Lahat ng Kabanata ng One-Year Secretary: Kabanata 1 - Kabanata 10

VERNON"Hindi mo ba kayang gawin?" I smiled at this girl in front of me.Ang babaeng nasa harap ko ay ang secretary na kakahire ko pa lang noong nakaraang linggo matapos kong sibakin yung isa."I can do it, s-sir. I just need the time to--""Time to what?" I asked.With that question, nangilid na agad ang luha niya.I closed my eyes. I'm trying to control myself ."I am asking you for what?" I asked again.I can hear her teeth chattering. It irritates the shit out of me. "F-for me to f-fully understand what you're asking me, sir..."Napapikit na naman ako. Hindi ko na napigilan ang sarili ko at itinapon sa sahig ang kapeng binili niya. "I specifically asked you to bring me coffee. STRICTLY with no sugar." Pagdiin ko."Yet, you brought me a coffee that could bring me to a diabetes coma. Do you know how bad that is?" I irritably said. "I expected very high from you and now what did you do? You disappointed me." Napahilot ako sa ulo ko."I-i'm sorry, sir." Yumuko ito at pinulot ang baso s

SOLLAIREHindi ako naka tulog buong gabi dahil bukod sa kaba ay ilang e-mail na mula kay Zion ang nagrereflect sa laptop ko.Those e-mails are threats of possible lawsuit that I might be getting from my past client's wives. "What now?" Nakapangalumbabang tanong sa akin ni Nate. "Tutal at dinamay mo na ako sa pagpupuyat, baka naman gusto mo akong kausapin tungkol sa mga plano mo." He demanded.I rolled my eyes at tsaka ko isinalampak ang ulo ko ko sa lamesa. I groaned when I heard my laptop chime again. Sigurado ako na e-mail nanaman ang lintek na yan."Let us postpone the picking, Nate. Pero inonotify naman natin lahat ng nag pasa para alam nila na di muna sila maghihintay ng results." I said.Tumango tango si Nate sa pag sang ayon sa sinabi ko. He then leaned towards me, "Alam mo ba yung babaeng mag simula ng lawsuit sa iyo, pang limang mayamang papi na pala niya si Zuniga. Si Zuniga lang ang pinakasalan kasi siya talaga yung ultra mega mayaman sa mga naging boylet niya." Chismis ni

SOLLAIRE LUCKILY maaga kaming nakarating sa chambers. Wala pa nga rito ang mga asawang nagrereklamo sa akin pati na ang judge na magoobserve sa magiging paguusap namin ngayon. Sana nga ay ma-settle na ang lahat dahil ayoko talaga na mapasara ang pinakamamahal kong negosyo. Pangako, right after everything is settled, I will carefully pick my clients na. Ayoko na ma-stress sa ganito at ayoko na rin na magalit sa akin si Zion. He's all I have, Iyon bang nakakaintindi at nakakatiis sa ugali ko. Hays, I don't know what I will be without him kaya ayaw ko na siyang bwisitin. "Aga aga natin sila naman pala 'tong late. Ka-imbyerna." Reklamo ni Nate habang boring na boring na nilalaro ang briefcase ni Zion. Bawal kasi kaming mag dala ng phone dito sa loob because the judge can't risk having the chamber conversations out. Zion, looking tired, yawns. "Ganyan talaga. They're late on purpose. Gusto kasi nila ma-intimidate nila tayo when they walked through the door. It is very usual. Ina-adv

SOLLAIRE I went straight home after walking out of the chambers two weeks ago. YES. Dalawang linggo na ang nakararaan simula noong mag walk out ako mula sa mga nagrereklamo sa akin, kay Judge Tamayo, Nate, at si Zion. Because when I heard the word 'public apology' I know na hindi ko kayang gawin iyon. At kung ano man ang rason, dahil iyon sa mga magulang ko. I don't want them na pagtawanan ako pag nakita nila ang public apology ko dahil baka ang isipin nila ay isa akong malaking disappointment at hindi ko kayang bumuo ng matinong buhay nang wala ako sa puder nila. Noong mga unang araw matapos akong mag walk out, maraming text at calls sa akin si Zion. Lahat iyon ay puro hindi nasagot. I know that he is angry. Of course, pinahiya ko siya sa harap ni Judge Tamayo. Tama lang na magalit siya sa akin at alam ko naman na deserve ko iyon. Pero si Nate, hindi lang ako sa text at tawag kinulit pero andito rin siya sa apartment ko ngayon. Kahit nga ilang beses ko na siyang palayasin ay hin

SOLLAIREWhen Zion arrived, we were immediately greeted with his serious face.No one attempted to greet him nor speak with him in anyway. Para bang bumigat ang aura nga paligid nung dumating siya. Bakit ko ba nararamdaman na may ibabalita siyang hindi maganda?Instead of greeting me with a hug and a kiss on the cheek katulad ng lagi niyang ginagawa, he went straight to the kitchen para uminom ng malamig na tubig na galing sa ref.Nate is looking at me, obviously asking what to do. Hindi niya pa kasi nakakasalamuha si Zion na ganito kasungit. Zion is the most patient and understanding man ever.Bumigat nanaman tuloy ang pakiramdam ko nang maalala ko na ako ang dahilan kung bakit siya nagkakaganito. If only I said sorry publicly, hindi naman ito mangyayari sa amin. Ang kaso nga lang, hindi ko iyon kaya. I can't let my parents be satisfied on seeing what kind of disappointment I am at hindi ko rin gusto na makita nanaman nila kung saan ako nakatira. Kung nalaman nila, they're just goi