บทที่ 2

บทที่ 2

          ฉัตรฐาลากตัวเองออกจากเตียงนอนในเวลาประมาณสิบเอ็ดโมงเช้า ก่อนจะถือกาแฟดำเข้มๆ มานั่งลงบนโซฟาและกดเปิดทีวี    ในวันนี้เขาไม่มีงานเร่งรีบต้องรีบเคลียร์ งานประมูลก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี กระนั้นก็ยังมีอีกหลายงานรออยู่ ทั้งการประมูลเพชร งานเปิดตัวโครงการบ้านจัดสรรที่เขาเพิ่งลงทุนทำกับมัฆวานและเพื่อนอีกคนอย่างจิรัฐเมื่อปีก่อน

          แต่แล้ววันดีๆ ก็มีแววจะขุ่นมัว เมื่อมีแขกไม่ได้รับเชิญโผล่หน้ามาให้ร้องถาม       

          “มาทำไม วันนี้ไม่ได้เรียก” ฉัตรฐารู้สึกเซ็งเมื่อเห็นหน้าแพรไหม

          “คุณไฉ ลุกขึ้นไปแต่งตัวค่ะ” แม้จะเห็นสีหน้าไม่ต้อนรับแต่หญิงสาวก็ไม่เก็บมาใส่ใจ มือเล็กดึงรั้งข้อมือหนาให้เจ้าของห้องลุกถลาตามเธอไปยังห้องนอน

          “จะชอปปิง? จะเอาอะไรอีก เดือนนี้เธอรูดบัตรฉันฉีกไปแล้ว”

          ฉัตรฐากระชากข้อมือกลับแล้วถามอย่างเอาเรื่อง แพรไหมนั้นใช้เงินเก่งจนเขาอยากจะโละทิ้งเต็มที

          “วันนี้แพรมาทำงานค่ะ”           

          ดวงตากลมโตตวัดค้อน เธอทำงานให้เขาแบบถวายหัว เขาก็ควรใจกว้างกับเธอเช่นกัน งานๆ หนึ่ง เขาได้กำไรไปตั้งเท่าไร บางครั้งเธอก็อดหลับอดนอนควบงานสามสี่งานเพื่อเขา โดยเฉพาะงานประมูลที่เธอต้องนั่งศึกษาประวัติและข้อมูลมากมาย

          “วันนี้เธอไม่มีคิวงาน” ฉัตรฐาแย้งออกไป ไม่รู้ผู้หญิงคนนี้จะมาเล่นลิ้นอะไร

          “แพรมาตามคำสั่งคุณท่านค่ะ” เธอมาทำงานให้บิดาของเขาตามคำสั่งที่ได้รับ “วันนี้คุณไฉต้องไปดูตัว”

          “นอกจากชอบชักให้แล้ว ยังเป็นแม่สื่อให้ด้วย” ฉัตรฐาเล่นลิ้น เมื่อวานที่บิดาบอกว่าหาคนไว้แล้ว ไม่นึกว่าจะเป็นแพรไหม ก่อนถามไปอีกหนึ่งประโยคด้วยความอยากรู้ “ตาแก่นั่นไม่รู้เหรอว่าเธอรักฉัน”

          “รู้ค่ะ” แพรไหมพยักหน้ารับ ฉันทวัศรู้ดีทุกอย่าง 

          “ใจร้ายว่ะ” ฉัตรฐาบิดปาก เรื่องความใจร้ายเลือดเย็นเขายกให้บิดาเป็นที่หนึ่ง พลันหรี่ตามองเพราะรู้สึกว่าน่าจะมีอะไรมากกว่านี้แน่ “หรือเธอได้ข้อเสนอพิเศษ”

          “ก็นิดหน่อยค่ะ” แพรไหมยอมรับว่าขี้เกียจนั่งปกปิด

          “ขอแบบเคลียร์ๆ” เขามั่นใจว่าบิดาคงให้ข้อเสนอที่ดีกับแพรไหม 

          “ถ้าทำให้คุณไฉตกลงปลงใจได้ แพรจะได้อิสระเร็วขึ้นค่ะ” เธอมองว่ามันเป็นข้อเสนอที่ดี หากสิ่งนี้จะช่วยย่นระยะเวลามาได้อีกสักเดือนสองเดือน

          “เสียใจด้วยว่ะ ฉันไม่เคยคิดขาดทุน” ฉัตรฐาแสดงความเลือดเย็นเหมือนบิดา เขาเป็นลูกไม้ที่หล่นใต้ต้น ก่อนจะยกมือขึ้นมาเท้าคางมองคนตรงหน้าที่กำลังฝันเฟื่อง “แต่ถ้าเธอคิดจะไปก็ไปได้เลยนะ...”

          “แพรจะได้บ้านคืนไปด้วยไหมคะ” เธออยากจะดีใจจนเนื้อเต้น แต่สายตาของฉัตรฐาทำให้ไม่กล้าตั้งความหวัง มันไม่ได้มีแววพ่อพระ มีแต่เงาของปีศาจเผยให้เห็น

          “โนว์” นิ้วชี้ยกขึ้นส่ายไปมา แล้วบอกคำตอบที่ชัดเจน “ไปก่อนคือไปแต่ตัว”         

          “งั้นแพรไม่ไปก่อนหรอกค่ะ แพรก็ไม่อยากขาดทุน” หากเธออยู่กับฉัตรฐาครบสามปี เธอจะได้บ้านที่จำนองไว้กับเขาคืน ที่ผ่านมายังใจเย็นอยู่กับเขาได้ อีกแค่สี่เดือนไม่ใช่เรื่องยากอะไร แต่ที่ต้องรับคำสั่งของฉันทวัศ เป็นเพราะไม่มีใครขัดได้

          ฉัตรฐาแค่เอียงศีรษะรับรู้ ก่อนจะมองเอกสารที่ถูกยื่นมาให้

          “นี่ประวัติคุณมายค่ะ” เธอได้รับประวัติคู่ดูตัวของฉัตรฐาเมื่อวานตอนกลางคืนพร้อมคำสั่งการ

          “น่ารักว่ะ” ฉัตรฐาผิวปากดูรูปผู้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้ม ผิวขาว ผมสั้นประบ่า ต่างจากแพรไหมโดยสิ้นเชิง เพราะเจ้าตัวผิวแทนเล็กน้อย ตาคม ผมยาว

          “ถูกใจใช่ไหมล่ะคะ แพรลงไปรอข้างล่างนะคะ”

          แพรไหมไม่ได้ปวดใจกับคำชม เพราะเธอว่าคู่ดูตัวของฉัตรฐานั้นสวยน่าดึงดูด เสียดายอยู่อย่างเดียว ไม่น่ามาเป็นคู่ดูตัวของคนตรงหน้าเลย

          “แต่งตัวให้ด้วย” ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินไวๆ กลับไปห้องนอน           “ค่ะ”

          คนถูกสั่งจะทำอะไรได้นอกจากเดินไวๆ ตามไปเลือกชุดที่ดูดีให้คนที่กำลังจะได้เป็นฝั่งเป็นฝา แวบหนึ่งแอบคิดว่าหากเป็นเธอจะดีไหม

          “ไม่ดี” สมองของเธอตอบกลับมาแบบทันควัน หัวใจยังไม่ได้เริ่มรู้สึกด้วยซ้ำ จึงว่าตามนั้น เพราะไม่อยากเจ็บไปทั้งใจ เท่านี้ก็รู้สึกเจ็บแปลบพอแล้ว

          แพรไหมไม่ได้เลือกชุดให้ฉัตรฐาถึงขั้นใส่สูทผูกไท เพราะจากนิสัยของคู่ดูตัว ฝ่ายนั้นชอบความเรียบง่าย ไม่ชอบความวุ่นวายหรืออะไรที่เป็นทางการ แต่ก็ไม่ได้ดูไร้กาลเทศะจนเกินไป

          นอกจากการเป็นแม่สื่อแล้วเธอยังรับหน้าที่เป็นสารถีคอยบริการให้ด้วย เมื่อไปถึงร้านอาหารที่ฉันทวัศจองไว้ รอไม่เกินห้านาทีผู้หญิงคนนั้นก็ปรากฏตัว     

          “เธอมานั่นแล้วค่ะ”