บททั้งหมดของ When the f---ing world ends: บทที่ 11 - บทที่ 20

The way she moves is like a dream to me. How her hair was being swept along by the wind under the bright shine of the sun. The first time, she is a mystery but now she eventually became a dream that's hard to reach."Ty! Ty!" Iminulat ko ang aking mga mata kasunod ng malakas na tinig na iyon. I yawn then push myself up on my bed.Ang alam ko ay nanaginip ako. Kumunot ang noo ko saka napasapo ako sa aking ulo. Ano nga ulit iyon?"Sabi group study. Bakit natutulog ka?" ani Andrei na kumakain ng chips habang nakataas pa ang paa sa study table ko. Hinablot ko ang unan na nasa tabi ko lang saka ibinato iyon sa kaniya."Akala mo naman nag-aaral talaga," I tsk-ed then went out of the bed to join the rest of them.No use of thinking about it over and over again pero nakakadismaya lang kasi alam ko talaga na maganda ang panaginip kong iyon. Malalim akong nagbuntong hininga saka nakikain ng

Hello po! I just want to say thank you for reading this story. Sa sobrang daming story na naka-publish sa platform na ito, I am so thankful na ang istorya ko ang napagdesisyunan ninyong pagsayangan ng oras hehe.   Just a little reminder for y'all. Although I tried so hard to make this story as perfect as it can be, I know that you still encountered a lot of typos and grammatical errors while reading this story and for that, I apologize. I'm still new in this field, still exploring and experimenting so if ever man po na may feedbacks po kayo about my story, I would like to hear about it (negative or posituve)   I really want to grow as a writer and I want you all to be a big part of it so your feedbacks or critiques are highly appreciated.   I guess that's all I wanted to say. Happy reading, guys!   Ps. Sorry if matagal akong mag-update. I am a student pa rin po kasi and studying is my priority for no

Hindi matanggal ang aking ngiti kahit pa pinaparamdam sa akin ni Mosqueda na ito na ang huling araw ko sa pamamagitan ng nakamamatay na tingin niya sa akin. It's 5:00 in the morning and we are currently in a van owned by Bernard's family. Siya ang nagda-drive dahil siya lang naman ang marunong mag-drive ng kotse sa aming lahat. Katabi niya ay si Jenny, sa harapan namin ay ang mga ulupong na si Andrei at Matthew. "I knew I shouldn't have believed you when you say that I have to be ready before five. Sino namang matinong tao ang magi-stargazing ng alas singko ng umaga?" Pinigilan ko ang matawa nang mas tumalim pa ang tingin niya sa akin. "Marinig ko lang na tumawa ka susuntukin ko ngala-ngala mo." Imbes na matakot sa kaniyang banta ay tuluyan na nga akong humalakhak pero agad ding napaigik nang suntukin niya ang sikmura ko. Nang tignan ko siya habang namimilipit ako sa sakit ay nakita kong nakangisi siya sa akin. "Ang sakit!" reklamo ko

KIRSTEN'S POV"Mosqueda." Nalukot ang pagitan ng aking noo nang marinig ang pamilyar na tinig na iyon.Hindi ko alam ang nangyayari. Pakiramdam ko ay nagising ako mula sa isang malalim na pagkatulog. Nakapikit lamang ang aking mga mata, nilalamig ako at malinaw rin sa aking pandinig ang marahas na paghampas ng alon sa dalampasigan."Mosqueda," tawag muli ni Guevarra. His voice echoed in my ear. Tila ba malapit siya sa akin pero at the same time ay malayo rin."Mosqueda," pagtawag niya sa pangatlong pagkakataon.Bahaya kong ginalaw ang aking ulo saka marahang iminulat ang aking mga mata. Sandaling tumigil sa pagtibok ang puso ko. My eyes widened in fear when I found myself slowly sinking underneath the sea.This scene is very familiar to me."Mosqueda!"Mabilis na binalot ng takot ang pagkatao ko. Alam ko na kung saan patungo ang b

KIRSTEN'S POVMalinaw sa aking pandinig ang pagtunog ng wall clock na nakasabit sa nirentahan naming kuwarto dito sa resort. Madilim ang paligid. Nakadipa ang aking mga kamay habang nakahiga sa malambot ng mattress ng kama. I was just staring at the ceiling thinking about random things.Hindi ko alam kung paano ako nakarating rito pagkatapos ng eksenang iyon kanina sa dalampasigan. Ang alam ko lang ay para akong lumulutang. Masaya ako pero at the same time ay mayroon ring pangamba ang nabubuo sa loob ko ngayon.Malalim akong nagbuntong hininga saka humila ng unan at mahigpit itong niyakap. Tumagilid ako ng higa at tinitigan ang karagatan na kitang-kita mula sa veranda ng aming silid.'Let me be your masochist.'I bit my lower lip to stop myself from smiling. Mariin kong ipinikit ang aking mga mata.Magsisinungaling ako kung sasabihin kong hindi ko nagustuhan ang sinabi niy