บทที่ 2

ใจอยากจะพิมพ์ถามว่าจะกลับมากี่โมง แต่ก็ยั้งมือไว้ เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายคิดว่าเธองี่เง่าเซ้าซี้ ไม่ให้อิสระ ไม่มีใครชอบคนที่คอยถามทุกเรื่องเหมือนเป็นเจ้าชีวิต สิ่งที่มนต์มีนาทำได้ตอนนี้มีเพียงระบายลมหายใจออกมาแล้ววางโทรศัพท์ลง เดินออกไปตากผ้าให้เสร็จแล้วกลับมานั่งกินเป็ดย่างเหงา ๆ คนเดียว เปิดทีวีเป็นเพื่อน

ทางด้านของจวินที่ตอนนี้อยู่ในผับแห่งหนึ่งกับเพื่อนก็กำลังนั่งดื่มพูดคุยกันสไตล์หนุ่ม ๆ เพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งเห็นสีหน้าจวินดูเบื่อ ๆ เหมือนคนที่กำลังมีปัญหาชีวิต ไม่ค่อยยิ้มไม่ค่อยพูด สาว ๆ เดินมาทักถึงโต๊ะก็ไม่สนใจจึงได้เอ่ยถาม

“เป็นไรวะเพื่อน หน้าตาไม่ต้อนรับสาว ๆ เลย นาน ๆ นัดรวมกลุ่มกันได้สักที ทำตัวให้มันสนุก ๆ หน่อยดิวะ นั่งนิ่งคิดถึงใครอยู่”

จวินที่คลึงแก้วเหล้าในมือจึงออกจากท่าทีที่นิ่งเฉยหันกลับมามองหน้าเพื่อน เหยียดริมฝีปากสีแดงชุ่มออกด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายเช่นเดิม ก่อนจะเอ่ย

“คิดถึงอิสระ”

“ฮะ อะไรนะ”

“กูบอกว่ากูคิดถึงอิสระ”

เพื่อนที่รู้ความหมายของจวินกระดกเหล้าเข้าปากแล้วเหยียดรอยยิ้มออกมา

“มึงคิดถึงอิสระ แสดงว่ามึงก็อยากได้อิสระแล้วดิ”

“อืม”

“แล้วจะเอาไง บอกเลิกเมียคืนนี้เลยดีมั้ย อยากลองกลิ่นใหม่แล้วล่ะสิ ฮ่า ๆ”

กรเอ่ยปากท้าทายต่อ “ถ้ามึงกล้าบอกเลิกกับเมียมึงคืนนี้ มึงเอาไปเลย...”

จะด้วยความมึนเมาหรืออะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้เพื่อนสนิทอย่างกรพูดประโยคเดิมคล้ายกับเมื่อสี่ปีก่อนออกมา เป็นการพนันสนุก ๆ ที่ไม่คิดว่าจะยาวนานมาจนถึงวันนี้

“ถ้ามึงจีบน้องมีมี่ พริตตีคนดังติด กูให้เรือยอช์ตมึงไปเลยลำนึง รุ่นใหม่ล่าสุดด้วย มึงจะขับพาสาวไปปี้ที่กลางทะเลก็เรื่องของมึง เอาปะล่า ได้เรือแถมยังได้สาวสวยด้วย เค้าว่ากันว่าคนนี้ของแรร์ไอเท็มนะมึง กูให้เวลามึงเดือนนึงจีบน้องมีมี่ให้ติด”

หนึ่งเดือนต่อมาเพื่อน ๆ ก็ได้เห็นพริตตีสาวอย่างน้อง มีมี่ หรือมนต์มีนา นักศึกษาปีสามนั่งรถสปอร์ตหรูมากับจวิน ซึ่งถ้าจะนับระยะเวลาการจีบก็ยังถืออยู่ในช่วงเวลาที่กรพนันไว้ จากนั้นอีกสองสัปดาห์จวินก็ได้พามนต์มีนาไปล่องเรือเล่นที่ภูเก็ต สร้างความประทับใจให้สาวสวยไปอีกหลายเท่า แน่นอนว่าผู้หญิงส่วนใหญ่ถ้ามีผู้ชายพาไปล่องเรือชมพระอาทิตย์ตกสองต่อสองแบบนี้ก็คงใจแข็งต่อไปได้อีกไม่นาน มนต์มีนาก็เช่นกัน

ความจริงแล้วจวินก็ไม่ได้อยากได้เรือยอช์ตที่กรพนันไว้นักหรอก เขาสนใจแค่ตัวของผู้หญิง ของอย่างอื่นเขามีปัญญาซื้อเองโดยไม่ต้องขอจากใคร ที่ตัดสินใจรับคำท้าของเพื่อนก็เพราะความคึกคะนองในตอนนั้นก็แค่นั้นเอง ไม่มีอะไรซับซ้อน

ตอนคบกับมนต์มีนาใหม่ ๆ จวินแทบไม่โผล่หัวไปให้กลุ่มเพื่อนได้เห็นหน้าเห็นตาเป็นเดือน ๆ นัดดื่มมันก็ไม่มา จนถูกแซวในกลุ่มไลน์ว่าเขาติด xี อย่างหนักถึงขั้นขาดการติดต่อกับเพื่อนไปพักใหญ่ และพักใหญ่นั้นก็เป็นปีทีเดียว

มีบ้างที่จวินเข้ามาอ่านข้อความกว่าพันข้อความที่เด้งขึ้นมาบอก พอกดอ่านใจความทั้งหมดทั้งมวลที่เพื่อนมันคุยกันก็เป็นเรื่องของเขาทั้งนั้น ไม่ว่าจะแซวหนักแซวแรง บ่น ด่า จนจวินต้องพิมพ์ตอบกลับไปบ้างว่า

จวิน : กูทำงานด้วยเว้ย พวกเหี้ย ไม่ได้ติด xี อย่างเดียว

: ไอ้สัส

เพื่อนในกลุ่มอีกสี่คนที่จวินมาตอบก็ทยอยกันส่งข้อความมา หากแต่จวินในตอนนั้นก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก พวกมันจะพูดจะคุยอะไรก็ช่างแม่ง เขาไม่ถือสาหาความหรอก

นับจากวันนั้นกรและเพื่อนในกลุ่มก็ไม่คิดว่าจวินที่บอกจะจีบพริตตีสาวไว้เป็นผู้หญิงชั่วคราวจะยาวนานมาถึงสี่ปี สี่ปีนี่ความรู้สึกอะไร ๆ มันเปลี่ยนแปลงไปหรือยัง

สำหรับผู้ชายก็คงไม่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลง เพราะไม่ได้เอาความรู้สึกลงมาเล่นตั้งแต่แรก ที่อยู่ด้วยกันได้เพราะเป็นความเคยชินมากกว่า แต่สำหรับผู้หญิงที่เริ่มจากความเชื่อใจ ไว้ใจ จนกลายมาเป็นมอบหัวใจให้ทั้งดวง รักที่เริ่มจากหนึ่งจนมาถึงร้อย ทุกการกระทำมันมีผลต่อชีวิตแน่นอน

^

^

^

*** ตอนนั้นอาจติด แต่ตอนนี้คือเบื่อแล้วไง เชอะ สาปคุณจวินได้เลยค่า