All Chapters of LUST IS SWEETER THE SECOND TIME AROUND: Chapter 1341 - Chapter 1350

“Were here” sabi ni Tyler saka naunang bumaba ng sasakyan. Hindi na niya hinintay na pagbuksan siya nito. Bumaba na rin siya para tulungan itong buhatin ang mga pinamili. “Ngayon ko lang napansin… ang dami pala nitong pinamili mo. Plano mo bang magtagal dito? Gusto mo akong masolo, no?” biro ni Tyler. “Ayan ka na naman… eh hindi ko alam kung ano ang kulang dito sa bahay mo. Saka kung sobra man, eh di dalhin natin sa rancho pag-uwi,” sagot niya. Tawa lang ang isinagot nito, pero sa kanyang isip ay parang palagi siyang kinakantyawan ni Tyler na para bang siya ang patay na patay dito. Yun ba talga ang nakikita ni Tyler sa kanya o binabaliktad lang siya nito. Nang maipasok na nila ang lahat ng pinamili sa loob ng bahay ay napaupo siya sa sofa. Napagod siya sa paggo-grocery nila. Ang hindi niya inaasahan ay bigla siyang nilapitan ni Tyler at bahagyang dinaganan, dahilan para mapahiga siya. Hinawakan nito ang dalawa niyang kamay pataas sa kanyang ulo at marahan siyang hinalikan sa labi

Tahimik si Tyler habang naglalakad papasok sa bahay ng mayor. Hindi niya alam kung bakit parang may kumikirot sa dibdib niya sa sinabi ni Pretzel tungkol kay Jolisa. Parang may bahid ng pagmamaliit.Hindi niya gusto iyon.Pero hindi na siya nagsalita. Ayaw niyang gumawa ng eksena.Pumasok sila sa dining area kung saan nakahain na ang hapunan. Halatang pinaghandaan iyon, maraming putahe sa mesa.“Halika, iho. Maupo ka,” sabi ng mayor habang itinuturo ang upuan sa tabi niya.“Salamat po, Tito,” magalang niyang sagot.Umupo si Pretzel sa kabilang side niya, parang sinasadya talagang dumikit. Napansin niyang paminsan-minsan ay hinahawakan nito ang braso niya habang nagsasalita.“Na-miss ka talaga namin dito sa Baguio, Tyler,” sabi ng mayor habang nagsasalin ng sabaw sa mangkok niya. “Madalang ka na kasing umuwi.”“Oo nga po, naging busy lang talaga sa trabaho.”“Balita ko patok na patok ka na raw sa modeling,” dagdag pa ng mayor. “May nakita pa nga akong billboard mo sa highway.”Napakamo

“You need to eat,” seryosong sabi ni Tyler, bagaman may bakas ng lambing. “Nakokonsensya ako na iniwan kitang mag-isa dito tapos noodles lang kinain mo habang ako, nagpapakasarap sa labas.”Bahagya siyang natawa, “Wow, may konsensya ka pala?”“Para mawala ’to, kainin mo ’to,” dagdag ni Tyler sabay lapit ng mga lalagyan.Napailing siya habang nakangiti. “May ganun pala? Instant forgiveness through food?”Habang nakatingin siya sa mesa, tila sumasayaw sa kanyang pang-amoy ang mga pagkain sa harap niya. Ngunit bago pa man siya makahawak ng kubyertos, nauna na si Tyler.“Here… try this.”Sumandok si Tyler ng beef broccoli at dahan-dahang inilapit ang kutsara sa kanyang bibig. Sandali siyang nag-alinlangan. Ang titig ni Tyler ay tila nanunuri, naghihintay. Sa huli, hindi na siya tumanggi at marahang ngumanga.“Masarap nga,” sabi niya habang ninanamnam ang lambot ng baka. Pero para gumaan ang tensyon, biniro niya ito. “Teka… baka may gayuma ’to ha?”“Anong gayuma?” natatawang tanong ni Tyler

Napahawak siya sa noo. May karanasan ba talaga si Tyler sa bahay na ito? May nakita ba itong kung ano? O talagang tinatakot lang siya ng lalaking iyon para mapilit siyang pumunta sa kwarto nito?Naalala niya tuloy ang sinabi nitong... “Kapag kailangan mo ng kasama at kayakap sa kama…”Biglang uminit ang kanyang mga pisngi. “Bwisit!”Humalukipkip siya habang nakatingin sa pintuan.Hmp! Manigas siya. Hindi siya pupunta doon, kahit ano pa ang mangyari!Maaari siyang matakot, oo. Pero hindi ibig sabihin nun na pupunta siya sa kwarto ng isang lalaki para makipagyakapan dito!“Hindi ako ganun kahina,” bulong niya sa sarili.Nagbihis siya ng pantulog at dahan-dahang umupo sa kama. Malambot iyon, halos lumubog ang katawan niya sa lambot ng kutson.Pinatay niya ang main light at iniwan na lamang ang maliit na lampshade sa gilid ng kama.Tahimik ang buong bahay. Makalipas ang ilang minuto, humiga siya at hinila ang kumot hanggang dibdib, pinikit niya ang mga mata.... Ngunit---Tok…Napadilat si

Mabilis siyang lumabas sa kwarto ni Tyler at halos patakbong lumipat sa sarili niyang kwarto. Parang hinahabol siya ng sarili niyang paghinga. Hapong-hapo siya, hindi lang sa katawan kundi pati sa isip.Sumandal siya sa pinto matapos itong maisara at saglit na pumikit.Bakit ba ganito pa rin siya? Ilang beses na silang nagkaroon ng mga sandaling malapit sa isa’t isa, mga halik, yakap, at kung anu-ano pang nakakailang na intimacy. Pero bakit parang hindi pa rin siya nasasanay?Parang sa tuwing nangyayari iyon, lagi pa ring may kung anong kaba na bumabalot sa kanya.Hindi pa man siya nakakatagal sa loob ng kwarto ay may kumatok. Napatingin siya sa pinto. Pero bago pa man siya makapagsalita ay agad iyong bumukas. At siyempre.... Si Tyler.Napakunot agad ang noo niya. “Bakit ka ba pasok nang pasok dito nang hindi nagpapaalam?” inis niyang sabi habang nakapamaywang. “Paano kung nakahubad ako dito?”Hindi man lang natigilan si Tyler. Nakapamulsa pa ito habang nakasandal sa pinto, parang siya