บทที่ 2 (02)

         “เธอมานั่นแล้วค่ะ”

          แพรไหมเดินหลบฉากออกจากห้องไป แต่ไม่ลืมส่งสายตากำชับให้คนมาดูตัวว่าอย่าทำเสียเรื่อง ไม่เช่นนั้นเขาอาจจะถูกบิดาแหกอก และเธอก็อาจจะซวยไปด้วย

          หญิงสาวเดินไปนั่งรออยู่ที่ร้านกาแฟด้านนอกตึก พร้อมสั่งเอสเปรสโซไปหนึ่งแก้ว แต่ยังไม่ทันได้ดื่มกลับเห็นฉัตรฐาเดินจ้ำอ้าวออกมา

          “คุณไฉจะไปไหนคะ แล้วคุณมายล่ะคะ” เธอถามแล้วรีบสับเท้าเข้าไปหา ไม่ลืมคว้าแก้วกาแฟติดมือมาด้วย

          “ไม่ถูกใจว่ะ เรียบร้อยเกิน หาให้ดีกว่านี้ไม่ได้หรือไง”

          ฉัตรฐายกมือกอดอก หากเขาต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นคงได้อกแตกตายในความเชื่องช้า กิริยาท่าทางเรียบร้อยราวผ้าที่ถูกพับมาสิบยี่สิบรอบ

          “คนนี้ฉันไม่อิน”

          “คุณไฉอยากได้แบบไหนคะ” แพรไหมถาม หลังรู้แล้วว่าผู้หญิงคนนั้นถูกปัดตก จะไม่มีการนัดอีกรอบแน่

          “สวย แล้วเอามาให้ดูก่อนด้วย”

          “ค่ะ” แพรไหมค้อมศีรษะรับ อดกระแทกลมหายใจกับคำตอบแบบครอบจักรวาลไม่ได้ “คนเมื่อกี้ก็สวยแต่ไม่ถูกใจ มากเรื่องแท้”

          “ฉันได้ยิน” ฉัตรฐาเค้นเสียงดุ โดยไม่ได้หันกลับไปมอง ก่อนจะไปหยุดที่รถแล้วแบมือขอกุญแจ “เอากุญแจรถมา”

          ความหมายของฉัตรฐาคือต้องการเฉดหัวแพรไหมทิ้งไว้ตรงนี้

          “คุณไฉยังไปไหนไม่ได้ค่ะ วันนี้คุณมีนัดกับคุณหมอด้วย”

          “หายแล้ว”

          “หายแล้วควรมาจากคำพูดของคุณหมอค่ะ” แพรไหมแย้งไปทันควัน ฉัตรฐาจะมาพูดเองเออเองไม่ได้

          ชายหนุ่มทำหน้าหงุดหงิดใส่ เพราะมั่นใจว่าตนหายดีแล้วจากอาการบาดเจ็บที่แผ่นหลัง เนื่องจากถูกยิงเมื่อแปดเดือนก่อน จากคู่แข่งทางธุรกิจ

          “หรือต้องให้แพรรายงานพ่อคุณ” แพรไหมขู่ เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง แม้ไม่อยากเข้าไปเกี่ยวข้องกับ

ฉันทวัศ แต่หากเขาดื้อก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้

          “เด็กขี้ฟ้อง” ฉัตรฐาใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่างหงุดหงิด แพรไหมอายุห้าขวบหรืออย่างไร มีอะไรไม่พอใจก็จะวิ่งแจ้นไปฟ้องผู้ใหญ่อยู่เรื่อย

          แพรไหมเบะปากใส่พร้อมกับไหวไหล่

          ฉัตรฐากระแทกลมหายใจแรงๆ อีกครั้งถึงเดินหน้าหงิก ไปขึ้นรถ เพราะเขาเองก็ไม่อยากฟังคำบ่นจากบิดา จังหวะหนึ่งแค่นยิ้ม ใช่ว่าท่านห่วงเขาอะไรนักหนา กลัวไม่มีคนทำงานให้มากกว่า นานมากแล้วที่เขาไม่ได้รับความห่วงใยจากใจที่แท้จริง ส่วนใหญ่จะเป็นคำสั่งมากกว่าคำถาม

          หญิงสาวสืบเท้าไวๆ ไปทำหน้าที่สารถี และมันคงจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่จะไปเป็นเพื่อนเขาได้

          หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถเบนซ์ก็เลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง และเมื่อฉัตรฐาถูกตรวจร่างกายอย่างละเอียดด้วยเครื่องมือต่างๆ แล้ว เขาก็ไปนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงหน้าคุณหมอเจ้าของไข้ พร้อมแพรไหม

          “ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วค่ะ” แพทย์หญิงระบายยิ้มให้แก่ฉัตรฐา รวมถึงแพรไหมที่เห็นหน้ากันเป็นประจำ

          หญิงสาวถอนหายใจโล่งอก อย่างน้อยก็หมดห่วงไปได้เรื่องหนึ่ง เพราะหากเธอไปแล้วไม่รู้ว่าใครจะมาเคี่ยวเข็ญให้ชายหนุ่มมาหาหมอเช่นนี้

          “ก็บอกแล้ว” ฉัตรฐาหันไปมองคนเจ้ากี้เจ้าการ

          “ทีหลังก็อย่าถูกยิงสิคะ” หญิงสาวตวัดตาค้อน แล้วพนมมือขึ้นขอบคุณคุณหมอ ก่อนจะเดินออกจากห้องมา

          พอเคลียร์เรื่องค่าใช้จ่ายเสร็จ เธอก็ยื่นกุญแจรถไปให้ฉัตรฐา เพราะต้องการขอแยกจากเขาตรงนี้เลย

           “คืนนี้สามทุ่มไปหาด้วย” ฉัตรฐารับกุญแจไป แต่ยังไม่ขยับตัวไปไหน

          “ไม่เบื่อบ้างหรือคะ” แพรไหมทำหน้าเบื่ออย่างไม่ปิดบัง ไม่รู้ว่าฉัตรฐาติดใจอะไรเธอนักหนา

          “จ่ายเงินแล้วต้องเอาให้คุ้ม”      

          สามปีกับหนี้เกือบเจ็ดล้านบาท เขาว่ามันไม่คุ้มกันเลย ไหนจะต้องวุ่นวายจัดการกับเจ้าหนี้คนนั้นคนนี้ให้เจ้าตัวอีก ดังนั้น เวลาที่เหลือเขาจะขูดเนื้อรีดน้ำจากแพรไหมอย่างเต็มที่ เขาลงแรงไปก็ควรได้การตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อ          

          “ไม่ว่างค่ะ” เธอปฏิเสธทันควัน ด้วยวันนี้อยากจะพักร่างบ้าง ถ้าเขาอยากนักก็ต้องใช้มือข้างขวาที่ถนัดของตัวเองให้เป็นประโยชน์

          “หักค่าขนมสองหมื่น” ฉัตรฐาตอกกลับอย่างเป็นต่อ

          “หน้าเลือด”     

          แพรไหมตวัดตาค้อนใส่คนที่ก้าวเท้าขึ้นรถแล้วขับจากไป ทว่าวันนี้เธอคงต้องพักเรื่องเงินไว้บ้าง ก่อนร่างจะพังไปจริงๆ แล้วมองหารถแท็กซี่กลับห้องพัก ส่วนรถที่จอดไว้ที่เพนต์เฮาส์ของฉัตรฐาไว้ค่อยไปเอาภายหลัง            

          หลังจากกลับมาถึงห้อง คนที่บอกว่าอยากจะพักทิ้งตัวลงเกลือกลิ้งบนเตียงได้ไม่ถึงชั่วโมงก็ต้องลุกขึ้นมารับสายสำคัญของคนเป็นป้า

          “ว่าไงคะป้า”    

          “แพร”

          “มีอะไรอีกคะป้า” แค่ได้ยินน้ำเสียงสั่นเทานั้น แพรไหมก็รู้ทันทีว่าเธอคงต้องเหนื่อยเพิ่มอีกแล้ว

          “บ้านป้าถูกจำนอง ลุงสมมันขโมยฉโนดไป” พรรณรวีบอกทั้งน้ำตาอาบแก้ม เธอเพิ่งรู้ว่าบ้านกำลังจะถูกยึดเมื่อครู่นี่เอง จึงรีบโทร.มาหาหลานสาว          

          “เท่าไรคะ”       

          แพรไหมถามเสียงเบาหวิวอย่างไม่สามารถหลีกเลี่ยงภาระนี้ได้ เธอมีหน้าที่ชดใช้ให้ทุกคน เพราะเป็นตัวต้นเหตุที่ทำให้ธุรกิจของที่บ้านล้มละลาย จนเดือดร้อนกันไปหมด รวมถึงป้าของเธอ จากที่เคยนั่งรถหรู ใส่เพชรพลอยราคาแพง กลับต้องย้ายไปอยู่ที่บ้านหลังเก่า ใช้เงินอย่างจำกัด

          “เจ็ดแสน ป้าขอโทษนะลูก...” พรรณรวีไม่สามารถห้ามเสียงสะอื้นได้อีกแล้ว นึกย้อนไปถึงอดีตที่เคยมั่งมี มีเงินทองใช้จ่ายไม่ขาดมือ แต่เพราะวิกฤตในครั้งนั้นทำให้เธอต้องมาตกระกำลำบากแบบนี้

          “ไม่ต้องขอโทษแล้วค่ะ ถ้าครั้งนี้ป้าไม่เลิกกับผัว แพรไม่ช่วยค่ะ” แพรไหมรู้ว่าตัวเองเป็นสาเหตุที่ทำให้อีกฝ่ายต้องลำบาก แต่ป้าของเธอก็ไม่ควรนิ่งดูดายปล่อยให้สามีสร้างปัญหาเพิ่ม เพราะอีกไม่นานเธอคงหาเงินได้ไม่มากเท่าเก่าแล้ว

          “เดี๋ยวก่อนแพร ยัยพิ้งค์โทร.มาขอเงินเพิ่มอีกสามหมื่นนะ”

          “แพรจะโอนให้ค่ะ” แพรไหมเหมือนน้ำท่วมปาก ไม่สามารถปฏิเสธคำขอของน้องสาวที่เวลานี้ไปเรียนต่ออยู่ต่างประเทศด้วยทุนเรียนดีได้

          “ขอบใจนะลูก” เมื่อสิ้นธุระพรรณรวีก็กดวางสายไปอย่างเร็วไว

          แพรไหมถอนหายใจยาว ภาระหน้าที่ที่แบกใส่บ่าไว้ไม่เคยเบาบางลงเลย แต่อีกสี่เดือนเธอก็จะปลดระวางมันได้ในบางส่วน แล้วรีบกดเข้าแอปพลิเคชันธนาคาร มองจำนวนเงินที่เธอสะสมไว้อย่างท้อใจ ไม่ว่าจะหามาได้มากเท่าไรก็ไม่เคยพอเลย