Seducing My Hot Ninong Everett のすべてのチャプター: チャプター 181 - チャプター 190

Misha’s POVMadilim na ang kuwarto, sobrang lamig na ng buong paligid dahil sa aircon, sinabayan pa na nanlalamig ako dahil sa nangyari, pero wala akong ibang nararamdaman kundi ang bigat sa puso ko. Ang lumbay na bumabalot sa akin ay hindi na kayang takpan ng mga unan o ng kumot na nakasapin sa akin. Ramdam kong mag-isa lang ako dito sa kuwarto kahit na hindi dapat ganoon. Dapat kasama ko si Everett. Pero umalis siya, at hindi ko alam kung saan siya nagpunta. Hindi ko alam kung saan siya matutulog. Sa condo, sa office o sa dating manisyon nila.Alam kong lasing siya kanina, at kitang-kita ko kung paano siya umiwas sa tingin ko bago siya tuluyang nagpaalam nang walang paliwanag. Alam kong masama ang loob niya. At alam ko rin kung bakit.Mabilis na pumatak ang luha sa mga mata ko habang iniisip ang mga huling salitang binitiwan niya. “Akala mo ba hindi ko alam? Hindi mo ako maloloko, Misha. Kaya pala sobrang lapit ninyong dalawa kasi naglalandian na kayo.” iyon ang huling sinabi niya na

Misha’s POVNang makarating ako sa bahay, ramdam ko ang kabog ng puso ko sa kaba at saya. Pagkabukas ko ng pinto, agad kong nakita ang isa sa mga kasambahay namin, at may ngiti siya sa labi.“Ma’am Misha,” bungad niya. “Nandito po si Sir Everett, nasa guest room. Mukhang naparami yata ang nainom kaya dun natulog.”Hindi ko mapigilang mapangiti kahit kaunti. Hindi man siya sa kuwarto namin natulog, ang mahalaga, umuwi siya. Ang mahalaga, nandito siya kahit paano.“Lasing ba talaga siya, Ate?” mahina kong tanong.Tumango siya at tumitig sa akin, tila may lungkot sa mga mata niya. “Opo, Ma’am. Mukhang… mabigat ang iniisip ni Sir kasi tulalang-tulala at parang ano po eh, parang lutang na lutang o baka lasing lang ho talaga.”Huminga ako nang malalim at sa sandaling iyon, naisip ko na baka ito na ang pagkakataon kong ipakita kay Everett na hindi totoo ang mga iniisip niya tungkol sa akin. Hindi ko siya kayang makita na nahihirapan, lalo pa’t alam kong ako ang dahilan ng sakit na nararamdam

Misha’s POVHabang nanatili akong nakatago sa gilid ng hallway, pinanood ko ang mga kilos ni Belladonna. Isang bagay ang ipagtanggol ang boss sa harap ng iba, ngunit iba ang nakita ko sa kanya—higit pa ito sa simpleng obligasyon bilang assistant. Naroon ang tiwala, ang parang malasakit na tila itinuturing na niya akong malapit na kaibigan.Tahimik akong lumapit, masusing pinagmasdan si Belladonna na kinakausap pa rin ang mga staff, ang boses niya mahina ngunit puno ng banta.“Do you have any idea what Misha has been through? She’s done everything to get where she is now, and you think you can just spread rumors about her like she’s some kind of tabloid figure? She’s our boss, and the least you could do is respect that.”Naramdaman kong parang may bumigat sa dibdib ko. Alam ko naman na may mga inggit sa paligid, at hindi na bago sa akin ang mga tsismis, pero hindi ko inaasahan na aabot sa ganitong level ang mga paninirang kumakalat sa hotel.Muling napayuko ang tatlong staff, halatang n

Misha’s POVPagkatapos ng isang mahabang araw ko sa trabaho, diretso agad ako sa condo ni Everett. Alam kong hindi niya inaasahan ang pagdating ko, pero wala na akong pakialam. Matagal ko na siyang hindi nakikita, at ang tanging gusto ko lang ay makita siya at makausap. Miss na miss ko na talaga siya. Ang huling kita ko pa sa kaniya ay ‘yung umuwi siyang lasing at sa guest room natulog. Siguro, apat na araw na ata ang lumilipas na wala manlang siyang reply sa mga message ko.Hinawi ko ang buhok ko bago pinindot ang passcode sa pintuan ng condo ni Everett. Isa lang ang naisip ko: sa condo na ito nagtatago si Everett sa tuwing ayaw niyang umuwi sa bahay namin, sa tuwing nais niyang mag-isa. At sa kabila ng lahat, sa bawat pagpasok ko rito, laging may kirot sa puso ko.Pagbukas ng pinto, bumungad agad sa akin ang amoy ng alak at usok. Napangiwi ako. Sa dilim ng kuwarto, tila lumilitaw ang bawat alikabok sa mga sahig at kasangkapan. Hindi ko maintindihan kung paano nagawa ni Everett pabay

Misha’s POVTumakbo ako nang tumakbo, hindi ko na iniisip kung saan ako mapapadpad. Naririnig ko ang mga sigaw ng mga bodyguard ko sa likod, pati ang boses ng driver ko, pero hindi ko na pinansin. Gusto ko lang makalayo, gusto ko lang mawala.Hindi ko alam kung gaano na katagal akong tumatakbo, pero nang huminto ako, nakita ko na lang ang sarili ko sa gilid ng isang ilog. Tahimik ang paligid, wala ni isa mang ingay—tanging tunog ng agos ng tubig ang naririnig ko. Doon ako napaupo at sa wakas, parang gumuho ang lahat ng pinipigil kong damdamin. Umiyak ako nang malakas, walang pakialam kung may makarinig man.“Everett…” bulong ko sa sarili ko, pero puno ng galit at hinanakit ang bawat salitang lumalabas sa bibig ko. Hindi ko lubos akalaing darating ang araw na siya pa mismo ang makakapanakit sa akin nang ganito. Siya pa ang may kasamang iba at sa harap ko pa mismo niya ginawa iyon. Galit na galit ako. Pakiramdam ko, sasabog ako sa sakit.Bakit? Bakit hindi niya ako pinakinggan? Sinubukan