ตอนที่9 เอาบิลมานี่

แหวนนิลได้แต่บ่นในใจ   เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่สบายเพราะอะไร  แต่มันก็ช่วยไม่ได้  ทั้งงานที่ร้านเสริมสวยหรืองานแต่งหน้าในคลับเอสมันทำให้เธอเดินเข้าห้องน้ำลำบากนี่นะ  ลูกค้ายิ่งเยอะเงินก็ยิ่งเข้ากระเป๋ามาก  เธอถึงได้ติดนิสัยอั้นฉี่ไปเสียนี่...

            “ฟางกลับไปนอนที่บ้านเถอะ  น้าไม่เป็นไรหรอก”

            “แต่ฟางจะอยู่เป็นเพื่อนน้า”

            “กลับบ้านไป พรุ่งนี้มีเรียนแต่เช้านะ”

            “ให้คนไข้พักผ่อนก่อนเถอะครับ”

            แหวนนิลแกล้งหลับตาเหมือนอยากนอนหลับ  คนอื่นๆ ในห้องถึงเดินออกไปกันหมด  เมื่อได้ยินเสียงปิดประตูแล้ว  เธอจึงลืมตามองรอบๆ ตัว

            “ตายแล้ว!ตายแน่ๆ”   แหวนนิลอยากจะร้องกรี๊ดๆ ออกมาแต่ก็ไม่มีแรงที่จำทำแบบนั้น  หรือถ้าทำได้เธอก็อยากลุกจากเตียงแล้วขอย้ายห้องทันที!

            ‘ก็นี่มันห้องพิเศษนี่นะ  แล้วแบบนี้ค่าห้องค่ายามันปาไปเท่าไหร่แล้วเนี่ย’

            ฟางข้าวยืนหน้าซีดเป็นรอบที่สองในระยะเวลาห่างกันไม่ถึงชั่วโมง เพราะบิลค่ารักษาพยาบาลของแหวนนิลที่พยาบาลยื่นมาตรงหน้า  ปกติฟางแก้วมีเงินติดตัวไม่ถึงร้อยบาท  เงินทุกบาททุกสตางค์น้าแหวนนิลเป็นคนจัดการหมด   ถ้าเธอมีเงินที่เหลือจากค่าขนมในแต่วันเธอก็คืนให้น้าสาวจนหมด         

            “เอาบิลมานี่” เอื้อมดาวดึงบิลค่ายาออกจากมือของฟางแล้วรีบชำระเงินผ่านบัตรเครดิตทันที

            “ขอบคุณค่ะ”  ฟางข้าวยกมือไหว้ครู  น้ำตาที่แห้งไปแล้วจะไหลออกมาอีกรอบ “หนูมีเงินเมื่อไหร่จะรีบเอามาใช้ให้นะคะหรือจะทำสัญญาเงินกู้ก็ได้ค่ะ”

            “ไม่ต้องคิดมากหรอกจ๊ะ”

            “วันนี้ครูโทรไปหาหนูที่บ้านมีเรื่องอะไรเหรอคะ” ฟางข้าวถามอย่างเพิ่งนึกได้

            “ครูจะถามเรื่องงานพิเศษที่เสนอให้หนูไปทำนะจ๊ะ”

            “งานพิเศษที่จะให้เป็นติวเตอร์หรือคะ”

“ใช่จ๊ะ ได้คำตอบหรือยังจ๊ะ”

            ฟางข้าวนิ่งไปครู่หนึ่งเธอนึกถึงตัวเลขที่เป็นหนี้หลักแสนอยู่นั้นบวกบิลค่ารักษาพยาบาลของน้าแหวนนิล  และการที่น้าไม่สบายขนาดนี้ก็เพราะเธอแท้ ๆเลย  

            ‘ถ้าทำงานมีรายได้ ก็คงเพราะช่วยไม่ให้น้าแหวนทำงานหนักแบบนี้’

            “ฟางตกลงค่ะ”

            เอื้อมดาวอ้าปากค้างอย่างแปลกใจไม่คิดว่าจะได้ยินคำตอบง่ายขนาดนี้

             “ฟางกินอะไรมาหรือยัง เรากินข้าวไปคุยกันไปดีไหม”

            ฟางข้าวพยักหน้าแทนคำตอบเธอก็รู้สึกว่าท้องร้องแล้วเหมือนกัน  เอื้อมดาวกดโทรศัพท์พูดคุยอยู่ไม่กี่ประโยคก่อนจะพาฟางแก้วขึ้นรถและขับมาที่ร้านอาหารน่ารักๆ ร้านหนึ่ง ไม่ไกลจากโรงพยาบาลนัก ทีแรกที่พีระเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามาในมือถือก็แทบจะกระโดดตัวลอย  แต่พอน้ำเสียงหวานใสแต่พูดจาห่างเหินคุยธุระแค่ไม่กี่คำก็วางสายทำให้จิตใจเขาห่อเหี่ยวขึ้นมา

            “นิสัยเย็นชามันถ่ายทอดทางพันธุกรรมหรือไงนะ”   

พีระบ่นอย่างน้อยใจ โชคดีที่งานวันนี้เสร็จแล้วเขาก็อยู่ใกล้ร้านอาหารที่เอื้อมดาวนัดพบ           เขาเลี้ยวรถเข้าไปจอดเสร็จแล้วก็เดินไปหาคนที่นัดหมายไว้ ร่างเล็กๆ ของสาวน้อยแว่นหนาผมเปียทำให้พีระชะงักเท้าก่อนที่จะเข้าไปทักทายเอื้อมดาว ฟางข้าวเหมือนจะรู้สึกตัวว่าถูกมองเธอก็เงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาใสซื่อเหมือนลูกแมวน้อย

“คุณพีระทานข้าวหรือยังคะ  ดาวสั่งไปเยอะเลย”     เอื้อมดาวถามแล้วเรียกพนักงานให้นำจานมาเพิ่ม 

พีระยิ้มแทนคำตอบแต่อดสำรวจร่างเด็กผู้หญิงที่นั่งข้างๆ ไม่ได้  ท่าทางเด็กเรียนนั่นคงเป็นของจริง แต่ที่ดูใส่ซื่อและหัวอ่อนนี่ซิ  จะไปสู้รบปรบมือกับนายเวย์ไหวเหรอ!

            “นี่น้องฟางข้าวที่จะให้เป็นติวเตอร์ให้เวย์ค่ะ” เอื้อมดาวแนะนำ   ฟางข้าวยกมือไหว้อย่างประหม่า

            “ดูยังเด็กๆ อยู่เลยนะครับ” ใจจริงอยากพูดว่า ‘จะรอดมั๊ยเนี่ย’ ต่างหากละ

            “คนนี้ได้ฉายาเด็กอัจฉริยะเชียวนะคะ ถ้าไม่ติดเรื่องทุนทรัพย์อาจจะได้เป็นดอกเตอร์ที่อายุน้อยที่สุดก็ได้ค่ะ”

            “เรื่องเรียนเก่งผมไม่กังวลเท่าไหร่หรอกครับคุณดาว” พีระกระแอมเบาๆ พยายามคิดหาคำพูดที่ดูเบาและกระทบจิตใจคนฟังน้อยที่สุด “ผมเกรงว่าหนูคนนี้จะเอานายเวย์ไม่อยู่”

            “เรื่องนั้นดาวทราบค่ะ” เอื้อมดาวยิ้มอย่างมีเลศนัย  “นายเวย์เค้ามีพันธะสัญญากับทางบ้านอยู่ ถ้าผลการเรียนตกต่ำกว่านี้ เขาจะไมได้ทำงานที่รักแน่ค่ะ”

            “แต่ว่า....” พีระอึกอัก   “น้องหนูนี่...เป็นผู้หญิงนะครับ”

            เอ๊ะ! เป็นผู้หญิงแล้วไงยะ   ฟางข้าวเริ่มทำหน้าไม่พอใจ  แม้เธอจะไม่เข้าใจอะไรก็ตาม แต่เธอไม่ชอบหน้าผู้ชายคนนี้นักหรอก

            “ตายจริง!ดาวลืมไปสนิทเลย”  

เอื้อมดาวทำหน้าตกใจ  คราวนี้ฟางข้าวตกใจไปด้วย ทำไมละ แค่เพราะเธอเป็นผู้หญิงเลยจะไม่ให้ทำงานแล้วเหรอ   ตอนนี้เธออยากทำงาน อยากมีเงินไปใช้หนี้และรักษาน้าแหวนนิลด้วย ฉันไม่อยากเป็นคนจนไปตลอดชีวิตนะ

 “เป็นผู้หญิงแล้วทำไมคะ” ฟางข้าวถามทั้งน้ำเสียงสั่นๆ   “คนนั้นเกลียดผู้หญิงเหรอคะ”

พีระกับเอื้อมดาวหันมามองหน้าฟางแก้วก่อนหันไปมองหน้ากันอีกและเผลอหัวเราะออกมา พีระอยากจะหัวเราะให้ดังไปถึงนอกเลยทีเดียว

“คุณดาวไม่ได้บอกหรือครับว่าจะให้ไปสอนใคร”

ฟางข้าวส่ายหน้าจนผมเปียสะบัดไปมา   “ให้ฟางทำงานเถอะค่ะ  ทดลองงานฟางก่อนก็ได้นะคะ

“มันไม่ใช่แบบนั้นหรอกจ๊ะ”  เอื้อมดาวพยายามหยุดหัวเราะ

“แล้วมันเป็นแบบไหนล่ะคะ”

“คือ..”  พีระมองฟางข้าวตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกรอบ   หน้าอกหน้าใจก็ราบเรียบจนไม้กระดานนึกว่าเป็นญาติกัน 

“ผู้หญิงก็ผู้หญิง ถ้าไม่กลัวว่าจะตกเป็นข่าวซุบซิบเสียงชื่อเสียงก็ลองดู”

“ได้ค่ะ ขอให้ฟางได้ทำงานก็พอแล้ว”

พีระกับเอื้อมดาวหันมามองหน้าฟางข้าวอย่างตกใจ แววตามุ่งมั่นกับน้ำเสียงจริงจังทำให้รู้ว่าเด็กผู้หญิงคนนี้เอาจริงพีระถึงกลับกระตุกยิ้มออกมา เอาละซิงานนี้ท่าทางสนุกแฮะ!