บททั้งหมดของ Married to the Ruthless Mafia: บทที่ 11 - บทที่ 20

Pagbalik ni Davina sa kwarto ni Caspian ay naabutan niya itong sinasarili na linisin ang sugat niya. Nang mapansin ni Caspian ang pagpasok ni Davina ay nilingon niya ito pero ibinalik din ang atensyon sa paglilinis niya ng sugat niya.“What are you doing here? Get out, you are not supposed to be here.” Masungit na wika ni Caspian pero walang pinakinggan si Davina at mas nilapitan ang binata.“Anong gusto mong gawin ko, pabayaan ko ang asawa ko?” May diin pa niyang saad sa may asawa. Hinarap niya na si Caspian saka niya inilagay ang isang malinis na towel sa warm water na kinuha niya sa ibaba.“You don’t need to do this. I can take care of myself. Now, get out.” Napairap na lang si Davina dahil sa kasungitan at may pagkatigas din pala na ulo ni Caspian.“Ano ba!” masungit na saad ni Caspian nang biglang hawakan ni Davina ang braso niyang may sugat saka dahan dahan iyun na dinampian ng towel.“Kung mag-iinarte ka lang din pala dahil diyan sa sugat mo hindi ka na lang sana umuwi para hin

Nakangiting pinagmamasdan ni Davina ang payapa at magandang dagat mula sa kwarto nila. Glass wall lang kasi ang nakaharang kaya kitang kita mo ang ganda ng dagat. Hindi niya na maalala kung kailan ba ang huli niyang bakasyon o makapunta man lang sa mga ganito kaganda at karelaxing na lugar dahil subsob na siya sa trabaho, walang ibang ginawa at inisip kundi ang ipagawa ang iniuutos ng sariling ama sa kaniya. Ipinikit niya ang kaniyang mga mata at idinapa ang dalawang kamay. Pakiramdam niya kasi panandalian siyang nakawala sa isang hawla, muli niyang naranasan ang magliwaliw at ilaan ang buong oras sa sarili. “Hindi ka pa ba nagugutom? Ipinaakyat ko na lang ang mga pagkain natin dito.” agaw atensyong saad ni Caspian pero nananatili pa rin si Davina sa pwesto niya. Nakatingin lang sa kaniya si Caspian at ng hindi sumagot si Davina ay hinayaan niya na lang ito. Ipinadiretso niya na lang ang pagkain nila sa kwarto nila. “May pakinabang din pala na napangasawa kita. Akalain mong nakakara

Salubong ang kilay ni Davina na nakatingin sa apat na kasama ni Caspian. Hindi niya alam kung ano bang ginagawa ng mga ito dito. Hanggang dito ba naman ay sinusundan nila si Caspian? Wala namang kaso sa kaniya yun pero para siyang naa-out of place. Hindi niya na nga kilala ang sarili niya minsan eh, sa trabaho niya istrikto siya, masungit at parang palagi ring galit, mahalaga ang bawat oras, hindi pwedeng gawing laro field nila pero dahil ang nakapalibot na mga tao sa kaniya ngayon ay hindi niya kilala at hindi niya pwedeng gamitin ng authority niya, kailangan niyang makisama.Ang mga bagay na hindi niya ginagawa sa trabaho niya ay nagagawa niya ngayong nakaleave siya, katulad na lamang nang makipag-usap ng maayos dahil hindi lahat ng taong nasa paligid niya kaya niyang pasunurin under her command. Hindi niya pwedeng dalhin ang ugali niya sa trabaho lalo na at siya itong kailangang makisama.“What are you still doing here? Hindi ka pa ba kakain?” biglang sulpot na tanong ni Caspian k

Seryoso ang mukha ni Davina na lumapit kay Caspian. Parang nawala ang pagiging palabiro niya sa binata lalo na at nakikita niyang nakahiga sa kamang ito si Caspian habang may mga benda ang katawan. Isa sa braso at ang bagong sugat niya na naman.“Kaibigan ba kayo ni Kamatayan? Masyado kasi kayo maglaro eh, palaging nasusugatan pero hindi ka naman natutuluyan.” Aniya rito pero seryoso ang mukha kaya napaawang ang labi ni Caspian.“What the hell are you talking about?” mas lalong lumapit si Davina kay Caspian, dun siya pumwesto kung nasaan ang sugat niya. Tiningnan niya iyun at nababalutan na iyun ng benda.“Are you okay now? How’s your feeling?” bakas na ang pag-aalala niya para rito, hindi siya nag-aalala dahil mag-asawa sila, nag-aalala siya dahil nadamay pa si Caspian dahil kung si Caspian talaga ang target kanina dapat wala sa kaniya ang tutok ng sniper na yun.“You don’t have to worry. I’m okay,” aniya saka niya iniwas ang paningin sa dalaga. Tumikhim na muna siya at bumuntong hin

Nang makabalik na si Davina sa hotel ay dumiretso na siya sa kwarto niya at ibinalik na uli sa hidden pocket ng maleta niya ang mga ginamit niya. Mabilis siyang nagtungo ng banyo para makaligo. Nilinisan niya ang buo niyang katawan at nang matapos siya ay pinatuyo niya na rin ang buhok niya gamit ang blower.Pinatuyo niya na nang pinatuyo ang buhok niya saka siya dumiretso sa kama niya at nahiga na. Hindi siya pwedeng mahalata ng mga taong nakakasama niya sa lugar na ito. Tiningnan pa niya ang cell phone niya at may ilang tawag na dun si Caspian pero hindi niya na iyun pinansin at ipinikit niya na ang mga mata niya.Subalit, ilang minuto pa lamang ang nakalipas ay may kumatok na sa pintuan niya. Hindi niya na muna iyun binuksan dahil kailangan niyang magpanggap ng tulog na siya pero nagpaulit-ulit lang ang katok sa pintuan niya kaya isinuot niya na ang pang-ibabaw niyang pangtulog saka nagtungo sa pintuan. Kunwaring pakurap-kurap pa ang mga mata niya saka niya tiningnan kung sino ba a