ตอนที่8 เกิดเป็นคนจนนี่ลำบากจัง

“นี่ยัยฟาง เอาหนังสือพวกนี้ไปคืนห้องสมุดให้ด้วยนะ”

            ฟางข้าวเงยหน้าขึ้นจากสมุดรายงานตรงหน้า  เธอขยับแว่นสายตากรอบหนาสีดำขึ้นชิดใบหน้า    หนังสือกองสูงเกือบหนึ่งฟุตวางตรงหน้าแต่พอเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของก็เห็นหน้าของชมพูกับเพื่อนยืนหัวเราะ

            “ตะ...แต่...แต่เราต้องรีบเขียนสรุปกิจกรรมให้อาจารย์เย็นนี้”   ฟางข้าวพูดเสียงเบา

            “ก็นั่นมันเรื่องของเธอ  แต่อย่าลืมที่ฉันสั่ง หรือจะให้ฉันทวงดอกเบี้ยที่น้าเธอยืมไปต่อหน้าเพื่อนๆ ล่ะ” ชมพูเชิดหน้าขึ้น เพื่อนๆ หัวเราะกันใหญ่ เมื่อทั้งหมดเดินจากไปแล้ว  ฟางถึงหายใจโล่งขึ้น

            ‘เกิดเป็นคนจนนี่ลำบากจัง’

            ฟางข้าวรู้สึกเหมือนเหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นกับเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำไมหนอ! ใคร ๆ ก็พากันเรียกเธอว่าเด็กอัจฉริยะ      แต่เธอกลับไม่รู้สึกอย่างนั้นเพราะแค่ปัญหาชีวิตของตัวเองเธอยังเอาตัวไม่รอด ไม่ใช่ซิ!

เพราะปัญหาชีวิตมันไม่ง่ายเหมือนเวลาทำข้อสอบนี่  ฟางข้าวจัดการเอาหนังสือกองโตมาคืนห้องสมุดแต่วันนี้ไม่เห็นอาจารย์บรรณารักษ์คนสวยที่ใจดี  ฟางข้าวจึงเดินทางกลับบ้านอย่างเหงาหงอยเช่นทุกครั้ง  ชีวิตเธอมันก็แค่นี้แหละคือตั้งใจเรียนให้ได้ที่ 1 คว้าเอาทุนเรียนดีมาครองให้ได้โดยไม่จำเป็นต้องสนใจเสียงรอบข้าง พูดง่ายแต่ทำยากนะซิ! ฟางข้าวถอนหายใจ  เธอจะมีประโยชน์หน่อยก็ตอนที่เพื่อนใช้งานเธอแบบนี้แหละ รูปโปสเตอร์ขนาดใหญ่โฆษณามือถือยี่ห้อหนึ่งทำให้หญิงสาวหยุดยืนมอง    กลุ่มเด็กวัยรุ่นอายุไล่เลี่ยกับเธอส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดพยายามแกะโปสเตอร์นั่นออกเพื่อเป็นของตัวเอง

            “กรี๊ดๆ พี่เวย์ของฉัน”

            “ยัยบ้า!พี่เวย์ของฉันต่างหากละ”

            ฟางข้าวขยับแว่นตากรอบหน้าชิดใบหน้าก่อนเดินเลยไปไม่สนใจจะยื้อแย่งโปสเตอร์ เดินไปทางไหนก็เห็นแต่หน้ามิสเตอร์เวย์ หรือ เวย์ อนันดา เปิดโทรทัศน์ก็เจอเล่นละคร เดินเข้าห้างสรรพสินค้ายังได้ยินเพลงของมิสเตอร์เวย์  ท่าทางเดือนหนึ่งเขาคงทำงานได้เงินเป็นแสน  ฟางข้าวถอนใจ  ทำไมบางคนถึงรวยเอาๆ แต่คนจนอย่างเธอถึงจนเอาๆ   เธอเรียนหนักแทบตายอ่านหนังสือท่องตำรา กว่าจะได้คะแนนยอดเยี่ยม แถมต้องหมกมุ่นกับการเขียนโครงการต่างๆ เพื่อขอทุน กว่าจะได้เงินมาเป็นค่าเทอม แล้วพวกดาราพวกนั้นแหละไม่เห็นทำอะไรสาหัสเท่าเธอเลย  แต่กลับมีเงินเป็นกอบเป็นกำ สวรรค์! ความยุติธรรมมีจริงหรือนี่!!!

            ตายแหละ!  นี่เราอิจฉาคนอื่นอยู่เหรอ ฟางข้าวตบแก้มตัวเองเบาๆเพื่อเตือนสติ ต้องอดทนไว้เรียนจบเมื่อไหร่  อีกหน่อยเธอจะเรียกเงินเดือนสูงๆ ให้สมค่าความเหนื่อยอยากที่ท่องตำรามาแทบเป็นแทบตายแบบนี้!มือเล็กผลักประตูบ้านเข้ามาอย่างเคยชิน  แต่ภาพคนนอนฟุบอยู่กับฟื้นห้องทำให้ฟางแก้วตาโตรีบวิ่งไปที่พื้นห้อง

            “น้าแหวน!”

            “ฟาง...ฟางมาแล้ว...เหรอ...” เสียงอ่อนระโหยโรยแรงของแหวนนิลทำให้ฟางแก้วใจหวิว          

            “น้าแหวนตัวร้อนจี๋เลย” ฟางข้าวพยายามประคองน้าให้ลุกนั่งแต่ตัวเธอเล็กกว่าผู้เป็นน้าทำให้ทำได้ลำบาก   พอจับน้านั่งได้ก็เห็นรอยเปื้อนบนพื้นที่น่านั่งทับเป็นสีเลือดจางๆ

            “น้าแหวน!น้า...น้าเลือด..เลือดออก”

            “อย่าตกใจ...น้า...ไม่ได้...เป็น...เป็นอะไรมาก...มากหรอก”

            “ฟางจะไปโทรเรียกรถพยาบาล” ฟางข้าวลุกขึ้น แต่มือของน้าจับแขนของฟางข้าวไว้ก่อน แต่มือนั่นก็ไร้เรี่ยวแรง

            กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงง !!!!!!!!!

            ยังไม่ทันที่ฟางข้าวจะเดินไปถึงโทรศัพท์มือถือก็ร้องเสียงดังออกมากก่อน   ฟางข้าวเอื้อมมือไปรับสายอย่างมึนงงเหมือนคนสติแตก

            “ฟางใช่มั๊ยจ๊ะ นี่อาจารย์เอื้อมดาวเองนะจะถามเรื่อง.....”

            “ฮือๆ ช่วยด้วย ฮือๆ ช่วยฟางด้วย”  ฟางข้าวร้องไห้สะอึกสะอื้นขึ้นมาทันที

            “ฟางเป็นอะไร!เกิดอะไรขึ้น”

            “ฟางไม่ได้เป็นอะไรค่ะ ฮือๆ น้าแหวน ฮือๆ น้าแหวนไม่สบาย ฮือๆ น้าแหวนเลือดออก!ฮือ ๆ”

            “ทำใจดีๆไว้จ๊ะฟาง”   เอื้อมดาวพยายามสงบสติอารมณ์  “เดี๋ยวจะไปรับที่บ้าน ฟางทำใจดี ๆ ไว้ก่อนนะ”

            “ค่ะ ฮือๆ ”

            ทันทีที่วางสายจากฟางข้าว   เท้าของเอื้อมดาวก็รีบเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปบ้านของฟางข้าวทันที  แต่มือหนึ่งก็ยังกดหมายเลขโทรศัพท์ฉุกเฉิน  เมื่อปลายทางรับสายเธอก็กรอกเสียงผ่านแฮนด์ฟรีทันที

            “พี่หมอ! ดาวมีคนไข้ฉุกเฉินอีกไม่เกินยี่สิบนาทีจะไปถึงโรงพยาบาลนะค่ะ”

         ....

   เอื้อมดาวจับมือเย็นเฉียบของลูกศิษย์อย่างให้กำลังใจ  หลังจากที่เธอพาแหวนนิลมาส่งโรงพยาบาลแล้ว ฟางข้าวเหมือนคนสติแตกได้แต่ยืนนิ่งเงียบทำอะไรไม่ถูกเอื้อมดาวจึงจัดการให้ทุกอย่าง   ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแหวนนิลก็อยู่ในชุดของโรงพยาบาลและนอนให้น้ำเกลืออยู่บนเตียงเรียบร้อยแล้ว

            “ผลตรวจเลือดออกมาแล้วครับ” หมอหนุ่มหน้าตาละอ่อนเดินยิ้มเข้ามาในห้องฟางข้าวสะดุ้งรีบยกมือไหว้หมอทันที

            “กรวยไตอักเสบหน่ะ”

            “แล้วทำไม น้าแหวนมีเลือดออกละค่ะ”

            “น้าปวดฉี่จะไปห้องน้ำแต่ไปไม่ไหวก็เลย ราดมันตรงนั้น”  แหวนนิลก็ไม่อยากพูดเรื่องน่าอายแบบนี้ออกมา

            “มันเกิดจากการอั้นปัสสาวะบ่อยๆ การที่ปัสสาวะมีเลือดปนออกมาก็เป็นกระเพาะปัสสาวะอักเสบ และเมื่อไม่ได้ดูแลรักษามันก็เกิดการติดเชื้อลุกลามไปที่กรวยไต ตอนนี้คนไข้ต้องพักผ่อนมากๆทานน้ำเยอะๆ แล้วก็ทานยาที่หมดสั่งอย่างเคร่งครัดนะครับ”

            สองขาของฟางข้าวเกิดหมดแรงเอาดื้อๆ เธอทุดลงไปนั่งกับพื้น เอื้อมดาวตกใจจนต้องรีบเข้าไปประคอง

            “เพราะฟางแท้ๆ เลยทำให้น้าแหวนไม่สบายขนาดนี้ ฮือๆ ”

            “อย่าคิดมากน้าพักไม่กี่วันก็หายไปทำงานได้แล้ว ใช่มั๊ยคะหมอ” แหวนนิลพยายามทำร่าเริงแต่น้ำเสียงเหนื่อยอ่อน

            “ครับ...แต่อาจจะต้องพักนานหน่อย”

            ‘ฉันจะไปหยุดงานนานๆ ได้ไงเล่าหมอบ้า!’