Tous les chapitres de : Chapitre 871 - Chapitre 880

Eryx POVNgayong araw, hawak ko na ang sampung alam kong malalakas, walang sugatat pinili kong mga estudyante mula sa mga nasagip namin. Matatangkad, mabilis kumilos at matatalas ang mata. Kung tutuusin, maraming nagpaiwan, pero itong sampung ‘to, ibang klase ang presensya na nakikita ko sa kanila.“Simula ngayon,” sabi ko habang nakasandal ang kamay ko sa likod, “buburahin ko ang kahinaan ninyo. Hindi kayo trainee. Hindi rin kayo basta-bastang apprentice. Sa loob ng ilang araw magiging anino ko kayo.”Tahimik lang silang lahat at walang kumikibo. Minsan, mas gusto ko ‘yung ganoon ‘yung tingin pa lang nila, alam mong desperado talaga silang lumaban.“Handa na po kami, Boss Eryx,” sigaw ng isa.Tumango naman agad ako. “Simulan na natin.”Dinala ko sila sa lumang underground training grounds sa ilalim ng mansiyon ko. Parang maze iyon, puro pader, poste, scaffolding, mga beam at elevated platforms. Madilim, para masanay sila sa natural na kondisyon ng mga assassin.“Rule number one,” sab

Ahva POVMakalipas ang tatlong araw, pakiramdam ko ay nakakahinga na ako nang mas maluwag. Hindi na mukhang hinang-hina si Kara tuwing gumigising siya. Kaninang umaga nga, nagulat na lang ako nang bigla siyang humawak sa balikat ko para lang ipakitang kaya na niyang tumayo nang hindi ako sinasalubong ng hilong parang ipo-ipo na dati niyang reklamo.“Hoy, look,” sabi niya, proud na proud pa, halos nakapamaywang pa habang nakatayo sa tabi ng kama. “I can walk alone na.”Napangiti na lang ako, at hindi ko napigilan ang pag-angat ng dibdib ko sa tuwa. “Eh ‘di wow, malakas ka na nga talaga ulit,” puri ko, sabay kurot nang mahina sa pisngi niya. “Pero huwag ka munang magmalakas-lakasan masyado. Baka mamaya bigla kang sumubsob sa sahig, chill lang muna hanggang lumakas ka na talaga ng tuluyan.”Kumunot ang ilong niya pero tumawa rin. “Hindi na ako ganoon kahina. Masarap kasi pagkain dito. Tsaka—” tumingin siya saglit sa hallway kung nasaan ang iba— “mas safe dito. Sabi nga ng parents ko, dit

Ahva POVHirap na hirap gumalaw si Nyra nung madala na namin siya sa manisyon. Grabe ang itsura niya. Parang sinaktang mabuti. Ang daming sugat, pasa, at dugo sa katawan niya. Parang pinahirapang mabuti ng mga tauhan ni Giapson. Malayong-malayo ang itsura niya sa dating Nyra na nakasama namin. Hanggang sa manisyon, hindi matigil ang pagtulo ng luha namin nila Kara at Amon. Sobra kaming naawa sa itsura ni Nyra. Sa tingin ko tuloy, isang napakalungkot na kuwento ang nakaabang sa kaniya. Hindi muna kami nagtanong. Ang mahalaga ngayon ay magamot at makapagpahinga siya. Kasi sa itsura niya, parang ilang oras na lang ay mawawala na siya. Siguro, tinadhanang makita na ‘yung hide-out na iyon, kasi kung matatagalan pa, tiyak na bibigay na ang katawan ng kaibigan namin.“Bang, gawin natin ang lahat para maging okay din si Nyra. Grabe ang itsura niya, halos hindi siya makalakad, makagalaw at makapagsalita ng maayos. Kanina, pinilit lang niyang banggitin ang pangalan ko, pero halatang pagod at b

Ahva POVNasa maliit kaming altar sa loob ng mansiyon. Simpleng silid lang ito na may kahoy na upuan, puting pader, at isang altar na matagal nang hindi napupunasan ng alikabok. Pero ngayong hapon, pakiramdam ko rito nagtipon ang lahat ng sakit na pilit naming nilulunok sa mga nakaraang araw.Magkakatabi kami nina Nyra, Kara at Amon.Sa gitna ng altar, may mga kandilang unti-unting nauupos. Ang apoy ay nanginginig, parang alam din ang bigat ng ipinagdadasal namin.Para ito kay Cael.Wala na kasi siya ayon sa binalita sa amin ni Nyra.Kahit ilang beses ko pang ulitin sa isip ko, ayaw pa ring pumasok nang buo na ang katotohanan ay talagang iniwan na niya kami. Para bang may parte ng utak ko na tumatanggi, na nagsasabing mali ang balita ni Nyra, na baka nagkamali lang siya. Sana nga ay ganoon na lang. Sana mali lang siya. Sana kamukha lang ni Cael ‘yung lalaking nakita niyang namatay.Pero ang mukha ni Nyra habang ikinukuwento niya ang huling nakita niya kay Cael, parang sure na sure siy

Ahva POVAng saya lang palagi sa manisyon. Pati ang mga student na pinapagaling namin at tini-training ay nagkakasiyahan, lalo na kapag gabi kasi alam nilang makakapagpahinga na sila mula sa maghapon na training.Pero nung gabing iyon, may hindi inaasahang pangyayari na magaganap. Hindi kami handa.Sa dami ng pinagdaanan namin, sa dami ng labanan at pagsalakay, akala namin sanay na kami sa biglaang gulo. Akala namin, ang mansiyon ni Eryx ang pinakaligtas na lugar sa Pilipinas ito. Mataas ang bakod, may mga bantay, may sistema talaga.Pero noong gabing iyon, pinatunayan ni Giapson na wala siyang pinipiling oras, wala siyang awa, at wala siyang pakialam kung sino ang madadamay.Tahimik pa ang paligid nung una. Masyadong tahimik na nakasanayan na namin.Nasa loob ako ng mansiyon, tinutulungan si Kara na painumin si Nyra ng gamot. Nakaupo si Nyra sa kama, medyo maayos na ang itsura niya kumpara noong mga nakaraang araw. Si Amon ay nasa labas, nagbabantay kasama ang ilan sa mga student na