เธอนับจนขึ้นรถเขาแล้วก็ยังไม่หันกลับมามองเลยสักนิดซูชิงอวี่ที่ถูกลืม ยังคงนอนอยู่ตรงที่เดิม แม้ว่าผลข้างเคียงที่ตามมาของเคมีบำบัดจะอ่อนกว่าในตอนแรกมาก แต่ร่างกายของเธอก็ยังอ่อนแออยู่มากการล้มอย่างรุนแรงในครั้งนี้ ดูเหมือนจะทำให้กระดูกของเธอหักเสียด้วยเฉินหลิ่งและคนอื่นๆ ก็ไปส่งลี่ถิงเชินกันหมด แต่ก่อนยังมีแม่บ้านจาง แต่หลังจากที่แม่บ้านจางจากไป วิลล่าหลังใหญ่ก็ไม่มีคนอีกบนท้องฟ้ามีหิมะโปรยปรายลงมา และความหนาวเย็นก็แผ่กระจายไปทั่ว ส่งผลให้มือและเท้าของเธอเย็นชาเธอกำลังคิดอยู่ ใครก็ได้ช่วยฉันทีกระเป๋าตกอยู่ไม่ไกล แต่เธอก็ไม่มีแรงแม้แต่จะพลิกตัวเพื่อเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ได้เธอทำได้เพียงมองดูเกล็ดหิมะที่ปลิวไสว น้ำตาไหลรินอาบแก้มอย่างเงียบๆ และนับเลขเบา ๆ "885,886 ...... "เมื่อเธอนับถึง 1,038 ซูชิงอวี่ก็รู้สึกว่าร่างกายของเธอดีขื้นมากแล้ว จากนั้นเธอก็ค่อยๆยันพื้นเพื่อลุกขึ้นในเวลานี้ ร่างกายของเธอหนาวเย็นจนสั่นสะท้าน เมื่อรถแท็กซี่มาถึง จมูกของเธอแดงเพราะความหนาวเย็นนั้น เธอยกมือไม่ค่อยไหว จึงพยายามยื่นมือออกไป และหายใจทางปาก“คุณครับ วันนี้อากาศหนาวมาก นี่ไปโรงพยาบาลคนเดี
اقرأ المزيد
