All Chapters of งานแต่งสายฟ้าแลบ：สามีลึกลับเป็นมหาเศษรฐี！: Chapter 41 - Chapter 50

แม้ว่าพวกเขาจะได้ยินข่าวลือมากมายเกี่ยวกับอารองคนนี้ แต่พวกเขาก็ไม่เคยพบเจอเขา และไม่รู้จักเขาเลยด้วยซ้ำ แล้วทำไมถึงได้โทรไปเพื่อต้องการช่วยเธอเป็นพิเศษ?อวิ๋นซูรีบถาม “งั้น......อารองได้บอกเหตุผลไหมคะว่าทำไม? ”ผู้จัดการซุน “ก็ไม่มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษเลยนะครับ”อวิ๋นซูผิดหวังเล็กน้อย “ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”หลังจากวางสาย อวิ๋นซูก็เปิดคอมพิวเตอร์และเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับอารองของเฮ่อหย่วนเจ๋อทางอินเทอร์เน็ตอารองคนนี้ปกติจะอยู่ที่ต่างประเทศตลอด มีข่าวน้อยมากในประเทศ และไม่มีใครรู้แม้กระทั่งนามสกุลของเขาด้วยซ้ำอวิ๋นซูปัดผมยาวสลวยของเธออย่างฉุนเฉียว ทันใดนั้นเธอก็นึกได้ถึงสิ่งที่นักข่าวตะโกนเข้ามาในวันนั้นพวกเขาบอกว่าอารองของเฮ่อหย่วนเจ๋อเองก็ไปที่โรงประมูลด้วย......เป็นไปได้ไหมที่อารองของเฮ่อหย่วนเจ๋อจะเห็นเมิ่งเหยากำลังกลั่นแกล้งเธออยู่ในวันนั้น เลยรู้สึกว่าเป็นการหยามเกียรติของตระกูล เขาจึงตั้งใจที่จะสั่งสอนเธอโดยเฉพาะอย่างนั้นเหรอ?อวิ๋นซูกดขมับที่กำลังรู้สึกปวดของเธอในเมื่อเดาไม่ออก แล้วทำไมไม่ถามต่อหน้าเขาตรง ๆ ไปเลยล่ะ?อวิ๋นซูหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรหาคุณปู่ “ค

อวิ๋นซูเพิกเฉยต่อการทำเล็บที่ยังตกแต่งไม่เสร็จ เธอพูดบางอย่างกับหลินเหมียวเหมียว แล้วจากไปเมื่อหลินเหมียวเหมียวตามออกไป ก็ไม่เห็นตัวของอวิ๋นซูแล้วอวิ๋นซูรีบกลับบ้านอย่างใจจดใจจ่อ แล้วพบว่าทุกคนในครอบครัวนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นกันหมด ทุกคนนั่งกันเป็นระเบียบเรียบร้อยมาก จนดูเหมือนว่าไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ“ไม่ใช่ว่าเกิดเรื่องขึ้นหรอกเหรอคะ? ”“ถ้าเธอยังไม่กลับมา ก็จะมีเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ แน่”ชางยาจูเงยหน้าขึ้นตอนนั้นเองที่ อวิ๋นซูก็สังเกตเห็นว่ามีขวดขวดหนึ่งวางอยู่ข้างหน้าเธอ เป็นขวดสีดำ และไม่สามารถบอกได้ว่ามีอะไรอยู่ข้างใน“เป็นยาฆ่าแมลง”ดูเหมือนว่าชางยาจูจะเดาเห็นความคิดของอวิ๋นซูออก จึงพูดออกมาอวิ๋นซูตกใจมาก “แม่พูดอะไรน่ะคะ? ”ชางยาจูหยิบขวดขึ้นมา เดินด้วยตัวสั่นมาข้างหน้าอวิ๋นซู และคุกเข่าลงด้วยเสียงดังกึกก้องอวิ๋นซูสะดุ้งและรีบถอยหลัง “แม่คะ นี่แม่กำลังทำอะไรอยู่? ”“เสี่ยวซู ถือซะว่าแม่ขอร้องเถอะนะ ลูกช่วยไปหย่ากับคนนั้นทีจะได้ไหม? ”“แม่คะ หนูเคยบอกไปแล้วนะคะ ว่าหนูจะไม่หย่าเด็ดขาด? แล้วตอนนี้เงินในบัญชีของบริษัทก็มีแล้วไม่ใช่เหรอคะ ด้วยเงินจำนวนนี้

อวิ๋นซูเลิกคิ้วขึ้นและยิ้ม “ไม่ใช่ว่าหมอเย่กับเยียนสือเพิ่งจะรู้จักกันหรอกหรอคะ? ”เย่ชางแหยน “......”เฮ่อเยียนสือ “......”หลังจากนั้นไม่นาน เย่ชางแหยนจึงได้รีบหาคำตอบและตอบไปว่า “ผมหมายถึง......สำหรับผู้ชายคนหนึ่งแล้ว การให้บ้านแก่ผู้หญิงค่อนข้างที่จะมีความหมายเป็นพิเศษน่ะครับ...... ”“หุบปาก! ” เฮ่อเยียนสือเตือนด้วยใบหน้าที่เย็นชาเย่ชางแหยนก็ได้เงียบปากไป“ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก นิสัยส่วนตัวของเขาก็ชอบพูดเรื่องไร้สาระไปเรื่อยก็เท่านั้น”อวิ๋นซูส่ายหัว “ไม่เป็นไรค่ะ หมอเย่เป็นคนช่างพูด แต่ดูจากที่พวกคุณเข้ากันได้ดีแบบนี้ เลยรู้สึกได้ว่าพวกคุณไม่ใช่แค่เพิ่งจะรู้จักกัน แต่กลับรู้สึกเหมือนว่าพวกคุณเคยเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กเลยนะคะเนี่ย”เย่ชางแหยนตกใจ เขาคิดไม่ถึงว่าอวิ๋นซูที่ดูไร้เดียงสาจะเฉียบแหลมขนาดนี้ตลอดระยะทางที่เหลือ เย่ชางแหยนก็ไม่กล้าที่จะพูดเรื่องไร้สาระอีกเลยโชคดีที่มาถึงที่หมายอย่างรวดเร็วทั้งสามลงจากรถ นายหน้าก็มารออยู่แล้วเมื่อเห็นว่ามีลูกค้า นายหน้าก็เดินเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น “ทั้งสามท่าน เชิญตามผมมาทางนี้ได้เลยครับ”พวกเขาทั้งสามเดินตามนายหน้า

หลังจากผ่านวันสุดท้ายไปหลินเหมียวเหมียวก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับอวิ๋นซู เธอจับมืออวิ๋นซูแล้วพูดว่า “แน่นอน ไม่มีปัญหาเลย เธอสามารถอยู่ได้นานเท่าที่เธอต้องการเลย งั้นเราไปกันเถอะ”ทั้งสองก็ได้ขึ้นรถออกไปหลินเหมียวเหมียวขับรถอย่างช้า ๆ และมองไปที่อวิ๋นซูเป็นครั้งคราวอวิ๋นซูจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาของเธอว่างเปล่าราวกับตุ๊กตากระเบื้องที่แตกหักหลินเหมียวเหมียวก็รู้สึกเป็นทุกข์อย่างอธิบายไม่ถูก“ที่รัก พ่อของเธอรีบร้อนเรียกให้เธอไปหาแบบนั้น สรุปมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ”อวิ๋นซูหันกลับมาและยิ้มเบา ๆ “เขาต้องการให้ฉันแต่งงานกับเฮ่อหย่วนเจ๋อ”หลินเหมียวเหมียวพูดไม่ออก “ทำไมต้องให้เธอไปแต่งงานกับคนเจ้าชู้แบบนั้นด้วย? ”“เพราะพวกเขาต้องการพึ่งพาตระกูลเหอเพื่อนำตระกูลอวิ๋นกลับสู่จุดสูงสุดน่ะสิ” อวิ๋นซูพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับว่ามันเป็นเรื่องของคนอื่นยังไงอย่างงั้นหลินเหมียวเหมียวรู้สึกปวดใจที่เธอเป็นแบบนี้ “เธอคงไม่เห็นด้วยหรอกใช่ไหม? ”“ฉันตอบตกลงไปแล้ว”จู่ ๆ หลินเหมียวเหมียวก็หยุดรถ “ที่รัก เธอบ้าไปแล้วเหรอ? ”อวิ๋นซูยิ้ม “แล้วฉันต้องทำยังไงถ้าไม่ให้ฉันเห็น

อวิ๋นซูเพิกเฉยต่อการจ้องมองของเฮ่อหย่วนเจ๋อและยิ้มออกมาเล็กน้อย “นายน้อยเหอนี่ความทรงจำไม่ดีเลยจริง ๆ นะคะ ปีที่ผ่านมา คุณปู่ก็มักจะจัดที่นั่งไว้ให้ฉันที่โต๊ะหลักอยู่เสมอนี่คะ”แค่คำว่านายน้อยเหอคำเดียว ก็ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองดูห่างเหินกันไปมากเฮ่อหยวนเจ๋อขมวดคิ้ว เขาไม่ชอบชื่อที่อวิ๋นซูเรียกเมื่อกี้เลย เมื่อก่อนเขาจำได้ว่าเธอเคยเรียกเขาว่าหย่วนเจ๋ออวิ๋นซือฉินกระแอมขึ้นมาสองครั้งเพื่อดึงดูดความสนใจของเฮ่อหย่วนเจ๋อทันที “คุณเป็นอะไรไหม คุณรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า ให้ผมพาคุณกลับไปก่อนเถอะ? ”อวิ๋นซือฉินส่ายหัวด้วยความยากลำบาก เธอมีแววตาที่แคบลง มองไปทางอวิ๋นซูอย่างเปิดเผย เฮ่อหย่วนเจ๋อกังวลเกี่ยวกับเธอเอามากๆอวิ๋นซูหลุดพ้นจากกลอุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอมานานแล้ว ขณะที่กำลังจะจากไป ก็ได้ยินอวิ๋นซือฉินพูดว่า “วันนี้เป็นวันเกิดของคุณปู่ ฉันอยากจะอยู่ที่นี่ต่อค่ะ พี่คงจะไม่ไล่ฉันไปหรอกใช่ไหมคะ? ”อวิ๋นซูหันกลับมา แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไร ชายชราก็พูดอย่างไร้ความปราณี “แต่ฉันไม่ได้เชิญเธอมาหนิ”ใบหน้าของอวิ๋นซือฉิงซีดลง เธอมองไปที่เฮ่อหย่วนสืออย่างช่วยไม่ได้เฮ่อหย่วนเจ๋อ