CHAPTER 7

Thalia's POV

Ang pagkabigla sa mukha ni Damian ay parang isang pelikula na paulit-ulit kong pinapanood sa isip ko habang nakatayo ako sa harap niya. Limang taon ko iyong pinangarap—ang makita siyang mawalan ng kulay, ang marinig ang panginginig ng boses niya, at ang masaksihan kung paano gumuho ang yabang na pilit niyang pinanghawakan noong gabing itinapon niya ako sa ospital.

Nakatitig siya sa akin na parang multo ang nakita niya. Si Corinne naman sa tabi niya ay namumutla na habang pilit itinatago ang nanginginig nitong mga kamay sa likod ng mamahaling pulang gown nito.

"Thalia... please, mag-usap tayo," basag ni Damian sa katahimikan. Rinig na rinig ko ang desperasyon sa boses niya, ang klase ng tono na hinding-hindi ko inasahang maririnig mula sa lalakeng minsan kong pinagkatiwalaan ng buong buhay ko. "Hindi ko alam na... ikaw pala ang... Lalo na ang pag-aari ng Del Rio..."

"Ngayon, nagtataka ka kung bakit ako narito?" malamig kong putol sa sasabihin niya. Inilipat ko ang tingin ko kay Corinne na halos mangatog na ang tuhod. "O baka naman nagtataka kayo kung paano nabuhay ang basahan na pinatapon ninyo limang taon na ang lumipas?"

Kinuha ko ang maliit na wine glass mula sa dumaan na waiter at dahan-dahang uminom ng tubig habang pinapanood silang mamawisan nang malamig sa harap ng daan-daang bisita at media.

"Thalia, please," nanginginig na sumingit si Corinne, pilit na inaabot ang gilid ng damit ko pero mabilis akong umiwas. "Magkapatid tayo... diba? Alam ko namang nagkamali kami noon, pero—"

"Magkapatid?" tumawa ako nang mahina, isang tunog na walang katagang kundi purong sarkasmo. "Noong pinagkaisahan ninyo akong nakaratay sa ospital para pirmahan ang waiver ng kumpanya ko, hindi mo naalala na kapatid mo ako, Corinne. Noong sabay kayong humiga sa kama ko habang pinaplano ninyong sirain ang buhay ko, nakalimutan mong pamilya kita."

Nag-flashback sa isip ko ang lahat ng hirap na pinagdaanan ko sa Switzerland habang dinadala ko ang tatlong bata sa tiyan ko. Ang mga gabing halos hindi ako makatulog dahil sa trauma ng aksidente, ang pagpupuyat ko habang pinag-aaralan ang internasyonal na galit ng maritime trade para maibalik ang kapangyarihan ng pamilya Del Rio. Lahat ng sakit na 'yon ay nagbunga para sa gabing ito. At hindi ko hahayaang matapos ito sa simpleng paghingi lang nila ng tawad.

"Tumayo kayo riyan nang tuwid," utos ko sa kanila, ang boses ko ay matalas at may awtoridad na nagpatahimik sa buong ballroom. "Huwag kayong umasta na parang mga biktima rito. Dahil sa mga susunod na araw, malalaman ninyo kung ano ang totoong kahulugan ng pagiging pulubi."

Bago pa makapagsalita si Damian, pumasok sa loob ng hall si Uncle Bernardo kasama ang tatlong abogado ng Del Rio International Maritime Group. May hawak silang makapal na folder na naglalaman ng mga legal documents.

Dumiretso si Uncle Bernardo sa harap namin at ibinigay ang dokumento kay Damian.

"Mr. Damian Mercer," pormal na bati ni Uncle Bernardo, ang boses ay sapat para marinig ng mga malalapit na mamamahayag. "Bilang legal counsel at representative ng Del Rio Enterprises, narito ang opisyal na Notice of Foreclosure at Breach of Contract para sa Mercer Group."

Nanlaki ang mga mata ni Damian habang nanginginig na binubuksan ang folder. "A-Anong ibig sabihin nito? Ang joint venture natin sa European investors... valid 'to! Pumirma kami sa tamang ahensya!"

"Valid nga," malamig kong sagot habang tinitigan siya nang diretso sa mga mata. "Pero hindi mo ba tinanong kung sino ang nagmamay-ari ng mga ahensyang nagpautang at nagpasok sa inyo sa European market? Damian, ang kumpanyang pinagkatiwalaan mo para i-rescue ang Mercer Group ay direktang subsidiary ng Del Rio Enterprises."

Napasinghap ang mga tao sa paligid. Ang mga malalaking negosyante at CEO na nanonood ay nagbubulungan na.

"Ginamit mo ang shell company na kinuha mo sa akin para mag-aplay ng bilyon-bilyong pautang," pagpapatuloy ko sa paliwanag habang hakbang na lumalapit sa kaniya. "At dahil sa mahinang pamamahala at maling diskarte mo at ng fiancée mo, hindi ninyo nabayaran ang mga interes. Ngayon, ang mismong Mercer Group headquarters at ang lahat ng natitirang assets ninyo ay pagmamay-ari na ng Del Rio Group."

"Hindi... hindi pwede 'to!" sigaw ni Damian, nawalan na ng composure at tuluyang bumagsak ang pride sa harap ng publiko. Lumuhod siya nang bahagya at tinangkang hawakan ang kamay ko. "Thalia, please. Maawa ka naman. Limang taon kaming nagsama... Huwag mo namang ubusin ang lahat sa amin. Pwede nating pag-usapan 'to."

Tiningnan ko siya na parang isang kahabag-habag na nilalang. Wala na ang mayabang na CEO na nanlait sa akin noon. Ang natira na lang ay isang lalakeng lunod na sa sarili niyang kasakiman.

"Noong nagmakaawa ako sa ospital na huwag akong itaboy habang buntis ako, humingi ka ba ng awa, Damian?" tanong ko, sapat ang lakas para marinig niya. "Noong pinalayas ninyo ako nang walang dalang kahit anong laban, kinausap mo ba ako nang maayos?"

Natigilan si Damian. Natigilan siya nang husto. Ang kulay ng mukha niya ay parang pinaputi ng harina.

"B-Buntis ka...?" utal na tanong niya, parang ngayon lang pumasok sa utak niya ang mga sinabi ko. "Nung... nung panahong pinalayas kita... buntis ka?"

"Oo," sagot ko nang walang emosyon. "At salamat sa Diyos, ligtas sila. At hinding-hindi nila makikilala ang isang amang tulad mo."

Hindi na nakapagsalita si Damian. Bumagsak ang mga balikat niya habang nakatitig sa sahig. Si Corinne naman ay umiiyak na habang hila-hila ang laylayan ng damit ni Damian, sabay sisi rito dahil sa kapalpakan nila.

Inayos ko ang suot kong kwintas at tumingin sa mga mamamahayag na nakatutok ang mga camera sa amin.

"Tapos na ang palabas," sabi ko sa buong silid bago ko tiningnan si Damian sa huling pagkakataon. "Simula bukas, sisiguraduhin kong wala na kayong matatapuang kahit anong kompanya sa bansang ito na tatanggap sa inyo. Magbayad kayo sa mga utang ninyo."

Tumalikod na ako at naglakad palayo sa kanila. Sabay-sabay na yumuko ang mga security at abugado para bigyan ako ng daan.

Habang naglalakad ako palabas ng ballroom papunta sa naghihintay kong sasakyan, naramdaman ko ang pagtatapos ng isang mahaba at madilim na kabanata ng buhay ko. Wala nang galit. Wala nang sakit. Ang tanging natira sa dibdib ko ay ang kapayapaan at pananabik na makasama ang aking mga anak sa pag-uwi ko sa aming tahanan.