All Chapters of Billionaire's Legal Wife (Taglish): Chapter 21 - Chapter 30

STELLA LUNANagpakawala ako ng malalim na buntong-hininga bago bumaba ng kotse. Ramdam ko pa rin ang kabang kumakapit sa dibdib ko, parang ayaw akong bitawan. Pero kahit ganoon, may kakaibang lamig na dala ang mint na ibinigay ni Caleb—hindi man nito tuluyang pinatahimik ang isip ko, kahit papaano ay pinipigil nitong lumala ang pag-iisip ko nang kung anu-ano."Caleb is right," bulong ko sa sarili habang dahan-dahang isinara ang pinto ng sasakyan. "Nandito pa rin ako... hindi pa ako failure."Paglingon ko, nakita ko ang harapan ng building—malawak, marangya, at puno ng mga taong tila sanay na sa ingay ng mundo. Pero sa oras na iyon, parang huminto ang lahat.Isang hakbang ko pa lang palayo sa kotse, ramdam ko na agad ang pagbabago.May mga matang agad na napunta sa akin.Una ay ilang casual na tingin lang—mga taong naglalakad na tila walang pakialam. Pero ilang segundo lang ang lumipas, parang may bulong na kumalat sa hangin. Sunod-sunod na paglingon. Pag-angat ng kilay. Pagkibit-balik

STELLA LUNANapangiti ako nang maramdaman ko yung lamig ng tubig sa paa ko, parang biglang nawala yung bigat ng araw na kanina ko pa dala. Pinagmasdan ko yung paligid—yung malinaw na tubig na dumadaloy, yung mga batang nagsisisigawan habang naglalangoy, at yung mga pamilya na parang sanay na sanay na sa ganitong simpleng buhay. May mga nakatayo pang silong na gawa sa kahoy at trapal, may iba nagluluto na ng pagkain—amoy pa lang parang nakaka-comfort na, yung tipong hindi mo kailangang mag-hotel o mamahaling resort para maramdaman yung saya.Sometimes the most memorable things are not in fancy and luxury things but in a simple way like this and all natural. Even I grew up in a house full of fancy things, my parents still prefer to make bond with us in this way. Not out of country trips, not expensive vacations, but just simple gatherings—attending charity events, sharing gifts to children, and building animal foundations. Masaya sila doon, and somehow doon din namin natutunan kung paan

STELLA LUNAThe moment Claire entered the café, the whole atmosphere seemed to change with her.Hindi naman siya dramatic pumasok. In fact, she even smiled politely at the staff, fixing her hair like she still had everything under control. She looked neat, composed, and quiet — the kind of woman people would describe as "strong" just because she knew how to keep herself together in public.But if you looked closely... makikita mo agad.Makikita mo sa mga mata niya.Those weren't the eyes of someone who was okay.Her eyes carried sleepless nights, silent breakdowns, and the kind of exhaustion no amount of coffee could fix. Bakas na bakas doon ang lungkot na matagal na niyang pilit tinatago. There was something painfully heavy about her presence — parang may dalang bagyo 'yung kaluluwa niya kahit tahimik lang siyang nakaupo sa sulok ng café.And somehow, everyone could feel it.She smiled, yes.She laughed when someone tried to joke around.She answered softly and nodded like she was li

STELLA LUNANapahawak ako sa tuhod ko habang hingal na hingal sa gilid ng kalsada, halos gusto ko nang isumpa si Caleb sa pagod."Caleb..." hingal kong tawag habang nakayuko. "Ang usapan... walk lang..."He was a few steps away from me, laughing shamelessly habang paatras na naglalakad."Technically," he said between laughs, "walking fast is still walking.""Tinakbo mo ako!""You chased me first!""Dahil inasar mo ako!""And that sounds like a you problem.""Ako talaga may problema?!" Napatingin ako sa kanya nang masama habang siya naman ay mukhang sobrang aliw na aliw sa sitwasyon ko.Tagaktak na pawis ko habang siya parang bagong ligo lang sa freshness. Nakakainis talaga yung mga naturally athletic."Grabe ka," reklamo ko ulit habang naglalakad na papunta sa kanya. "Mamamatay na ako dito."He dramatically gasped. "Don't say that. I'm too handsome to become a suspect.""Hindi lahat tungkol sa kagwapuhan mo!""Most things are."Napairap na lang ako.Nasa tapat na kami ng 7/11 habang s

STELLA LUNAHindi ko alam kung sino ang una kong sasagutin—si Caleb ba na nakatayo sa may pinto, matalim ang tingin sa akin habang tahimik lang na parang may hinihintay na pag-amin, o si Damien na kanina pa nagtatanong sa phone kung sino raw 'yung lalaking pumasok sa bahay ko. Halos wala na nga siyang atensyon sa mga manok niya dahil buong focus niya nasa akin na.At ang mas nakakainis?Bakit pakiramdam ko kailangan kong magpaliwanag sa kanilang dalawa?Parang may kasalanan ako.Parang nahuli akong may ginagawang mali kahit wala naman.Napabuntong-hininga ako habang hinihigpitan ang hawak sa cellphone ko. Gusto ko na lang ibaba ang tawag pero kilala ko si Damien. Kapag iniwasan ko siya, mas lalo lang siyang mag-iisip ng kung ano-ano."Sinasabi ko na nga ba eh!" sigaw niya sa kabilang linya. "May ka-live in ka na! Magaling kang babae ka!"Napapikit ako sa sobrang inis.Tangina talaga. Kahit kailan talaga ay masyadong paranoid ang kapatid niya. Mabuti na lamang at hindi pa sumasali sa u