All Chapters of Taming The Heir : Chapter 91 - Chapter 100

Ang umagang araw ay dahan-dahang sumisilip sa mga blinds ng ospital, nagbibigay ng malambot na guhit ng liwanag sa kwarto. Ang rhythmic na beep ng mga makina ay patuloy pa rin, pero ngayon, hindi na mabigat sa takot—may lambot ito, marupok pero tunay na kapayapaan. Nakatayo ako sa tabi ng kama, inaayos ang kumot ni Cairo, ang mga kamay ko ay mahinang humahaplos sa kanya. Nahuli ng madilim niyang mata ang tingin ko, at may bahagyang ngisi sa gilid ng labi niya. “You know, you’ve been very quiet today,” sabi niya, may pang-aasar sa boses kahit halatang may hapdi pa rin ang bawat salita. Pinarol ko ang mata at binigyan siya ng mahinang sampal sa tiyan. “You think you’re funny, huh? Nagrereklamo ka pa pagkatapos mabuhay sa surgery, cesarean scare, at lahat ng kaguluhan? Hunch over like you’re fragile.” Agad siyang yumuko, hinawakan ang tiyan nang dramatiko. “Ow! Okay, ow! That hurts!” Nagbuntong-hininga ako nang pilit, muling pinarol ang mata. “Seriously? Bone marrow donor, ngayon ces

Ang umagang araw ay dahan-dahang sumisilip sa malalawak na bintana ng bahay, nagpipinta ng malambot na ginintuang liwanag sa kusina. Ang amoy ng bagong timplang kape ay nahahalo sa matamis na pabango ng pancakes at scrambled eggs. Nakasandal ako sa counter, pinapanood ang maingay na kaguluhan ng ating maliit na pamilya, ang puso ko ay namamaga sa halo ng pagod, ginhawa, at tahimik na tuwa. Si Cailon, na medyo namumula pa ang pisngi mula sa recovery, ay nakaupo sa stool, masigasig na pinapanood si Cairo na pumuputok ng itlog sa mangkok. Sina Craigon at Clayton ay nakahiga sa sahig sa malapit, tumatawa habang nag-aaway kung sino ang unang maghahalo ng batter. Si Vaica naman ay tumatalon-talon, tumutulong kahit saan, ang maliliit niyang kamay ay puno na ng harina. Humugot ako ng malalim na hininga, hinayaan ang ingay na bumalot sa akin. Matagal na—mga taon na—ng pakikipaglaban, pagtatago, at pag-iisa para protektahan ang mga anak habang dinadala ang bigat ng dalamhati at takot. Pero nga

Ang balkon ay naliligo sa malambot na liwanag ng gabi, mga guhit ng kahel at rosas ang nagpipinta sa abot-tanaw. Mahinang amoy ng hangin mula sa dagat ang dala ng simoy, parang nagdadala ng kapayapaang halos hindi kapani-paniwala pagkatapos ng mga buwan ng unos. Ako, si Avern, at si Cairo ay naupo sa malalawak na cushioned na upuan, ang mga tasa ng tsaa ay bahagyang umuusok sa pagitan namin. Natulog na ang mga bata, pagod pero ligtas, nag-iiwan sa amin ng bihirang sandali ng katahimikan. Nilinaw ni Avelino ang lalamunan, may bahagyang bigat sa dibdib habang tinitingnan ang abot-tanaw. “May kwento akong hindi ko pa naikukwento sa inyo,” simula niya, tahimik pero matatag ang boses. “At sa tingin ko, oras na para malaman niyo. Para sa katotohanan, para sa closure… at para maunawaan niyo kung bakit ginawa ang ilang desisyon.” Naniningkit ang tingin ni Cairo, halatang may tensyon sa balikat niya kahit kalmado ang mukha—halo ng kuryosidad at pag-iingat. Si Avern, palaging matyaga, bahagyan

Ang umaga ay dahan-dahang sumisilip sa malalawak na bintana ng sala ni Cairo, nagpipinta ng ginintuang guhit sa makintab na sahig. Masaya at abala ang mga bata sa kanilang mga laruan, ang tawa nila ay tumutunog sa mga dingding, puno ng init ang buong bahay. Sa saglit na iyon, ang kaguluhan ng mga nakaraang buwan—si Heidi, ang mga eskandalo, ang mga operasyon, ang sakit sa puso—ay parang malayong alaala na lamang. Nakaupo ako sa sofa sa tabi ni Cairo, tinatamasa ang tahimik na domesticidad, iniinom ang kape, nang bigla si Avelino, ang aking ama, na nilinaw ang lalamunan nang may kakaibang pag-aalinlangan. “I… I wasn’t expecting her,” bulong niya, mahigpit ang boses, tumitingin sa pintuan. Tumingin ako sa kanya nang mausisa, itinaas ang kilay. “Sino?” “Hilda,” sagot niya nang mahina, halos bulong. “Ang nanay mo… lumapit siya sa akin sa kasal. Hindi ako handa. Hindi ko inexpect na makikita ko siya.” Hindi ko napigilan ang tawa na lumabas—halo ng hindi makapaniwala, saya, at bahagyan

Ang umagang araw ay dumadaloy sa malalawak na bukid ng Hacienda de Elena, nagpipinta ng ginintuang at berdeng liwanag sa malawak na damuhan. Sariwa ang hangin, dala ang amoy ng lupa, mga puno ng prutas, at bulaklak—isang masarap na paalala ng mga simpleng panahon, bago pa lamunin ng kaguluhan ng buhay sa siyudad, eskandalo, at mga proyektong negosyo ang buhay natin. Nakatayo ako malapit sa kuwadra, inaayos ang reins ng kabayo ko habang nakangiting nakatingin sa akin si Lola Elena, ang aking great-grandmother. Halos siyamnapung taon na siya, pero parang walang katapusan ang enerhiya niya, kumikinang ang mata habang pinapanood ang mga apo at apo-sa-tuod na tumatakbo sa bukid. Kahit si Helia, ang pinsan kong palaging maingat na abogado, ay tumatawa, tinutulungan si Vaica na sumakay sa kabayo nang may katumpakan at pag-aalaga na lagi niyang dala. “Ingat, Vaica,” mahinang paalala ni Helia. “Hawakan nang maayos ang reins. Alalahanin mo ang pinagpraktis natin.” Ngumiti nang malapad si Vaic