บททั้งหมดของ Our sudden agreement: บทที่ 1 - บทที่ 7

Napabuntong-hininga na lang si Moira habang napapahilot sa batok patungo sa balikat dahil sa pangangalay. Maghapon na siya sa opisina at halos pa-dinner na ng matapos niyang basahin ang mga report at documents na kailangan pirmahan ng Boss niya. Ni hindi na nga siya nakakain ng lunch sa sobrang busy.Kung hindi lang dahil kay Thunder na boss niya ay hindi siya mag-aapply sa company nito. No'ng nag-aaral pa ito ay sobrang sipag nito kaya nga niya ito gustong-gusto dahil bukod sa pogi na matalino pa. Hindi niya nga lang alam ang nangyari dito at naging tamad ito. Halos hindi na ito pumapasok, bilang lang sa isang buwan ito nagpapakita at para bang siya na ang tumatayong Boss dahil mas marami pa siyang ginagawa keysa dito. Pero dahil gusto niya ito ay handa siyang magpaalipin mapansin lang siya nito.Bahagya siyang napangiwi sa naisip at napanguso. Sa sobrang dami ba naman ng babae ng Boss niya ay halos araw-araw may nagwawala sa lobby at hinahanap ito, sa palagay niya hindi na siya nito

Gustong matawa ni Thunder ng magmadaling pumasok sa loob ng condo si Gianna matapos nitong makumpirmang hindi lang siya halusinasyon nito.Ipinilig niya ang ulo at pumasok na sa loob ng condo nito kahit walang imbitasyon. Ayos lang naman siguro 'yon dito, iniwan ngang bukas 'yong pinto e. Pagkapasok niya ay ipinalibot niya ang paningin sa kabuuan ng condo nito at halos mapangiwi siya nang makita ang napakaraming kalat. May mga nakakalat na bote ng alak at cake. Kalat-kalat din ang mga unan at plastic bottles sa sahig. Tsk! Kababaeng tao ang kalat ng condo! Paniguradong matatagalan pa ito kaya nagdesisyon siya na maglinis muna ng kalat sa sala nito para may maupuan naman siya. Hindi naman siguro ito magagalit kung pakikialaman niya ang mga gamit nito. He picked up the floor-scattered blanket and folded it properly. After that, he started to pick up each bottle of wine and water that was scattered across the floor. He hauled the mess into the kitchen. He raised an eyebrow as he not

Matapos ang eksena nila sa labas ng restaurant, nanatili siyang walang kibo. Instead na ihatid siya nito sa condo niya ay dinala siya ni Thunder sa isang coffee shop.Gabi na at pagod na siya, gusto na niyang magpahinga pero gusto niya pang makasama si Thunder kaya nang ayain siya nito agad siyang sumama. "Coffee." Inilapag ni Thunder sa harapan niya ang in-order nitong kape at slice ng cake bago ito na-upo sa tapat niya."I'm sorry," paumanhin nito habang matamang nakatingin sa kaniya. Nanatili lang siyang walang kibo at hinihintay ang susunod pang sasabihin nito. Alam niya sa sarili niya na hindi siya galit sa ginawa nitong paghalik sa kaniya at pagpapakilala bilang fiance nito. Nababaliw na yata siya para masiyahan dahil imbis na magalit ay kinilig pa siya. Parang gusto na nga rin niyang hilinging sana totoo na lang. "Are you mad? I'm sorry talaga dahil sinabi kong fiancée kita." Pinagsalikop nito ang mga kamay na nakapatong sa ibabaw ng mesa."Hindi ka ba mag-so-sorry sa paghali

It's so early in the morning when he arrives at his office. This is actually the first time after a year that he really took an initiative to go to work without forcing himself. Well…there's another reason behind it. He still can't stop thinking about what happened yesterday between him and Moira. He laid his back on his swivel chair and closed his eyes. And there he saw a beautiful woman with distinctive eyes. Hindi siya nakatulog kagabi sa kaiisip sa ginawa niyang paghalik dito. She kissed him back na talagang ikinagulat niya. At the same time he was amaze, she's a fast learner huh? After kissing him two times in just a day she already knows how to kiss. Gusto niyang magsisi ng bigla siya nitong iwan kagabi matapos niya itong alukin ng kasal. He's such a big fool. After all, Moira doesn't deserve that kind of proposal. Napamulat siya ng mata ng biglang bumukas ang pinto at mamataan si Axel– his cousin from father's side. “What are you doing here?” he close his eyes again.