แผนการเอาคืน

สงคราม....

ผมได้ยินหมดทุกอย่างแต่ก็ไม่หือไม่อืออะไรเพราะอยากรู้ว่ายัยกาฝากนี้จะให้ผมไปนอนห้องไหน แม่งทำตัวเหมือนเจ้าของบ้านเจ้ากี้เจ้าการ

"ให้คุณสงครามนอนห้องนี้ก่อนก็ได้ค่ะ" ผมหรี่ตามองจนเห็นว่าห้องที่ยัยนี่เปิดประตูคือห้องรับรองแขกจากนั้นไอ้เพื่อนผมสองตัวมันก็ลากผมเข้ามานอนบนเตียง แต่แม่งทำไมกลิ่นมันหอมเหมือนแป้งเด็กเลยวะ แต่ช่างแม่งเหอะเพราะตอนนี้ผมง่วงมากจะเดินกลับไปนอนที่ห้องตัวเองก็เดินไม่ไหว

กุก กัก กุก กัก

"อยู่ไหนนะ" เสียงของใครบางคนทำให้ผมต้องขยับเปลือกตาขึ้นเพื่อจะอ้าปากด่าเพราะมันรบกวนการนอนของผมก็เห็นยัยกาฝากกำลังรื้อค้นอะไรบางอย่างในตู้เสื้อผ้า

"เสียงดังทำเหี้ยไรวะคนจะนอน"

"เอ่อ ขอโทษค่ะ" พอถูกผมด่ายัยนั่นก็รีบเดินออกไปจากห้องแต่...

"อย่าเพิ่งไป"

"คะ??"

"ฉันบอกว่าว่าอย่าเพิ่งไป"

"พี่เอ่อคุณสงครามมีอะไรหรือเปล่าคะ"

"เดินมานี่มายืนตรงนี้" ผมชี้ไปที่ปลายเตียงก่อนจะสั่งยัยนี่

"ถอดถุงเท้าให้ฉัน"

"คะ??"

"หูตึงรึไงฉันบอกให้ถอดถุงเท้าให้ฉัน" พูดจบผมก็ยกขาขึ้นวางพาดบนหมอนข้างแล้วกระดิกนิ้วเพื่อให้ยัยนั่นรีบมาถอดให้

กึก กึก กึก ผมลอบมองยัยกาฝากนี้ที่กำลังนั่งอยู่ที่ปลายเท้าและถอดถุงเท้าให้ผมอย่างทุลักทุเลด้วยความพอใจที่ได้แกล้งแต่พอเห็นหน้ายัยนี่ผมก็พาลนึกถึงพี่สาวต่างแม่ของเธอนั่นก็คือเอมอร ก่อนจะคิดถึงเรื่องที่เพิ่งได้ยินมา รู้ไหมว่าหลังจากที่ผมได้ยินในสิ่งที่ไอ้ผู้ชายคนนั้นพูดผมไม่ยอมทิ้งความสงสัยเอาไว้ผมต้องการความกระจ่างว่าผู้หญิงที่ชื่อเอมอรที่มันพูดถึงจะใช่คนเดียวกับเอมอรที่เป็นคู่หมั้นของผมหรือเปล่าผมจึงให้ไอ้เป้ไปลากคอไอ้ผู้ชายคนนั้นมาคุยที่โต๊ะแล้วมันก็มีสิ่งยืนยันหลายอย่างว่าคนเดียวกันเพราะไอ้ผู้ชายคนนั้นมีทั้งเบอร์ติดต่อมีทั้งไลน์มีทั้งรูปถ่ายของเอมอรในอิริยาบถต่างๆรวมถึงรูปถ่ายบนเตียงที่นอนกอดกันกับไอ้ผู้ชายคนนี้ เอมคงคิดว่าผมโง่มากสินะแต่คนอย่างผมจะไม่มีทางโง่ไปตลอดหรอกผมจะต้องเอาคืนให้สาสมแล้วจู่ๆความคิดด้านเลวๆของผมก็เริ่มทำงาน

ผมรู้ว่าเอมเกลียดยัยของขวัญนี่ยิ่งกว่าอะไร หึผมคิดออกแล้วว่าจะต้องทำยังไงให้เอมอรรู้สำนึกรู้สึกเจ็บที่กล้าทำแบบนี้กับคนอย่างผม

ของขวัญ....

ด้วยความที่ฉันนอนไม่หลับเพราะไม่คุ้นที่ถึงแม้จะเข้าออกบ้านอากานมาตั้งแต่เด็กๆแต่ฉันก็ไม่เคยนอนค้างที่นี่เลยสักครั้ง ฉันมองดูเวลานี่ก็ตีสามแล้วฉันยังนอนไม่หลับเลยฉันตัดสินใจเดินลงมาข้างล่างกะว่าจะเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมวัตถุดิบในการทำอาหารเพื่อไปทำบุญกับอากานพรุ่งนี้เช้าที่วัดแต่พอเดินลงมาฉันก็ต้องตกใจเมื่อเห็นคุณสงครามถูกผู้ชายอีกสองคนซึ่งน่าจะเป็นเพื่อนของเขาหิ้วปีกพยุงเข้ามาในบ้านฉันหยุดยืนอยู่ตรงบันไดทันทีเพราะไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีจะเดินหนีกลับขึ้นไปข้างบนห้องหรือจะเดินลงมาแล้ววิ่งเข้าไปในครัวดีแต่ก็ไม่ทันที่จะตัดสินใจหนึ่งในเพื่อนของเขาเงยหน้ากันมาเจอฉันตรงบันไดเข้าพอดี

"เห้ยไอ้ครามมึงเดินดีดิว๊ะ" ส่วนผู้ชายอีกคนหันไปดุคุณสงครามเพราะดูท่าแล้วเหมือนคุณสงครามจะล้มลงไปได้ทุกเมื่อ ฉันคิดว่าเขาน่าจะเมามาก

"ขอโทษนะครับผมเป็นเพื่อนไอ้ครามชื่อต๋องส่วนไอ้นี่มันชื่อเป้พอดีไอ้สงครามมันเมามากพวกเราก็เลยมาส่งมันคุณเอ่อคุณชื่ออะไรเหรอครับ"  

"เอ่อ....ชื่อขวัญค่ะ" ฉันจำใจต้องบอกชื่อของตัวเองออกไปเพราะเขาถามแล้วจู่ๆเสียงมือถือเพื่อนเขาก็ดังขึ้น

"ครับน้องแอนนี่ถึงโรงแรมแล้วเหรอ ครับๆเดี๋ยวพวกพี่รีบตามไปนะพอดีเพื่อนพี่อีกคนมันเมามากพวกพี่ก็เลยต้องมาส่งมันที่บ้าน ก็ไอ้หน้าหล่อที่พวกน้องจ้องมันตาไม่กะพริบนั่นแล่ะ ยังไงน้องแอนนี่กับเพื่อนๆรอพี่ก่อนนะครับไม่เกินครึ่งชั่วโมง ครับๆอาบน้ำรอเลยน๊าาา" 

"เอ่อคุณขวัญครับยังไงคุณช่วยพามันขึ้นไปส่งที่ห้องทีได้ไหมครับคือพอดีพวกผมสองคนต้องรีบกลับ" 

"เห้ยไอ้ครามมึงยืนดีๆดิวะแม่งกินไปก็ไม่เยอะเสือกเมาแม่งเสียชื่อไอ้ครามคอแข็งหมดไอ้ห่า"

"อื้ออออ บ่นเหี้ยไรวะ"

"พวกกูนัดสาวเอาไว้ กูต้องรีบกลับกูมาส่งมึงถึงบันไดบ้านแล้วมึงเดินขึ้นไปเองนะเว้ย เอ่อยังไงฝากคุณขวัญดูมันหน่อยนะครับพวกผมรีบจริงๆเดี๋ยวสาวๆงอนหนีกลับกันหมด"  ดูเหมือนเพื่อนทั้งสองคนจะรีบมากแต่คุณสงครามเองก็ดูไม่ค่อยได้สติเท่าไหร่สามารถฟุบลงไปได้ทุกเมื่อแล้วฉันตัวคนเดียวจะพาเขาขึ้นไปได้ยังไงก็คงเป็นหน้าที่ของเพื่อนของเขาอีกอย่างฉันก็ไม่รู้ด้วยว่าคุณสงครามเขานอนอยู่ห้องไหนแต่เพื่อนของเขาน่าจะรู้