บททั้งหมดของ THE UGLY ME & MY ROMANCE: บทที่ 111 - บทที่ 120

Ang huling naganap sa nakalipas na kabanata... Nang tinanong ni Dianne si Gemma kung totoong sinadya ni Gemma ang pagpalaglag sa binubuntis nito at hindi si DJ ang nagpumilit rito ay inamin ni Gemma. Sa pagpapatuloy.... "Alam mo ba na parang isa akong tanga na nagsusumamong magmamakaawa sa kanya para lang mahalin ako. Pero hindi ko alam kung bakit ang hirap para sa kanya na tanggapin ako sa puso niya...." patuloy na pahayag ni Gemma na kahit kalmado na ang boses nitosa mga sandaling iyon ay ramdam ni Dianne ang hinagpis at hinanakit ng damdamin nito. "Gemma, naiintindihan kita...kung ano ang nararamdaman mo, pero seguro merong lalaki na nakalaan para mahalin ka..." wika ni Dianne. "Shut up! Wa!ang ibang lalaki na nakatadhana sa akin kundi si DJ lang!" Sigaw ni Gemma kay Dianne na biglang umalburuto sa galit nang marinig ang sinabi ni Dianne. Ang ikinagagalit ko, alam mo ba, stupid girl, ang malal na natutunan na mahalin ni DJ ang isang pangit na katulad mo! Hindi ko alam kung an

Ang naganap sa nakalipas na kabanata... Malungkot sina DJ, Kier at mga kaibigan ni Dianne na sina Athena at Amy sa pagkawala ni Dianne at parang ayaw pa maniwala na patay na ang babae. Naroon na rin ang rescue team, habang malungkot na tinitingnan ni DJ ang mga ginagawa ng mga itong patayin ang apoy dahil sa pagsabog...lumapit ang leader ng rescue team sa kinaroroonan nina DJ at mga kaibigan. Sa pagpapatuloy... Nang lumapit ang leader ng rescue team sa kanila at nang may ipakita ito na Isang bagay ay lalong naging masalimuot ang lungkot na nararamdaman nila...parang sa isang iglap lang ay merong naglaho na napakahalang tao sa buhay nila. "Ayon po sa imbestigasyon, nakita pong dalawang tao ang nakasakay sa kotse na sumabog. Pero hindi na ho, maidentify dahil Talagang sunog ang buong katawan at lutay lutay." wika ng rescue team leader. Saka ipinakita sa kanila ang sunog na picture frame, ngunit buo pa ang mga nakasulat na mga pangalan nina Dianne at mga matalik na kaibigan. "Pero

Nang marinig ni DJ ang pangalan ni Dianne na sinambit ni Dansel at kasama ang asawa sa ospital ay di na nag-atubiling malama kung saan ito. Sinabi ni Dansel kung saan na ospital sila. Pagkatapos nun ay bigla ng naputol ang usapan nila. Dali-daling sumakay si DJ sa kotse at agad ba pinaandar, Nagtaka na lamang sina Athena, Kier at Amy nang makita ang kotse ni DJ na umalis. Ilang saglit lang ay nag-ring ang cellphore ni Athena, agad na sinagot ang tawag nang makita ang pangalan ni Dansel sa screen ng cellphone.''Friend, napatawag ka? Kamusta dyan? Nadakip ba ang mga kidnappers?'' Tanong ni Athena nang masagot ang tawag ng kaibigan, malungkot ang tinig nito at halatang umiiyak. Nahalata ni Dansel ang kalungkutan sa bose ng kaibigan, hindi rin lingid na umiiyak ito.''Friend, anong nangyari sa boses mo? Umiiyak ka ba? Ano ba ang nangyari bakit ka umiiyak?'' Puna ni Dansel sa kaibigan.''Friend, huwag ka sanang mabibigla sa sasabihin ko...''humihikbi ng pahayag ni Athena.''Ano ba yon? B

Ang gabi sa loob ng ospital ay puno ng tensiyon. Sa delivery room, hindi maikakaila ang bigat ng sitwasyon. Mabilis ang galaw ng mga nurse at doktor, tila bawat saglit ay mahalaga, sapagkat nakasalalay dito ang buhay ng isang ina at ang sanggol na nasa kanyang sinapupunan. Si Dianne, nakahiga sa malamig na kama, halos wala nang malay. Ang bawat hinga niya ay mabigat, at ang linya sa monitor ay unti-unting nagiging diretso. Sa paligid niya, abala ang mga doktor at nurse, ngunit ramdam niya sa hangin ang pangamba at kaba na tila kumakapit sa bawat sulok ng silid. “Dok… flatline na po!” Sigaw ng isang nurse habang tinitingnan ang monitor. Napatigil ang lahat. Ang dating maingay na tunog ng beeping machine ay napalitan ng mahaba at nakabibinging tuwid na linya. Isa itong senyales—wala na ang pintig ng puso ni Dianne. Sa labas ng delivery room, si DJ ay hindi mapakali. Paulit-ulit siyang naglalakad, pabalik-balik, parang wala siyang alam kung saan ilalagay ang sarili. Ang malamig na pa

Hindi pa rin makapaniwala si DJ habang nakaupo sa tabi ng kama ng ospital, nakatitig sa mukha ni Dianne na mahimbing na natutulog. Kanina lamang ay pakiramdam niya’y gumuho ang buong mundo nang makita niyang mawalan ng pintig ang asawa sa monitor; ang linya ay naging diretso, at sa sandaling iyon ay tila sumabay na rin ang tibok ng kanyang puso sa katahimikan ng paligid.Ngunit ngayon, narito siya—buhay, humihinga, at nasa kanyang tabi, para bang isang panaginip na ayaw na niyang magising mula sa bangungot na iyon. Sa labas ay maririnig pa rin ang yapak ng mga nurse at mga mahinang tinig ng mga doktor, ngunit sa loob ng silid ay tila huminto ang oras; ang tanging tunog na naririnig ni DJ ay ang mahinang paghinga ni Dianne at ang marahang pag-ungol ng kanilang bagong silang na sanggol. Dahan-dahan niyang hinawakan ang malamlam na kamay ng asawa at idinikit iyon sa kanyang pisngi habang pinipigilan ang luha.“Babe… hindi ko alam kung paano ako makakapagpasalamat sa Diyos,” mahina niyang