลลิตาเขย่าแขนล่ำๆ ของกลวัชรอยู่ด้วยสีหน้าที่แสดงออกถึงความไม่พอใจเนื่องจากว่าเห็นสายตาของกลวัชรที่มองไปยังเลขาตัวเองแล้วมองอีกแถมยังไม่ได้ยินในสิ่งที่เธอถามด้วย

"ครับ ลิตาว่าอะไรนะครับ"

"ใจลอยไปถึงไหนกันคะเนี่ย มองอะไรทางนั้นเหรอคะ"ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเขาใจลอยไปถึงไหน แต่ลลิตาก็ยังคงแกล้งถาม อย่าบอกนะว่ากลวัชรสนใจอะไรในตัวเลขาคนนั้น

"เปล่าหรอกครับ พอดีเห็นผู้ชายคนนั้นเดินเข้าไปหา กลัวว่าจะไปทำอะไรพี่กริ้งน่ะครับ"

"อ๋อ ที่แท้เก้าก็เป็นห่วงพี่สาวนี่เอง นึกว่าอะไร ถึงว่ามองไปทางนั้นไม่วางตาเลยนะคะ ช่างเป็นน้องที่รักและเป็นห่วงพี่สาวเสียจริงๆ เลย มีน้องชายแบบนี้พี่กริ้งคงอุ่นใจ"ลลิตาแกล้งชมไปอย่างนั้น ทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่าเขาแกล้งปด แต่เอาเถอะ ครั้งนี้เธอจะยอมไปก่อน ไม่อยากแหวกหญ้าให้งูตื่น ไหนๆ ตอนนี้กลวัชรก็กลับมาอยู่เมืองไทยแล้ว เธอไม่อยากให้เขาหลุดมือไปเหมือนตอนที่อยู่อเมริกาอีก

"ก็ผมมีพี่สาวคนเดียวนี่ครับ ผมว่าผมเริ่มหิวแล้ว ลิตาหิวหรือยังครับ เราไปหาอะไรทานกันดีมั้ย"กลวัชรพยายามชวนเปลี่ยนเรื่อง เพราะไม่อยากที่จะให้ลลิตามาไล่ต้อนเขาในเรื่องที่เธอกำลังสงสัย ซึ่งเขาก็พอจะเดาออกได้นั่นแหละว่าลลิตากำลังสงสัยเขาในเรื่องอะไร

"ไปสิคะ"