All Chapters of ประธานลี่ ไว้อาลัยภรรยาที่รัก: Chapter 71 - Chapter 80

ลี่ถิงเชินเอื้อมมือไปแตะหน้าผากของเธอ แต่ซูชิงอวี่หันหน้าหนีจากมือของเขาโดยไม่รู้ตัว “คุณลี่ โปรดเคารพตัวเองด้วย”“ผมแค่อยากจะดูว่าคุณยังตัวร้อนอยู่หรือเปล่า” ลี่ถิงเชินอธิบายซูชิงอวี่ยิ้มประชด “คุณลี่ คุณไม่คิดว่าคุณไร้สาระเหรอ? คุณมัดฉันไว้ในห้องน้ำแล้วราดน้ำเย็นให้ฉัน คุณไม่ใช่เด็กอายุสามขวบ คุณทำแบบนี้ไม่รู้ผล เพราะคุณคาดหวังไว้แล้วว่าฉันจะเป็นหวัดและเป็นไข้ และตอนนี้ฉันมีไข้จริงๆ แล้วคุณจะแกล้งทำเป็นแบบนี้กับใครล่ะ”“ผมไม่รู้ว่าสุขภาพของคุณจะย่ำแย่ขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงว่าชีวิตของคุณจะตกอยู่ในอันตรายถ้าคุณมีไข้”ซูชิงอวี่ยิ้มกว้างขึ้น “คุณรู้ไหมว่าอะไรสามารถเปลี่ยนแปลงได้มากที่สุด? คุณและฉันหย่าร้างกัน แต่คุณหลี่มักจะเสแสร้งว่ามีความรักอย่างลึกซึ้ง ซึ่งน่าขยะแขยงจริงๆ”แม้ว่าซูชิงอวี่จะไม่รู้ว่าทำไมลี่ถิงเชินถึงอยู่ที่นี่ แต่สถานะของเธอไม่เหมาะกับเธอที่จะติดต่อกับลี่ถิงเชินเป็นเวลานานเธอฟื้นคืนสติและค่อยๆ ดึงลี่ถิงเชินที่เกาะติดเธออย่างเหนียวแน่นออก เธอเปิดผ้าห่มออกและดึงเข็มที่ปักอยู่ในแขนของเธอออกเลือดไหลไม่หยุดและเลือดขนาดเท่าเมล็ดข้าวก็ไหลออกมาจากบาดแผลเล็ก ๆ เธอไม่ขม

ซูชิงอวี่ตัดสินใจกระโดดลงมาจากชั้น 7 เธอทำได้เพียงตัดขาดพันธนาการกับลี่ถิงเชินด้วยวิธีนี้เท่านั้นแต่เธอไม่เคยคาดหวังว่าเมื่อเธอกระโดดลงมาลี่ถิงเชินจะเร็วกว่าเธอเธอเห็นว่าชายคนนั้นกระโดดออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่ลังเล และเตะเท้าซ้ายอย่างแรงบนขอบหน้าต่างเหมือนเหยียบคันเร่งเพื่อเร่งร่างกายของเขาในชั่วพริบตา เขาก็อยู่ข้างๆซูชิงอวี่ ซูชิงอวี่เบิกตากว้างและม่านตาของเขาก็สั่นอย่างรุนแรงเขาบ้าไปแล้วจริงๆเหรอ?ท่ามกลางเกล็ดหิมะที่ปลิวว่อน เธอได้พบกับดวงตาที่เย็นชาและโกรธเกรี้ยวของลี่ถิงเชินเขาทุ่มตัวเองไปหาเธอด้วยความแข็งแกร่งทั้งหมดของเขาราวกับตาข่ายขนาดใหญ่ ซูชิงอวี่ต้องการที่จะหลบหนี แต่เธอก็ไม่สามารถรอดพ้นจากเงื้อมมือของเขาไปได้เพราะต่อหน้าเขา เธอเปราะบางราวกับผีเสื้อกลางคืน แต่ครั้งหนึ่งเธอกลับบุกเข้าไปในกองไฟอย่างสิ้นหวังเพื่อลำแสงนั้นเธอเสียใจกับความเจ็บปวดที่ถูกแผดเผา หัวใจของเธอถูกเหยียบย่ำจนแทบแหลกเป็นชิ้นๆ แต่เขาก็ยังไม่เต็มใจที่จะปล่อยชิ้นส่วนนั้นออกไป เขายังอยากจะขยี้และทรมานเธอต่อไป เหมือนเหยียบย่ำเธอลงไปในโคลนตมร่างของพวกเขาถูกเขากอดอย่างแน่นหนา และร่างของพวกเขาก็ตกลงม

แม้ว่าหยางหานจะนอนหลับเพียงสองหรือสามชั่วโมงต่อคืน แต่เขาก็ยังเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังในเวลานี้ เมื่อเห็นว่าลี่ถิงเชินไม่อยู่ เขาก็จงใจลดเสียงลงและพูดว่า “คุณผู้หญิง คุณลี่ห่วงใยคุณจริงๆ คุณคิดว่านี่ไม่ใช่คำขอพิเศษสำหรับคุณหรอกหรือ” “นี่เป็นการตรวจร่างกายที่คุณลี่จัดไว้ให้คุณโดยเฉพาะ”คุณจะตกลงไหม?เมื่อซูชิงอวี่ได้ยินสองคำนี้ เธอก็รู้สึกว่ามันไร้สาระเขาตรวจสอบตัวเธอเพียงเพื่อให้แน่ใจว่าเธอยังมีชีวิตอยู่เพื่อที่เขาจะได้ถูกทรมานได้ดีขึ้นซูชิงอวี่แค่อยากรู้ว่าสีหน้าของเขาจะเป็นอย่างไรถ้าเขารู้จริงๆ ว่าเธอเป็นมะเร็งกระเพาะ?“ทำเลยค่ะ” ซูชิงอวี่ไม่ได้พูดอะไรมาก อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกแล้วการตรวจมีหลายรายการ แต่ขาดอย่างเดียวคือการส่องกล้องทางเดินอาหาร ท้ายที่สุด การทำส่องกล้องทางเดินอาหารเป็นเรื่องที่ยากมาก ต้องกินยาระบายในตอนเช้า และถ่ายอุจจาระหลายๆ ครั้งจนกว่าลำไส้และกระเพาะอาหารจะสะอาด ก่อนทำการดมยาสลบเพื่อตรวจร่างกายของซูชิงอวี่อ่อนแออยู่แล้วและเธอคงไม่สามารถทนต่อความทรมานเช่นนี้ได้อย่างแน่นอน นอกจากนี้ เธอยังแต่งงานกับลี่ถิงเชินมาตั้งแต่ยังเป็นนักเรียน เธอมีตารางงานส

จู่ๆ บรรยากาศในห้องก็ตึงเครียด และแม้แต่อากาศก็ดูน่าอึดอัดมากเมื่อต้องเผชิญกับสงครามที่ใกล้จะปะทุขึ้น หยางหานก็รีบพูดออกมาเพื่อยุติเรื่องต่างๆ อย่างรวดเร็ว “คุณลี่ พูดง่ายๆ ก็คือภรรยาของคุณสบายดี ทุกคนก็จะมีความสุข”ลี่ถิงเชินเบือนหน้าหนีจากซูชิงอวี่ราวกับว่าเขาไม่ต้องการเสียเวลาพูดอะไรกับคนอย่างเธออีก และหันกลับไปอย่างไร้ความรู้สึก“คุณก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะครับ”ซูชิงอวี่อดทนกับมันครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ในที่สุด เธอก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เมื่อมองดูชายผู้หยิ่งยโสที่เชื่อเสมอว่าเขาพูดถูก เธอก็กระแทกโจ๊กออกจากมือ“ใจคอคุณจะไม่ให้ฉันทำอะไรได้แล้วเหรอ จะให้ฉันเป็นแค่ยายแก่รึไง!”เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนที่จีบเธอในตอนนั้น ผู้ที่กำลังจะแต่งงาน และเป็นคนที่เจ้าข้าวเจ้าของมากจนเธอยอมแพ้ทุกอย่างเมื่อทำร้ายตัวเองแบบนี้ก็เพียงพอแล้ว เขาก็กล้าที่จะบอกว่าเธอแกล้งทำแบบนั้นโจ๊กสีขาวโดนลี่ถิงเชินที่ด้านหลัง และส่วนผสมของเมล็ดข้าวและซุปข้าวก็ไหลลงมาตามชุดโอต์กูตูร์ลี่ถิงเชินมองเธออย่างเย็นชา ไม่สามารถซ่อนความโกรธในดวงตาของเขาได้เขาเดินอย่างรวดเร็วไปหาซูชิงอวี่เมื่อหยางหานเห็นสิ่งนี้ ชนวนของประ

ลี่ถิงเชินไม่มาหาเธอเลยในช่วงสองวันที่ผ่านมา มีเพียงฉินโอวเท่านั้นที่ดูแลซูชิงอวี่และดุว่า “แกคิดว่าสุนัขดุร้ายตัวนี้ถูกวิญญาณชั่วร้ายเข้าสิงหรือเปล่า? ทำไมแกถึงกล้าทำแบบนี้นะ? เดี๋ยวคอยดูเหอะฉันเลิกคบกับแก แล้วต่อไปฉันจะไม่ได้เจอเธออีก ฉันเคยชินกับการที่เขาอยู่กับคนอื่น แล้วตอนนี้เขากำลังบอกว่าแกแกล้งป่วยเพื่อหลอกลวงเขา ทำไมไม่ไปเอากิ่งไม้สานมาบ้าง เพื่อเขาจะได้ขับไล่วิญญาณชั่วร้ายออกไปน่ะ”ซูชิงอวี่ดูสงบ “เขาไม่ได้ถูกวิญญาณชั่วร้ายเข้าสิง แต่เขาป่วย”หลังจากพักมาสองวัน ยกเว้นปัญหากระเพาะอาหาร ทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติหลังจากนั้น หยางฟานเสนอให้ตรวจเธออีกครั้ง แต่ซูชิงอวี่ปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม โดยบอกว่าเธอได้รับการตรวจที่โรงพยาบาลอื่นและอยู่ระหว่างการรักษาเช่นกันหยางฟานไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้และแอบตรวจสอบเป็นเวลาสองวันเพื่อหาคำตอบ“อ้าว เพื่อนร่วมชั้นผมก็มาที่นี่ด้วย?” หยางฟานสวมเสื้อคลุมสีขาว เสื้อเชิ้ตสีขาว เนคไทสีดำ กางเกงขายาวสีดำ และมีรูปร่างสูงใหญ่ฉินโอวหยุดบ่นเกี่ยวกับลี่ถิงเชินเลิกคิ้วแล้วผิวปากว่า “จุ๊ หัวหน้าชั้นเรียนนี่ช่างสมกับที่เป็นหัวหน้าชั้นเรียนจริงๆ ถ้ามีใค