CHAPTER 6

Damian's POV

Ang ingay ng mga taong nagtatawanan sa paligid ko ay parang mga basag na bubog na tumutusok sa tainga ko. Nakatayo ako sa gitna ng Shangri-La Ballroom, hawak ang baso ng whiskey na halos mapiga ko na sa higpit ng hawak ng mga daliri ko.

Limang taon. Limang taon na ang lumipas mula noong gabing iyon sa ospital kung saan pinirmahan ni Thalia ang waiver at divorce papers. Ang gabing pinatunayan ko sa sarili ko na ang isang katulad niya—isang babaeng walang apelyido at nagmula sa wala—ay madaling itapon kapag nakuha ko na ang kailangan ko.

Noong panahong kinuha ko ang Del Rio Artisan Corp, akala ko nakuha ko na ang susi para pumasok sa malaking liga. Ginamit ko ang kumpanyang iyon para i-secure ang joint venture sa mga European investors. Pero isang malaking katarantaduhan pala ang pinasok ko. Shell company lang pala ang kumpanyang ibinigay ko kay Corinne para pamahalaan. Unti-unting kinain ng mga nakatagong utang at maling logistik ang capital ng Mercer Group. Ngayon, nasa bingit na kami ng pagka-bankrupt.

At si Corinne? Habang unti-unting lumulubog ang kumpanya, ang tanging inaatupag lang niya ay ang pagbili ng mga mamahaling alahas at designer bags gamit ang huling pondo ng kumpanya. Madalas ko siyang makitang nakatitig sa salamin, pilit na pinipilit ang sarili na magmukhang alta, habang ako ay puyat na puyat na naghahanap ng paraan para maisalba ang negosyo.

Hindi ko na mabilang kung ilang beses kong naalaala si Thalia.

Noong mga panahong magkasama pa kami, hindi siya kailanman humingi ng kahit anong luho. Siya ang gumagawa ng mga diskarte sa bahay, nag-aayos ng mga dokumento ko habang natutulog ako, at laging may handang mainit na pagkain sa mesa kahit gabing-gabi na akong umuuwi galing opisina. Pero anong ginawa ko? Pinagpalit ko siya kay Corinne dahil akala ko mas makakatulong sa akin ang isang socialite. Isang malaking katarantaduhan. Si Corinne ang naghatid sa akin sa hukay na ito.

Habang nag-iisip ako, biglang tumahimik ang buong paligid.

Tumigil ang tugtog ng orkestra. Ang mga taong kanina ay abala sa pakikipag-usap ay sabay-sabay na napalingon sa malaking p***o ng ballroom.

Inilabas ang isang pasadyang Rolls-Royce Phantom sa labas, at nang bumukas ang p***o, may lumabas na isang babae.

Ang suot niyang emerald green silk gown ay sumasayaw sa ilaw habang naglalakad siya papasok. Ang leher niya ay pinaliligiran ng mamahaling heirloom necklace na kailanman ay hindi ko nakita kay Corinne o sa kahit kaninong kilalang babae sa Maynila. Pero ang mas nakakagulat ay ang mukha niya.

Ang babaeng pinalayas ko limang taon na ang nakararaan. Ang babaeng iniwan ko sa ospital na basang-basa ng ulan at walang-wala.

Si Thalia.

Parang binuhusan ako ng yelo mula ulo hanggang paa. Nabitawan ko ang hawak kong baso. Sumabog ang salamin sa sahig, at tumapon ang pulang alak sa mamahaling sapatos ko, pero wala akong pakialam. Hindi ako makagalaw. Nanlalaki ang mga mata ko habang pinapanood siyang maglakad papasok nang may kakaibang kapangyarihan at elegance na hindi ko kailanman nakita sa kaniya noon.

Wala na ang mahiyain at simpleng Thalia. Ang nakikita ko ngayon ay isang reyna na may dalang matinding delubyo.

"T-Thalia...?" pabulong na lumabas sa bibig ko. Pakiramdam ko ay nawalan ako ng hangin sa baga.

Katabi ko si Corinne na agad na napahawak sa braso ko, nanginginig at namumutla rin sa sobrang gulat. "Impossible... pinalayas natin siya, Damian! Patay na dapat siya! Paanong nangyari 'to?!"

Hindi ko sinagot si Corinne. Nakatitig lang ako kay Thalia habang papalapit siya sa direksyon namin. Ang bawat hakbang niya ay parang martilyong humahampas sa dibdib ko. Unti-unti kong naaalala ang lahat ng ginawa ko sa kaniya noon. Ang pagtataksil namin ni Corinne sa sarili naming kwarto. Ang panlalait ko sa kaniya habang umiiyak siya sa ospital. Ang pagpindot ko sa kaniya para pirmahan ang waiver na nagtanggal sa lahat ng ari-arian niya.

Nagkamali ako. Isang napakalaking pagkakamali. Ang kumpanyang inagaw ko sa kaniya ay hindi pala tagumpay—bitag pala ito na dahan-dahang pumatay sa Mercer Group. At ang babaeng tinuring ko na walang silbi ay ang nag-iisang tagapagmana ng Del Rio International Maritime Group.

Nang tumigil siya sa harap namin, tiningnan niya kaming dalawa ni Corinne na parang mga basurang walang halaga. Ang mga mata niya ay malamig, walang emosyon, kundi isang purong galit na pinag-isipang mabuti sa loob ng maraming taon.

"Long time no see, Damian," malamig niyang sabi, ang boses niya ay umalingawngaw sa buong tahimik na hall. "Mukhang nag-enjoy kayo sa mga itinapon kong basahan limang taon na ang nakararaan."

Nanginginig ang mga tuhod ko pero pilit akong humakbang palapit sa kaniya. "Thalia... ikaw ba talaga 'yan? Anong... anong ibig sabihin nito?"

Tinitigan niya ako nang diretso sa mga mata. Wala na roon ang pagmamahal na nakita ko sa loob ng limang taon naming pagsasama. Ang tanging natira ay ang lalim ng isang taong gustong maningil.

"I am Thalia Del Rio," pagpapakilala niya sa harap ng buong alta siyudad. "The Owner and Global CEO of Del Rio Enterprises. At nandito ako para bawiin ang lahat ng pagmamay-ari ko."

Parang sinaksak ng kutsilyo ang dibdib ko. Ang huling sinabi niya ay tumama sa akin nang may matinding pwersa. Lahat ng pagpapanggap ko na matatag ako bilang CEO ay gumuho sa loob lamang ng isang segundo.

Habang nakatayo siya doon habang pinapaligiran ng mga media at tagapagsalita, narealisasyon ko ang laki ng nawala sa akin. Itinapon ko ang tanging taong nagmahal sa akin nang totoo para sa isang maling ambisyon. At ngayon, babayaran ko ang bawat kasalanang ginawa ko nang may interes.