Semua Bab Taming The Heir : Bab 71 - Bab 80

I walked into the glass-walled boardroom, yung sahig na polished sobrang nagre-reflect ng liwanag ng umaga, parang lahat mas malinaw, mas totoo. My tablet buzzed sa kamay ko, full of last-minute updates. Ilang weeks ko nang inihahanda ‘to—coordinating schedules with international investors, designers, at models. This project, pinakamalaki sa career ko, finally happening already. Tapos biglang… nakita ko siya. Cairo Villagracia. Nakatayo sa head ng table, naka-tailored navy suit na impeccable, commanding as always. He was reviewing documents with that intensity na parang lumiliit at umiinit bigla yung room. For a second, the world shifted around me. Natigilan ako. Medyo nadulas yung tablet ko sa kamay. He looked up. Nagkatinginan kami. That spark—the one na sumisira sa dreams ko, sa fantasies ko, sa regrets ko—biglang nag-ignite ulit. My stomach tightened. “No…” bulong ko sa sarili ko habang pasok pa lalo sa room. Nakita niya ako, may mahinang smirk na tumarik sa labi niya. I ins

Tahimik na ang bagyo sa labas, naiwan na lang ang mahina at tuluy-tuloy na patak ng ulan sa bubong ng bungalow. Madilim ang kwarto, tanging ang mahinang liwanag ng kidlat na unti-unting nawawala sa malayo ang nagbibigay-ilaw. Nakatihaya ako sa isang gilid, nakaharap palayo kay Cairo, pero ayaw akong payapain ng aking isipan. Bawat hininga ko ay parang uma-echo sa maliit na espasyo, at bawat galaw niya—pagkilos sa kama, pag-abot sa baso ng tubig—parang pinalalaki. Sa wakas, sinira ko ang katahimikan. “Cairo…” Mahina at alanganin ang boses ko, halos bulong. Hindi siya agad sumagot, pero ramdam ko ang tingin niya sa akin. Parang nararamdaman ko pa ang init na nagmumula sa kanya sa kabila ng maliit na kama. “I can’t sleep,” pag-amin ko, halos hindi marinig ang boses ko. “You?” “Neither,” sagot niya, tahimik at tapat ang tono. “Too much on my mind. And… being here. With you.” Bahagya akong napangiwi, saka humugot ng malalim na hininga. Ang mga salitang matagal ko nang inilibing—buwan,

Magulo ang mga kalye ng Manila, walang awang tumitili ang araw, sumasalamin sa basang aspalto. Ramdam ko ang lalong paghigpit ng tension sa dibdib ko sa bawat lumilipas na segundo. Ang van—aming lifeline patungo sa malayong lugar kung saan naghihintay ang designer—ay nasira muli, at sa pagkakataong ito, walang agad na makakapag-ayos. “Cairo!” sigaw ko, nabasag ang boses sa ingay ng trapiko. Nanginginig ang mga kamay ko, mahigpit na hawak ang strap ng bag habang pinapanood siyang yumuko sa ilalim ng hood. “Please… we need this vehicle running!” Pinunasan niya ang pawis sa noo, mahigpit ang panga sa frustration. “I’m doing everything I can, Avern! You’ll just have to—” “I can’t wait!” sagot ko nang matalim, puno ng desperation ang boses. “The designer is expecting us, the investors are waiting, the project… everything depends on this! I can’t—” Nanghina ang tuhod ko, at lumuhod ako sa gilid ng daan, tinakpan ang mukha ng mga kamay. Natigilan si Cairo, sa wakas ay naunawaan ang buong

Nag-blur ang mga kalye ng lungsod sa paligid ko, pero ang tanging nakikita ko ay ang kanilang maliit na mukha—Cailon at Clayton. Malakas na tumibok ang puso ko sa dibdib habang tumatakbo ako patungo sa kanila, binabalewala ang busina ng mga sasakyan at abalang mga tao. “Mommy!” Nabasag ang boses ng mga bata sa sobrang ginhawa, at inabot ang maliit na braso habang sinara ko na ang distansya. Lumuhod ako, niyakap sila nang mahigpit, parang kapag binawi ko man lang sandali ay mawawala na sila magpakailanman. Tahimik na sumunod si Cairo, nakatayo nang ilang hakbang ang layo, halo-halo ang disbelief at curiosity sa mukha niya. Naningkit ang mata niya habang pinagmamasdan ang eksena—ang maitim na buhok, matalim na kayumangging mata, ang hindi maikakailang pagkakahawig. “Avern…” sabi niya nang mahina, halos mabitin ang boses. “Are… are they…?” Bahagya akong lumayo para tignan siya nang masama, tumataas-baba ang dibdib at muling nagbabanta ang luha. “No,” sabi ko nang matalim. “They’re not—

Tahimik na sana ang opisina matapos ang biglaang pagdating ni Heidi, nang biglang tumunog ang mataas at masayang tawa sa likod niya. Natigilan ako, nakalutang ang lapis sa ibabaw ng prototype sketch. “Heidi…” Mababa, tense, at maingat ang boses ni Cairo. Dahan-dahan akong lumingon, inaasahan na kasama niya ang assistant, photographer, o sinumang gustong takutin kami. Pero ang nakita ko ay parang suntok sa dibdib—nanghina ang tuhod ko, sumikip ang dibdib, at unti-unting nanlamig ang dugo ko sa takot. Isang maliit na batang babae, hindi hihigit sa limang taon, na may parehong matalim na mata, maitim na buhok, at hindi maikakailang mukha ni Heidi, ay tumatalon-talon palapit kay Cairo, puno ng kagalakan at katiyakan ang tawag. “Daddy!” Parang kutsilyo ang salitang iyon sa dibdib ko. Nanginginig ang mga kamay ko, mahigpit kong hinawakan ang gilid ng table hanggang pumuti ang mga knuckles. Natigilan si Cairo, saglit na namutla ang mukha niya, pero mabilis niyang itinago iyon sa isang kal