บทที่ 2 (03)

หลังจากนั้นหญิงสาวก็โทรศัพท์ไปขอความช่วยเหลือจากนนทกร ก่อนจะฝืนลุกขึ้นไปแต่งหน้าให้ดูสวยสดใส และเลือกชุดที่ช่วยเพิ่มความมั่นใจ

          ในช่วงเวลาประมาณหนึ่งทุ่มนิดๆ เธอก็ขับรถไปยังสถานที่อโคจรแห่งหนึ่ง มุ่งตรงไปยังโต๊ะวีไอพีแล้วหย่อนก้นลงนั่งเบียดตัวเข้าหาคนที่ตั้งใจจะมาหา

          “ไหนว่าไม่ว่าง” ฉัตรฐามองคนที่เมื่อช่วงบ่ายเล่นตัว

          “คิดถึงเลยมาหาค่ะ” แพรไหมรู้วิธีเอาตัวรอดจึงรีบหยอดคำหวาน

          “ร้อนเงิน?” ฉัตรฐาไม่ได้ตราตรึงใจอะไรกับคำหวานเคลือบยาพิษของผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆ แพรไหมแบกหน้ามาหาเขาแบบนี้มีเพียงแค่เรื่องเดียว

          “โธ่ รู้ทันแพรไปหมด” บางครั้งเธอก็เบื่อในความแสนรู้ของฉัตรฐา

          “ฉันผัวเธอไหม” เขาเห็นไส้เห็นพุงแพรไหมหมดทุกขดแล้ว มีหรือจะไม่รู้เท่าทัน 

          แพรไหมอยากกลอกตาใส่ แต่เลือกซบใบหน้าลงกับอกกว้างแทน และยังไม่ทันจะได้เอ่ยขอในสิ่งที่ต้องการก็มีคนกระโดดเข้ามาร่วงวงสนทนา

          “ไงเพื่อน”

          แพรไหมมองคนที่มายืนจังก้าอยู่ตรงหน้าอย่างไม่คุ้นตา แน่ใจว่าไม่เคยเจออีกฝ่ายมาก่อน แล้วเหลือบมองคนของเธอที่ขบกรามแน่น ดูท่าทางคนคนนี้น่าจะไม่ใช่มิตรของเขาแน่

          “คนนี้เอานานจังวะ”     

           ผู้มาใหม่เผยความร้ายกาจออกมาอย่างไม่ปิดบัง พลางทิ้งตัวลงนั่งแม้จะเห็นสายตาไม่ต้อนรับ แล้วละสายตาจากศัตรูที่เคยเป็นคู่แข่งกันทุกเรื่องไปยังผู้หญิงข้างกายอีกฝ่ายแทน

           “ผมธาดา เพื่อนไอ้ไฉครับ”      

          ธาดาทักพร้อมยื่นมือไปหาหมายจะจับทักทายตามประสาเด็กจบนอก สี่ห้าปีที่ผ่านมาครอบครัวของเขาย้ายไปทำธุรกิจที่ฮ่องกง จึงแทบไม่ได้กลับมาที่นี่เลย แต่ก็รู้เรื่องราวของฉัตรฐาอยู่บ้าง เพราะเป็นคู่แข่งทางธุรกิจกันมาหลายสิบปี คอยเตะตัดขากันมาตลอดที่มีโอกาส

          “คุณไฉมีเพื่อนแค่สองคนค่ะ” แพรไหมปัดมือทิ้งแล้วบอกไปอย่างรู้ทัน เพื่อนของฉัตรฐามีเพียงมัฆวานและจิรัฐเท่านั้น

          “ชอบว่ะ” ธาดาหัวเราะชอบใจ รู้สึกถูกใจคนของศัตรูขึ้นมา ก่อนจะล้วงหยิบนามบัตรจากกระเป๋ากางเกงส่งให้หญิงสาว

          “นี่นามบัตรผม ผมรอเสียบ”

          แพรไหมนั่งนิ่ง สีหน้าเรียบนิ่ง เธอไม่อยากหาเหาใส่หัวของตัวเอง

          ธาดาเห็นอย่างนั้นจึงวางนามบัตรไว้บนโต๊ะ ค้อมศีรษะเป็นการขอตัวลา แล้วเดินหายไปอย่างเร็วไว

          “อย่าคิดยุ่งกับมัน และอย่าคิดหักหลังฉันเป็นอันขาด ฉันไม่เอาเธอไว้แน่” ฉัตรฐาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ดวงตาวาวโรจน์

          “แต่เขาหล่อดี...” แพรไหมพูดทีเล่นทีจริง นึกเสียดายความหล่อของธาดาไม่น้อย อีกฝ่ายมีใบหน้าคมเข้ม ผิวแทน หล่อระดับพระเอกหนังไม่ต่างจากคนข้างกายเลย

          “ห้านาทีมันก็น้ำแตกแล้ว” ฉัตรฐาว่า แพรไหมควรคิดดูให้ดีว่าจะอยากได้พวกไก่อ่อนไปทำไม

          “ว้า...” แพรไหมทำท่าเสียดาย เสร็จไวขนาดนั้นเธอคงต้องขอบาย ก่อนจะกลับมาโฟกัสคนข้างๆ ที่ทั้งอึดและทน

          “งานประมูลเพชร คุณไฉมีแม่งานหรือยังคะ แล้วอยากได้คนสวยๆ ไปเดินเครื่องเพชรให้ไหม วันนั้นแพรว่างนะคะ”

          “ไอ้นน” ฉัตรฐาหันไปถลึงตาใส่คนสนิท ที่คงปากโป้งบอกแพรไหม ทั้งที่งานนี้เขาตั้งใจจะใช้คนใหม่บ้าง เบื่อหน้าเดิมๆ ของแพรไหมแล้ว

          “ก็คุณแพรร้อนเงินนี่ครับ” นนทกรก้มศีรษะลงเป็นการขอโทษ

          “ไม่เอาเงินมึงให้ล่ะ” นับวันคนของเขาจะกลายไปเป็นพรรคพวกของแพรไหมมากขึ้นทุกที ไม่ว่าใครก็ล้วนเสนอแต่ชื่อหญิงสาว คงเป็นเพราะเอายิ้มหวานๆ กับขนมอร่อยๆ ไปล่อลวง

          “แพรของานนั้นนะคะ แล้วก็งาน...” แพรไหมไล่นิ้วขึ้นไปไต่อยู่ที่หน้าอกกำยำ แล้วกอดฉัตรฐาไว้หลวมๆ งานนี้เธอต้องยอมอ่อนและอ้อนสุดตัว

          “เงินที่ได้ไปปลวกแทะไปหมดแล้วหรือไง ถึงอยากได้อีกขนาดนี้”