LUST IS SWEETER THE SECOND TIME AROUND のすべてのチャプター: チャプター 1321 - チャプター 1330

"A-ano ka ba. Nilalagnat ka na nga diyan kung ano-ano pa ang mga iniisip mo. Pwede bang magpagaling ka muna?"Malambing pero alanganing sagot ni Jolisa. Bakit parang hindi ito sigurado sa sinasabi... at iyon ang kinakatakot niya.Sandaling tiningnan niya ito ng masama saka umiwas. Ayaw niyang mabasa nito ang iniisip niya.Maya-maya ay napangiwi siya dahil may pumitik na naman na ugat sa ulo niya. Napahawak siya sa kanyang noo.“Bakit? Anong nangyari? Masakit ba ang ulo mo?”Mabilis itong umakyat sa kama at umupo sa tabi niya saka hinilot ang kanyang noo. Napapikit siya sa sarap. Banayad ang mga paghaplos ni Jolisa. Ang gaan ng kamay nito at nakaka-relax.“Halika. Humiga ka dito sa lap ko para mamasahe kita nang maayos.” Tinapik pa nito ang hita kung saan nito gustong humiga siya.Lihim siyang napangiti at sumunod. Pumwesto siya nang higa sa lap nito. Ngayon, nakatingala na siya at ang nakikita niya ay ang magandang mukha ni Jolisa. Nagtama ang kanilang mga mata. Sandali itong nailang.

JOLISA POV:Nakatingin siya kay Tyler habang kausap si Margie sa telepono. Nagtatagisan sila ng tingin.“Yes Margie, pakisabi na lang kay Tristan na hindi ako makakababa dahil busy ako. Pero pakisabi na rin na okay lang ako kaya hindi na niya kailangang mag-alala.”“Sigurado ka ate? Nakakahiya naman kung hindi mo siya bababain.”“Oo, pakisabi na lang okay lang ako.”Nakatitig pa rin si Tyler sa kanya at pinapakinggan ang lahat ng sinasabi niya. Ewan kung bakit sinusunod niya ang lalaking ito. Siguro dahil ayaw na lang niya ng gulo. May sakit si Tyler at kasalanan niya kung bakit ito nagkasakit.Ang hindi niya rin maintindihan kung bakit kailangan na silang dalawa lang sa loob ng isang buwan. Walang ibang lalaki o babae na papasok.Eh paano kung kaibigan lang iyon? Tulad ni Tristan, kaibigan lang naman niya iyon. Hindi ba siya pwedeng makipag-usap? Ibig sabihin ba hindi rin ito pwedeng makipag-usap kay Margie dahil babae si Margie? Anong klaseng patakaran iyon?“Happy now?” sambit niya

Doon lang ito tumingin sa kanya. Malalim. Diretsong-diretso.“Bakit ka ba nag-aalala?” malamig nitong tanong. “Hindi ba sabi mo kanina, wala kang pakialam?”Parang may kumurot sa puso niya. “H-hindi ko sinabing wala akong pakialam,” depensa niya, bahagyang nauutal. “Nagagalit lang ako.”“Sa akin?” tanong nito.Hindi siya agad nakasagot.Sa totoo lang, hindi niya rin alam. Galit ba siya kay Tyler? O sa sarili niya dahil naaapektuhan siya?“Hindi ko gusto ‘yung ginagawa mo,” mahina niyang sabi. “Pinapahirapan mo ang sarili mo.”“Mas pinapahirapan mo ako.”Natigilan siya.Tahimik ulit ang kwarto. Tanging tunog ng TV sa background ang maririnig, pero ni isa sa kanila ay hindi nakatingin doon.Ilang segundo ang lumipas bago siya muling nagsalita.“Tyler… kumain ka muna. Kahit kaunti lang. Please.”Sa unang pagkakataon simula kanina, nakita niyang lumambot ang ekspresyon nito. Dahan-dahan nitong ibinaba ang mga braso mula sa pagkakahalukipkip.“Pakainin mo ako,” bigla nitong sabi.Napakunot

“Ahm, Lola… puwede naman siguro kaming umalis ng mansion, ’no?” tanong niya“Oo naman, iha. Hindi ko naman sinabing preso kayo dito, hahaha! Gumala kayong dalawa. Pumunta kayo kung saan n’yo gusto, basta magkasama kayo.”Doon na naman siya napasimangot. Puwede ngang umalis… pero kailangang magkasama pa rin.Habang kumakain ay maraming kuwento si Lola Beth tungkol sa love story nito at ni Lolo Gregore. Napag-alaman niyang matagal palang hinanap ni Lolo Gregore si Lola Beth. Malaki na si Ate Jonie nang muling magkita ang dalawa.“Kami talaga ang tinadhana ng Lolo Gregore n’yo. Akalain nyo, matanda na kami nang muling magkita. Wala siyang asawa at wala rin ako, pero may anak na kami—si Ate Jonie n’yo. Doon ko lang nalaman na matagal na niya kaming pinaghahanap. Mabuti na lang at binigyan pa kami ng mahal na Diyos ng isa pang pagkakataon na muling madugtungan ang pagmamahalan namin.”“Nakaka-inspire naman ang love story n’yo, Lolo, Lola,” komento niya.“Kaya malay n’yo, kayong dalawa rin

“Tyler, saan ka pupunta?” habol ni Jolisa nang bigla siyang tumayo.Hindi ito sumagot. Diretso lang itong naglakad papunta sa banyo. Natigilan siya nang marinig ang pagbukas ng pinto at ang mahinang kalabog nito.“Pati ba naman dito sa CR kukulitin mo ako?” sigaw ni Tyler mula sa loob. “Samahan mo ba ’kong maligo? Okay lang naman sa akin.”“Huh? Ah, eh! Hindi!... Sige, ligo ka lang diyan. Hihintayin lang kita dito!” mabilis niyang sagot, sabay balik sa kama at kunwaring abala sa cellphone.Napailing na lang si Tyler at isinara nang tuluyan ang pinto. Sumandal siya sa likod ng pinto at napabuntong-hininga. Maliligo siya. Hindi niya alam kung dahil ba sa bahagyang lagnat o dahil sa init ng katawan niya habang katabi si Jolisa kanina. Parang masyadong malapit. Masyadong totoo ang mga tingin..Binuksan niya ang shower at hinayaan ang malamig na tubig na dumaloy sa kanyang katawan.“Calm down,” bulong niya sa sarili.Sa kabilang banda, nasa kama si Jolisa, pero hindi talaga siya nagce-cell