All Chapters of Taming The Heir : Chapter 81 - Chapter 90

Ang ilaw sa opisina ay malupit na nagniningning sa itaas, ang mahinang ugong ng mga computer at ang malayong katok ng mga keyboard ay pumupuno sa katahimikan ng gabi. Nanlalabo na ang mga mata ko sa matagal na pagtitig sa mga prototype, matigas na ang mga kamay sa walang katapusang sketches at revisions. Malapit na ang deadline ng project, at ipinangako ko sa sarili na hindi ako bibitiw—walang distractions, walang pagkakamali. Pero mabigat ang dibdib ko, may hindi makita pero nararamdamang bigat na pumipisil, kahit hindi ko mabigyan ng pangalan. Tinapik ko ang huling note sa laptop, bahagyang nanginginig ang mga daliri, saka tumingin sa orasan. Lampas na sa hatinggabi. Huminga ako nang malalim, minasahe ang sentido. Kaunti na lang. Tapusin mo ‘to. Umuwi ka. Magpahinga ka. Tumayo ako at naglakad patungo sa elevator, umaasang magbibigay ng kaunting ginhawa ang pagbaba. Pero nang bumukas ang pinto, natigilan ako. Si Cairo. Nakatayo siya roon, nakapamewang, halo ng frustration at pag-

Masakit na tumama ang araw sa mukha ko na parang malupit na paalala ng realidad habang lumalabas ako sa ospital, mainit at mahalumigmig ang hangin. Nag-iikot ang isip ko sa pag-aalala, pagod, at walang tigil na takot para kay Cailon. Malinaw ang sinabi ng medical team—kritikal ang oras, at kung hindi agad makakahanap ng compatible na bone marrow donor, lalong tataas ang panganib. Nilunok ko nang mahirap, sinusubukang mag-focus habang naglalakad sa mga kalye ng lungsod, naghahanap ng posibleng donor, nag-aayos ng appointment, at nagdo-donate ng dugo saanman pwede. Bawat tusok ng karayom ay paalala kung gaano na kalala ang sitwasyon. Ayaw kong tumigil hangga’t may kahit maliit na liwanag ng pag-asa para sa anak ko. Nanatili sa tabi ko si Helia, sinusulat ang bawat contact, pangalan, at lead. “Mom, take a breath,” sabi niya nang mahina. “We’re doing everything we can.” Umiling ako. “Helia, wala nang oras si Cailon para sa ‘breath.’ Bawat segundo mahalaga. Kailangan natin ng match. Gaga

Ang fluorescent lights sa corridor ng ospital ay nagbibigay ng malamig at walang buhay na liwanag sa mga dingding, pero walang makakapagpaaninag sa bagyong nagngangalit sa loob ko. Nakatayo ako sa labas ng operating theater, mahigpit na hinahawakan ang gilid ng upuan na parang kayang pigilan nito ang walang awang alon ng takot na sumasalpok sa akin. Si Cailon ay nasa loob, maliit at marupok, ang buhay niya ay nakasabit sa manipis na hibla. Si Cairo at ang medical team ay pumasok na maraming oras na ang nakaraan, pero ang katahimikan ngayon ay nakakabingi. Inilagay ko ang kamay sa dibdib, sinusubukang patigilin ang mabilis at hindi pantay na tibok ng puso. Lumuhod ako sa tabi ng kama ni Cailon sa huling pagkakataon bago siya itulak papasok. Ang labi ko ay humaplos sa mainit niyang noo. “Be brave, my love. Come back to mommy. Fight… fight for us.” Tahimik na tumulo ang luha sa pisngi ko, walang tigil, masakit at matalim. Lumingon ako kay Cairo na nakatayo sa tabi ng stretcher. Kalmado

Ang gabi ay parang walang katapusan. Nagdasal ako, nagmakaawa, binulong ang bawat desperadong panalangin na kaya ng puso ko. Magkadikit ang mga kamay, nakapikit ang mata, tumutulo ang mga salita na parang luha mismo. Humingi ako ng buhay para kay Cailon, ng lakas para kay Cairo, ng milagro na tatagos sa dilim ng operating theater. Pero dumating ang umaga, malupit at walang awa, dala ang balitang sumira sa lahat. Ang yabag ng doktor ay tumunog sa corridor, mabagal, sadya. Nagtwist ang tiyan ko sa bawat hakbang, sa bawat inaakala kong tibok ng heart monitor sa isip ko. Nanginginig nang husto ang mga kamay ko, malamig na pawis ang tumatakip sa balat kahit mainit ang unang sinag ng araw na dumadaloy sa bintana. Nilinaw niya ang lalamunan, mahinahon pero matigas. “Avern Dela Cruz?” Tumango ako nang walang salita, halos hindi makataas ang ulo. “Cailon is stable,” sabi ng doktor nang maingat, “but I’m sorry… the donor did not survive.” Parang martilyo ang mga salitang iyon sa dibdib ko.

Ang kwarto ng ospital ay parang imposible na tahimik, mabigat sa dalamhati at sa mga alingawngaw ng buhay na dating pumupuno rito. Lumuhod ako sa harap ng walang laman na kama ni Cairo, mahigpit na hinahawakan ang malambot na kumot na hiniga niya lang ilang oras na ang nakalipas. Ang mga daliri ko ay dahan-dahang sumusunod sa mga kulubot ng tela, na para bang sa paghawak ko roon ay mararamdaman ko pa siya, mabubuhay ko ulit siya sa paghinga. Walang tigil na tumutulo ang luha sa pisngi ko, at ang bigat ng lahat ng pinilit kong itago—ang takot, ang sakit sa puso, ang guilt—ay biglang bumagsak sa akin nang buo. “Cairo…” bulong ko, nanginginig ang boses. “I… I have to tell you. I have to…” Yumakap ang mga bata sa tabi ko, ang maliliit nilang kamay ay nakahawak sa akin, puno ng pag-aalala at kawalang-malay ang malalaking mata nila, pero hindi maikakaila na paalala sila sa kanya. Sina Craigon, Clayton, Cailon, at maliit na Vaica—buhay na bahagi sila ni Cairo, bawat linya ng mukha nila, baw