All Chapters of ประธานลี่ ไว้อาลัยภรรยาที่รัก: Chapter 41 - Chapter 50

ซูชิงอวี่ถามเกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบันของคนอื่นอีกสองสามคน ซึ่งก็ไม่ต่างจากข้อมูลของลี่ถิงเชินมากนัก เดิมทีเธอต้องการชดเชยให้กับเด็กผู้หญิงเหล่านั้น แต่พวกเขาย้ายหรือกลับไปที่บ้านเกิดกันหมดแล้ว และตอนนี้พวกเขาก็หาใครไม่เจออีกต่อไปซูชิงอวี่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมแพ้ในขณะนั้น และรอจนกว่าเจี่ยนอันจะได้พักผ่อนก่อน แล้วค่อยกลับไปโรงพยาบาลโรคจิตอีกครั้งหลังจากคุยกับอู๋เริ่นสักพัก เธอก็จากไปและมองดูท้องฟ้าด้านนอก ซูชิงอวี่นั่งแท็กซี่กลับบ้านนี่เป็นชั่วโมงเร่งด่วนในตอนเย็น ซูชิงอวี่เอนตัวพิงหน้าต่างรถและหลับตาเพื่อพักผ่อน ข่าวช่องท้องถิ่นของรถแท็กซี่กำลังออกอากาศ และมีข่าวหนึ่งเกี่ยวกับ"เหตุการณ์กระโดดโรงพยาบาลจิตเฟิงหยวนซาน"ที่ดังก้องหูเธอซูชิงอวี่ลืมตาขึ้นและขอให้คนขับเพิ่มระดับเสียงให้ดังขึ้นอีกหน่อย วันนี้เธอก็ไปโรงพยาบาลจิตเวชนั้นไม่ใช่หรือ?เธอรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาค้นหาในอินเทอร์เน็ต ผู้เสียชีวิตคือ เจี่ยนอัน คนที่เธอเพิ่งไปเยี่ยมตอนกลางวัน ในภาพเธอกระโดดลงจากชั้นบนสุดสวมชุดคลุมของโรงพยาบาลบาง ๆ พร้อมรอยยิ้มแปลก ๆ บนใบหน้าของเธอทันทีที่ซูชิงอวี่เห็นภาพนั้น ก็รู้สึกหนาว

“ซูชิงอวี่ เมื่อขณะที่ชีวิตของคุณถูกกุมไว้ในมือของใครบางคนและจะได้กลายเป็นเจ้าหญิง คุณรู้ไหมว่าชีวิตเสียวหลุ่ยนั้นช่างน่าสังเวช ผมได้ไปที่หมู่บ้านบนภูเขาที่เธอเคยอาศัยอยู่เป็นการส่วนตัว มันรกร้างและแห้งแล้ง และคนส่วนใหญ่ก็ทนอยู่ที่นั่นไม่ได้” เพราะต้องอดมื้อกินมื้อเป็นเวลาสามวัน หลังจากได้ทานอาหารดีๆ ผมได้ยินมาว่าเธอถูกซื้อมาเป็นสะใภ้บุตรบุญธรรม เธอถูกขังอยู่ในป่าเหมือนสุนัขตั้งแต่เธอยังเด็ก เธอเป็นเจ้าหญิงตัวน้อยที่ละเอียดอ่อนในตระกูลหลี่ แต่เธอต้องถูกปฏิบัติเหมือนเป็นเจ้าสาวเด็กในสถานที่แบบนั้น เหมือนวัวหรือม้า เธอต้องทนทุกข์ทรมานมาหลายปี และในที่สุดก็มาถึงเมือง A ผมคงจะหาเธอพบก่อน ถ้าเธอยืนกรานอีกสักหน่อย ”ซูชิงอวี่ สำนึกเสียใจจนพูดไม่ออกและความรู้สึกหายใจไม่ออกก็เข้ามาปกคลุมเธอทีละน้อย เธอผลักลี่ถิงเชินด้วยมือของเธอและน้ำตาก็เริ่มไหล เธอพยายามปลุกสติของเขาลี่ถิงเชินจมอยู่ในความทรงจำอันน่าเศร้า "เธอถูกสัตว์ร้ายตัวนั้นรังแก ซูฉี่ผิงเขารัดคอเธอจนตายและยัดเข้าไปในกล่อง เธอช่างสิ้นหวังเหลือเกินในตอนนั้น............ ดูสิ มันเหมือนกับที่คุณเป็นอยู่ตอนนี้ ถ้าคุณโดนแบบนี้บ้าง คุณรู้สึกถ

ฉินโอวพึมพำ"ดูสิ ฉันโง่มาก ฉันคงหูหนวกตั้งแต่อายุยังน้อย ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันเพิ่งได้ยินคุณพูดว่าคุณเป็นมะเร็งกระเพาะอาหาร หูของฉันคงโมโหเพราะไอ้สารเลวนั่นแน่ๆ......"ซูชิงอวี่ใช้มือบีบหลังมือของเธอแล้วพูดเบาๆ"โอว คนเราต้องยอมรับความจริงนะ"ฉินโอว หยุดและเงยหน้าขึ้นมองอย่างพร่ามัว "คุณแค่ล้อเล่นใช่ไหม?"อย่างไรก็ตาม ดวงตาของซูชิงอวี่จริงจังมาก“เธอก็รู้ว่าฉันไม่เคยตลกเลย เหตุผลที่ฉันต้องตัดผมสั้นในครั้งล่าสุดก็เพราะฉันต้องทำเคมีบำบัด”น้ำตาที่ซึมไหลในดวงตาของฉินโอวหลั่งริน ฉินโอวคว้ามือของซูชิงอวี่ ไว้แน่นและยังไม่อยากจะเชื่อเลย "มันคงเป็นการวินิจฉัยที่ผิดพลาด! คุณยังเด็กและแข็งแกร่งเหมือนวัว มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่คุณจะเป็นโรคนี้!”ซูชิงอวี่ช่วยพาเธอนั่งลงและเล่าให้เธอฟังว่าเกิดอะไรขึ้นฉินโอวร้องไห้ออกมาแล้ว เธอรู้สึกเสมอว่ามะเร็งอยู่ห่างไกลจากพวกเขา เมื่อมันเกิดขึ้นรอบตัวเธอ มันก็เหมือนกับฝันร้าย“ไม่ มันไม่สำคัญ ตอนนี้ระดับการแพทย์ก้าวหน้าไปมาก ตราบใดที่คุณให้ความร่วมมือกับการรักษาของแพทย์ คุณจะหายดี”ฉินโอว เช็ดน้ำตาด้วยมือข้างหนึ่งและอีกข้างหนึ่งก็กำมือเธอเอาไว้ "ฉันขอโทษ ฉันไม่

แต่แทนที่คำพูดทั้งหมดที่ควรจะพูดออกมา กลับกลายเป็นแค่ประโยคเดียวเท่านั้น"ไปกันเถอะ"พวกเขาทั้งสองเข้าใจกันโดยปริยายและไม่ได้พูดถึงสิ่งที่ผ่านมาอีกเลย ขั้นตอนต่างๆ เสร็จสมบูรณ์และทั้งสองคนก็ยื่นเอกสารขอใบหย่าอย่างรวดเร็วตั้งแต่ต้นจนจบ ซูชิงอวี่ไม่ได้พูดอะไรกับเขาเลย เธอหยิบใบหย่าแล้วหันหลังกลับ และจากไปโดยไม่ลังเลเลย ลี่ถิงเชินอดไม่ได้ที่จะถามว่า "คุณมีแผนสำหรับอนาคตอย่างไร"ซูชิงอวี่ไม่ได้มองย้อนกลับไป "ฉันจะทำอะไรต่อไป มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณอีกแล้วนะคุณลี่"หิมะตกลงมาจากกิ่งไม้ลงบนไหล่ของเธอ ลี่ถิงเชินเอื้อมมือออกไปโดยไม่รู้ตัวเพื่อที่จะปัดหิมะบนไหล่ของเธอให้ แต่มือของเขาก็กลับพลันปล่อยไปกลางอากาศตอนนี้เขาไม่มีสิทธิ์สัมผัสเธออีกแล้ว?เขาปล่อยเธอไปเพียงเพื่อทำให้เรื่องนี้จบลงโดยสมบูรณ์เมื่อมองดูแสงแดดอันสดใส ลี่ถิงเชินก็นึกถึงสภาพอากาศที่ดีในวันที่พวกเขาได้รับใบทะเบียนสมรส เธอสวมกระโปรงสีขาว และมีรอยยิ้มสดใสบนริมฝีปากของเธอ“ฉันหวังว่าเราจะไม่กลับมาที่นี่อีก”“เราจะไม่กลับมาอีกในชาตินี้”“แล้วถ้าคุณทรยศฉันล่ะ”“ฆ่าผมซะ คนตายจะไม่สามารถทรยศคุณได้อีก” สีหน้าจริงจังของเขาท

บรรยากาศที่น่าเศร้าเกิดขึ้นอีกครั้ง และฉินโอวก็สาปแช่งด้วยความโกรธ "ทำไมคนที่ต้องตายถึงไม่ใช่นังเมียน้อยไป๋หยวนหยวนนะ”“มันเป็นโชคชะตา คงเป็นเพราะฉันคิดถึงลูกมากเกินไป แกอย่าเศร้าไปเลย ฉันแค่คิดว่าฉันจะต้องเล่นเกมส์นี้ให้จบก่อน แกอย่ารีบร้อน ค่อยๆวิ่งช้าๆนะ”เพื่อไม่ทำให้เสียบรรยากาศในตอนนี้ ซูชิงอวี่พูดติดตลก"เมื่อฉันตาย แกควรเผากงเต๊กให้ฉันเยอะๆนะและถือว่าเป็นการลงทุนตั้งแต่เนิ่นๆ ฉันจะทำงานอย่างหนักข้างล่างนั่น และเมื่อแกลงไป เราจะแบ่งสมบัติกันอย่างดี แกจะสบายทันทีที่ตายเลยนะ จะดีกว่าไหมที่คิดแบบนี้ถ้าแกอยู่ในนรกแล้วมีเงินหลายหมื่นล้านบาทกลายเป็นผู้หญิงที่ร่ำรวยที่สุดในนรกและค้นหาปีศาจตัวน้อยสิบหรือแปดตัวไว้ให้แกเรียกใช้ได้ คิดแบบนี้จะไม่ดีกว่าเหรอ?”ฉินโอว น้ำตาไหลและยิ้ม“แล้วฉันต้องช่วยแกไปหาสถานที่ที่ดี ในดินแดนที่เต็มไปด้วยพรอันล้ำลึก เพื่อรอคำอวยพรจากลูกหลานของแก......ฉันลืมไปว่าแกไม่มีลูก ไม่เช่นนั้นแกก็คงจะได้รับ อีกไม่กี่ปีเมื่อฉันคลอดบุตรฉันจะให้เขาเป็นลูกของแกนะ”ซูชิงอวี่หรี่ตาลงแล้วยิ้ม "ตกลง"ที่งานเลี้ยงรุ่นของคืนนั้น ซูชิงอวี่แต่งตัวอย่างระมัดระวัง ด้วยผมสั้นของเ