Lahat ng Kabanata ng Play with Me, Mr. Billionaire: Kabanata 11 - Kabanata 20

= JHYMEA POV = Nagpatuloy ang kantang Mambo No. 5. Tumayo si Kian para magpakitang gilas muna bago ang aming mainit-init na bakbakan. Todo giling siya at pinaikot-ikot ang balakang niya. Kakaiba ang steps niya kasi parang siya lang ang nakakaalam. Napaawang ang bibig ko sa pagkiyòd niya na parang lolo'ng masakit ang kasukasuan. Fvck, shìt! He's so hot! Makatulo-laway! Nakakangisay! Maging ang nakasaludong talong niya ay umiindayog sa masiglang musika. Tinitigan ako ni Kian gamit ang uhaw na uhaw niyang mga mata. Napakagat-labi siya na tila ba may masarap na pagkaing nakahain sa kama. Pinaalon-alon niya ang katawan niya na daig pa ang macho dancer na si Dante Gulapa. “Ugghh… yeahhh…” pag-ungol niya habang kumikiyod. Nakapako ang nag-aalab niyang mga mata sa kinaroroonan ko at mapusok akong ginapang. Umabante siya sa ‘kin at hindi na nagpatumpik-tumpik pa. Hinila niya ang hita ko at naglagay ng unan sa ibabang bahagi ng aking likuran. Iniangat no'n ang aking pwètan na nagpabaland

= JHYMEA POV = Kinaumagahan…Nagising ako sa bango ng rosas ng VIP Room. Dama ko ang lambot ng kama na para akong nakahiga sa ulap. Kinusot ko ang dalawang mata ko at gumuhit ang ngiti sa aking labi.“Good morning, pretty,” masiglang bati ko sa aking sarili. Pakiramdam ko ay kay sarap ng tulog ko. Mistulang nanggaling ako sa paraiso.Mag-iinat pa sana ako nang makarinig ako ng kakaibang ingay. Agad na napasalubong ang dalawa kong kilay at pagkalingon ko sa bandang kaliwa ko ay nakita ko ang tulog na tulog na si Kian na nagsasalsàl. Nananaginip ata siya.“Ughh… this is so fvcking big… yeah…” sarap na sarap niyang sabi. Nakangiti pa siya kahit nakapikit.Natawa ako sa kanya.“Tingnan mo ‘tong lalaking ‘to. Tulog na nga't lahat, pero puro pa rin kalibògan,” napapailing kong sabi. “Hoy, Kian, gising na r'yan,” inuga ko ang braso niya.Napaungot siya na tila naalimpungatan. Binuksan niya ang dalawa niyang mata at napabalikwas siya ng bangon. Gulat na gulat siya sa pagmumukha ko. “PUTRÀGIS

= JHYMEA POV =Tulala ako habang pinagmamaneho ako ni Kian pauwi sa bahay namin.Iniisip ko pa rin kasi na nakita niya ‘yong pànty kong ‘Good Morning.’ Haaa! Jhymea! Nakakahiya talaga!Anong iisipin niya? Na nagsusuot ako ng pànty na pang-kinder? Binili ko lang naman kasi ‘to kasi makapal ang garter.Kumibot-kibot ang bibig ko na parang gusto kong maiyak. Kung pwede lang talaga na ibaon ko na lang ang sarili ko sa lupa at maging isang patatas.Gulong-gulo pa rin ang isipan ko nang tumunog ang phone ko. Nag-chat pala ang best friend kong si Marinel.‘Jing, aha ka?’ (Translation: Jing, nasaan ka?)Unang chat niya sa akin. Bisaya kasi si Marinel kaya nagagamit niya minsan ang lenggwahe niya. Naging pamilyar na sa ‘kin ang iilan.Iniscroll ko pa ang iba niyang chats at nanlaki ang mga mata ko sa nakita.‘May track and field daw tayo sa subject ni Sir Fererro, besh. Hindi makaka-graduate ang hindi sasali.’“What the—” Agad kong nabitawan ang phone ko dahil sa gulat.Kung kamalasin ka nga

= JHYMEA POV = Hinawakan ni Kian ang kamay ko at hinila. “Sakay na,” utos niya sa ‘kin bago siya tumalikod. Bahagya pa siyang umupo. "T-Teka, bakit?” nagtataka kong sabi. “Hmm… piggy back. Bakit? Gusto mo rito na sa kotse ko tumira hanggang katapusan?” pilosopo niyang tugon sa akin. Bahagya kong hinampas ang likod niya na naging dahilan ng pagtawa niya. “Aray!” dàing niya. Napailing ako. Wala talaga siyang kwentang kausap. Umatras ako at tinukod ang siko ko sa ibabaw na bahagi dashboard at nagpangalumbaba. “Paano ‘tong kotse mo? Baka nakawin ‘to rito,” sambit ko sa kanya. I mean, matitino naman ang mga tao rito sa lugar namin pero baka may maligaw na masamang loob, ‘di ba? Mahirap na. “Hay, may GPS ‘yan, tsaka kaya kong bumili ng bagong kotse, kahit sampu pa,” pagyayabang niya at pinagpag pa ang balikat niya. Napaatras ako sa pagiging mahangin niya at natawa. “Ay wow, edi ikaw na,” tugon ko sa kanya at tuluyang sumakay sa likuran niya. “‘Yan,” nakangiti niyang sabi at inayos

= KIAN POV = “Kian! Inumaga ka na naman ng uwi! Daig mo pa ang mga asong gala sa kanto, ah!” agad na singhal ni Daddy sa akin nang makita niya akong pumasok sa living room. Tinupi niya ang hawak na d'yaryo at inilapag ‘yon sa mesa. Tumayo siya at lumapit siya sa ‘kin. Nababagot akong bumaling sa kanya. "What's the big deal now? Are you trying to be a good father? Hindi baga—” “Oh, my God! Harri!” napasigaw si Mommy matapos akong suntukin nang malakas ni Daddy. Agad siyang lumapit sa akin at sinuri ang gilid ng labi kong dumudugo. Pinahid ko ang sugat ko gamit ang likod ng kamay ko. “Wala kang utang na loob! Nakapagtapos ka lang ng pag-aaral ay yumabang ka na! Pinagmamalaki mo ‘yang mga naabot mo sa buhay? Without my surname, you are nothing compared to trash! Itatak mo ‘yan sa kokòte mo!” pangaral niya sa ‘kin sabay duro sa sintido ko. Tahasan akong tumitig sa mga mata niya. “A trash? Ni hindi mo nga magawang gampanan ang tungkulin mo bilang asawa at ama. Nauubos ang oras mo sa k