Tous les chapitres de : Chapitre 2361 - Chapitre 2370

หลี่หวยเซียนแอบบอกผู้ใหญ่บ้านแล้ว ว่าพวกคนในวัดร้างมาทำสิ่งใดไปบ้างแล้วเมื่อได้รู้ว่าในวัดร้างมีพวกปีศาจกลุ่มหนึ่งที่ค้นคว้ายาพิษ ทำให้ผู้ใหญ่บ้านโกรธจนกำหมัดแน่นทันใดในอดีตพวกเขาเองก็เป็นคนปกติทั้งหมด แต่เพียงเพราะราชวงศ์ต้องการศึกษายาพิษ จึงไม่เห็นพวกเขาเป็นมนุษย์บังคับเอายาพิษกรอกเข้าใส่ร่างกายของพวกเขา จนทำให้ตอนนี้พวกเขากลายเป็นใบ้ เพราะถูกยาพิษทำลายเส้นเสียงผู้ใหญ่บ้านที่เดิมทีก็รู้สึกดีกับพวกกู้หว่านเยว่อยู่แล้ว เมื่อรับรู้ว่าครอบครัวพวกเขาก็ถูกคนกลุ่มนี้ทำร้ายเช่นกัน จึงต้องเดินทางมาหายาถอนพิษ ทำให้ท่าทีของเขาสุภาพขึ้นมากเนื่องจากชาวบ้านที่อยู่ตรงนี้ล้วนพูดไม่ได้ บนโต๊ะอาหารกู้หว่านเยว่เองก็ไม่ค่อยพูดจามากนักตลอดเวลามีเพียงบ่าวชายที่เป็นล่ามข้างกายหลี่หวยเซียนกับผู้ใหญ่บ้านสนทนากันหลี่หวยเซียนบอกผู้ใหญ่บ้าน “พวกเขาต้องการจับตัวผู้ที่อยู่เบื้องหลังการค้นคว้ายาพิษ ดังนั้นจึงไม่สามารถแหวกหญ้าให้งูตื่น ห้ามแพร่งพรายข่าวออกไปเด็ดขาด”ผู้ใหญ่บ้านไม่ห่วงเรื่องนี้ยังไม่ต้องพูดถึงว่าคนในหมู่บ้านโกรธแค้นหมอผีกลุ่มนี้มาก แทบอยากถลกหนังพวกมัน ดื่มเลือดพวกมันแค่เรื่องที่ห

ในที่สุดก็มาสักทีใบหน้ากู้หว่านเยว่เก็บสีหน้าดีใจไว้ไม่อยู่ เขามาก็ดีแล้ว ขอแค่เขามา ย่อมมีวิธีจับตัวเขา“ดำเนินการตามแผนเดิม”กู้หว่านเยว่สั่งการ“รีบไปแจ้งให้พวกชาวบ้านซ่อนตัว ต้องปกป้องพวกเขาให้ดี อย่าให้ชาวบ้านได้รับบาดเจ็บแม้แต่คนเดียว”ลั่วหรงรีบกล่าว “วางใจเถอะ พอหลี่หวยเซียนรู้ว่าท่านอ๋องลู่เข้ามาในหมู่บ้าน ได้พาพวกชาวบ้านเข้าไปซ่อนในห้องใต้ดินแต่แรกแล้ว”กู้หว่านเยว่ถึงได้วางใจ จึงรีบไปจับคนร้ายกับลั่วหรง“ท่านแม่ ข้าไปด้วย!” จ้านจ้านรีบตามไปด้วยกู้หว่านเยว่ไม่อยากให้ท่านอ๋องลู่มีโอกาสหลบหนี หลังออกมา จึงให้ระบบติดตามความเคลื่อนไหวของท่านอ๋องลู่หลังระบบได้รับคำสั่ง ก็ตรวจสอบอย่างละเอียดทั่วทั้งหมู่บ้านเลยทันที เพียงไม่นานก็ส่งตำแหน่งของท่านอ๋องลู่ให้กู้หว่านเยว่“รอให้เขาเข้าไปในวัดร้างแล้ว ให้บอกข้าทันที”กู้หว่านเยว่มองแวบหนึ่ง เร่งความเร็วเดินไปทางถ้ำให้เร็วขึ้น“พี่ลั่ว การปลอมตัวทางวัดร้างหลอกท่านอ๋องลู่ได้ไม่นาน พวกเราต้องจับเขาให้ได้ตั้งแต่ทีแรก”ลั่วหรงเองก็เข้าใจจุดนี้ดี “วางใจเถอะ ข้าให้ทูพั่วเฝ้าอยู่ข้างในแล้ว” กู้หว่านเยว่ฝีเท้าชะงัก “เฟิงเพียนอวิ

ลั่วหรงเสนอแนะ “ถ้าอยากรู้ว่ายาถอนพิษใช้ได้ผลหรือไม่ เรื่องนั้นง่ายมาก แม่นางเฟิงอยู่นี่ไม่ใช่หรือ ให้นางลองดูก่อนสิ”ยาพิษของเฟิงเพียนอวิ๋นกับจงหลีเป็นชนิดเดียวกัน ให้นางทดลองยาดูก่อน หากเฟิงเพียนอวิ๋นกินยาเข้าไปแล้วหาย นั่นแสดงว่าตำรับยาเป็นของจริง หากไม่ได้ผลแสดงว่าท่านอ๋องลู่โกหกพวกเขากู้หว่านเยว่กำลังจะพยักหน้า ท่านอ๋องลู่กลับพูดอย่างร้อนใจ“ข้าไม่ได้โกหกพวกเจ้า แต่ตำรับยาถอนพิษที่ข้าให้พวกเจ้า ใช้ไม่ได้ผลกับเฟิงเพียนอวิ๋น!”เขาอธิบายอย่างร้อนใจ “เจ้าดูสิ อาการของพี่ใหญ่เจ้ากับหลานสาวข้าเหมือนกันหรือไม่ ต่างกันสิ้นเชิง แล้วยาจะมีผลได้อย่างไร?”พูดให้เข้าใจง่าย พิษที่อยู่ในตัวเฟิงเพียนอวิ๋นกับพิษที่หมอผีเหล่านั้นค้นคว้า ได้กลายเป็นพิษต่างชนิดกันแล้วกระทั่งท่านอ๋องลู่เองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้“หมายความว่าอย่างไร หมายความว่า ไม่มียาถอนพิษหรือ?” เฟิงเพียนอวิ๋นเข้าใจความหมายแฝงของท่านอ๋องลู่ ดวงตาเผยความตะลึงแววตาท่านอ๋องลู่หลบหลีก แล้วพึมพำ “นี่ก็ชัดเจนแล้วไม่ใช่หรือ พิษที่พวกเราค้นคว้าเป็นอีกชนิดหนึ่ง พอไปอยู่บนตัวเจ้ากลับเกิดการเปลี่ยนแปลง สำหรับการเปลี่ยนแปลง พว

กู้หว่านเยว่ไม่มีเวลาพักผ่อน รีบไปเตรียมยาถอนพิษทันที“ข้าจะไปเตรียมยาถอนพิษเอง ผ่านมือใครข้าก็ไม่วางใจทั้งนั้น”กู้หว่านเยว่สั่งการ ก่อนจะไปห้องปรุงยา ได้แวะไปดูลูกสาวที่ไม่ได้พบหน้ากันมานานเพ่าเพ่านอนหลับสนิทอยู่ในเปล ไม่ได้พบกันครึ่งเดือน นางอ้วนขึ้นไม่น้อย“แข็งแรงขึ้นมากแล้ง ท่านพี่ ขอบคุณที่ท่านช่วยดูแลลูกสาวอยู่ที่นี่”กู้หว่านเยว่ไม่กล้าคิด หากไม่มีซูจิ่งสิงคอยช่วยเหลืออยู่ที่นี่ ตัวนางคนเดียวจะยืนหยัดได้อย่างไร ถึงอย่างไรก็ไม่มีทางไป เมืองหลีโจวอย่างวางใจแน่นอนซูจิ่งสิงรู้สึกสงสาร “ลูกสาวเราอ้วนขึ้น แต่เจ้ากลับผอมลง เดินทางครั้งนี้คงเหนื่อยสินะ?”“ยังดี”กู้หว่านเยว่ไม่พูดให้เขาเป็นห่วง ดึงมือของซูจิ่งสิงไว้ ในใจคิดถึงเขามากเช่นกัน“ข้าเจอเฟิงเพียนอวิ๋นแล้ว แต่เรื่องนี้ข้าไม่กล้าบอกเสด็จพ่อกับเสด็จแม่ รอให้พี่ใหญ่ฟื้นขึ้นมาก่อน ค่อยบอกพี่ใหญ่ ให้เขาตัดสินใจเองดีกว่า”จากสถานการณ์ตอนนี้ของเหยาเสวี่ย ถ้าหากเห็นเฟิงเพียนอวิ๋น กู้หว่านเยว่ไม่สงสัยเลย เหยาเสวี่ยต้องฆ่านางแน่“ไม่ต้องรีบร้อน รอเจ้าปรุงยาถอนพิษได้แล้ว พวกเราค่อยบอก”ซูจิ่งสิงให้กู้หว่านเยว่ไปปรุงยาถอนพิ

กู้หว่านเยว่นึกถึงอาการของเฟิงเพียนอวิ๋น ไม่ปิดบัง บอกไปตามความจริง“พี่ใหญ่ แม้พิษของนางกับท่านจะเป็นชนิดเดียวกัน แต่อาการที่แสดงออกมากลับไม่เหมือนกัน ยาถอนพิษไม่มีผลต่อพิษของนาง”กู้หว่านเยว่อธิบาย“เกรงว่าพิษในร่างของนางคงไม่มีทางถอนได้”จงหลีหลุบตาลง “น้องเล็กคิดว่า พี่ใหญ่ควรทำอย่างไรดี?”นี่เป็นครั้งแรกที่จงหลีถามความเห็นของกู้หว่านเยว่ หลังจากผ่านมานานขนาดนี้ ที่ผ่านมาเขาเป็นคนมองการณ์ไกลมาโดยตลอดกู้หว่านเยว่ตอบตามตรง“ข้าไม่มีวันให้อภัยคนที่ทำร้ายข้าเด็ดขาด”ไม่ว่าเหตุผลที่ทำร้ายกันจะเป็นอะไร เบื้องหลังลำบากใจหรือไม่ นางจะไม่มีวันให้อภัย“พี่ใหญ่เข้าใจแล้ว”กู้หว่านเยว่คิดว่าตัวเองอยู่ที่นี่ไม่ค่อยเหมาะสม จึงลุกขึ้นกล่าวว่า “ร่างกายของพี่ใหญ่ยังไม่หายดี รีบพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้น้องเล็กค่อยมาเยี่ยมท่าน”หลังกลับไปถึงตำหนักข้าง สีหน้ากู้หว่านเยว่ไม่สู้ดีนักซูจิ่งสิงดูออกจึงค่อนข้างเป็นห่วง“เกิดเรื่องอะไรขึ้น? ทำไมสีหน้าย่ำแย่ขนาดนี้?”กู้หว่านเยว่อุ้มเพ่าเพ่าขึ้น แล้วหอมแก้มลูกน้อย“รู้สึกว่าพี่ใหญ่น่าสงสาร ทั้งที่ผ่านความลำบากจนพบความสุขแล้ว ทำไมต้องมาเจอเรื่องอ