All Chapters of ชายาแพทย์พลิกชะตา: Chapter 2351 - Chapter 2360

เฟิงเพียนอวิ๋นมองดูมือสีเขียวเทาของตัวเอง ในแววตามีความรังเกียจและเจ็บปวดแวบผ่าน“ข้าอยากหนี แต่ข้าอยู่ห่างจากพวกเขาไกลมากไม่ได้”กู้หว่านเยว่ได้ยินดังนั้น ก็เผยแววตาเคลือบแคลงสงสัย “อยู่ห่างจากพวกเขามากไม่ได้หมายความว่าอย่างไร?”“ในมือพวกเขามีขลุ่ย ซึ่งสามารถควบคุมข้าได้ ขอเพียงพวกเขาเป่าขลุ่ย ข้าจะเชื่อฟังคำสั่งพวกเขาโดยไม่รู้ตัว สิ่งสำคัญที่สุดคือ ตอนนี้ข้ากลายเป็นสภาพนี้แล้ว ต่อให้หนีออกไปได้ แล้วถูกคนอื่นพบเห็นก็ต้องคิดว่าเป็นสัตว์ประหลาด”เฟิงเพียนอวิ๋นไม่มีความกล้าที่จะหนีออกจากถ้ำกู้หว่านเยว่ฟังมาถึงตรงนี้ก็พอจะเข้าใจบ้างแล้ว“ดังนั้นเจ้าไม่ได้วางยาพิษพี่ใหญ่ เจ้าเองก็ถูกคนอื่นหลอกใช้ ถ้าอย่างนั้นเจ้าอยู่ในถ้ำนานขนาดนั้น มีเบาะแสของยาถอนพิษหรือไม่?”เฟิงเพียนอวิ๋นพยักหน้า “มี ยาพิษเหล่านี้ปรุงขึ้นโดยหมอผีหลายคน ต้องสามารถหาวิธีถอนพิษจากพวกเขาได้แน่นอน”กู้หว่านเยว่ผ่อนลมหายใจออกมา “ดูท่าคงต้องกลับไปที่วัดร้างอีกครั้ง”ต้องกลับไปจับตัวหมอผีพวกนั้นมาสอบสวน ไม่แน่อาจได้ยาถอนพิษมาด้วย“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง”ขณะที่กู้หว่านเยว่กำลังครุ่นคิด ข้างนอกมีเสียงหมาเห่าดังขึ้นกะทันหั

วลั่วหรงมองระเบิดมือในมือ แววตาตะลึงงันนี่คือสิ่งใดกัน เขาไม่เคยเห็นมาก่อนฟังจากที่กู้หว่านเยว่บรรยาย มีอานุภาพรุนแรงมิน่าตงโจวสามารถเปลี่ยนจากแพ้เป็นชนะ เมื่อมีสิ่งนี้อยู่ในมือ ใครจะเป็นคู่ต่อสู้ได้อีก?หลังจากหายตะลึง ลั่วหรงมองกู้หว่านเยว่อย่างตื้นตัน “หว่านเยว่ เจ้ามอบสิ่งที่อานุภาพรุนแรงขนาดนี้ให้ข้า ไม่กล้วข้าทรยศเจ้าหรือ?”กู้หว่านเยว่กระพริบตา “พี่ลั่วคือสหายที่ควรค่าให้เชื่อถือ ข้าเชื่อใจท่าน”ลั่วหรงอบอุ่นในใจ เขาจะไม่ทำลายความเชื่อใจของกู้หว่านเยว่ทั้งสองคนหาเวลาที่เหมาะเจาะ แยกเป็นสองทาง ลั่วหรงไปล่อองครักษ์ตรงทางเข้าให้ออกไปก่อน กู้หว่านเยว่ฉวยจังหวะที่พวกเขาไม่ได้สังเกตเห็น ลอบมุดเข้าไปในทางลับใต้ดินพอเข้าไปในทางใต้ดินกู้หว่านเยว่ก็รู้สึกผิดปกติทันที คาดว่าพวกเขาน่าจะรู้ว่าที่นี่เปิดเผยแล้ว ดังนั้นจึงกำลังย้ายฐานที่มั่น โชคดีที่มาได้เร็วพอ ไม่อย่างนั้นคงมาเสียเที่ยวกู้หว่านเยว่นึกถึงที่เฟิงเพียนอวิ๋นบอก ยาพิษเหล่านี้ค้นคว้าโดยหมอผีพวกนี้ ดังนั้นจึงไม่ลังเล หายวับเข้าไปในมิติโดยตรง แล้วแอบเข้าไปใกล้หมอผีพวกนั้น ต่อมาทำให้หมอผีหมดสติไปทีละคนแล้วโยนเข้าไปใ

ทูพั่วยิ้มอย่างสดใส “เด็กน้อย ข้าจะทิ้งเจ้าไว้ที่นี่คนเดียวได้อย่างไร ทำอย่างนั้นก็ไร้คุณธรรมเกินไปแล้ว ไป”พูดจบ ก็อุ้มจ้านจ้านขึ้นทีเดียวอย่างเป็นกันเอง แล้วออกจากถ้ำเพื่อไปแจ้งสมาชิกคนอื่นในกลุ่มทหารรับจ้างเมื่อเห็นสมาชิกทหารรับจ้างที่เฝ้าอยู่นอกหมู่บ้าน ทูพั่วบอกเล่าเรื่องราวให้พวกเขาฟังพอสังเขป ต่อมาจึงกล่าว “เตรียมอาวุธให้พร้อมมือ อีกเดี๋ยวต้องเกิดการต่อสู้ที่หนักหนาไม่น้อย”จ้านจ้านครุ่นคิดแล้วเอ่ยเตือน “ท่านอาทูพั่ว เพื่อความรัดกุม ไม่สู้พวกเราส่งคนหนึ่งให้ไปแจ้งทางการดีกว่า”เขาล้วงป้ายห้อยเอวอันหนึ่งออกมาจากหน้าอก “ใช่สิ ขอมอบป้ายห้อยเอวอันนี้ให้ท่าน เมื่อคนของทางการเห็นป้ายห้อยเอวนี้ก็จะรู้เอง”ทูพั่วรับป้ายห้อยเอวมาดูแล้วดูอีก จากนั้นพยักหน้า “เจ้าพูดถูก อย่างพวกเราไปด้วยกันยังไม่น่าเชื่อถือ ทางที่ดีคือต้องให้คนของทางการมาช่วยเหลือด้วย”ระหว่างที่พูดได้มอบป้ายห้อยเอวให้กับสหายข้างกาย แล้วสั่งการ “เจ้ารู้จักคนของศาลาว่าการ ให้เจ้าไปก็แล้วกัน”คนที่ถูกเรียกชื่อรีบรับป้ายห้อยเอวไป “ท่านหัวหน้าโปรดวางใจ ข้าจะกลับมาอย่างรวดเร็ว”รอให้เขาจากไปแล้ว คนอื่น ๆ เองก็ไม่รอช้า

แต่ต้องได้เห็นกับตาถึงจะเชื่อ ดังนั้นพวกเขาจึงรอให้คนในหมู่บ้านไปตรวจสอบก่อนถึงจะตัดสินใจผ่านไปไม่นาน ชายหนุ่มในหมู่บ้านหลายคน ที่เมื่อครู่ถูกส่งตัวไปกลับมาพร้อมกันพวกเขาหันมองกู้หว่านเยว่กับลั่วหรงแวบหนึ่งก่อน ต่อมาจึงเดินไปตรงหน้าผู้ใหญ่บ้าน แล้วส่งภาษามือใส่เขาทันใดนั้นสีหน้าผู้ใหญ่บ้านเปลี่ยนเป็นย่ำแย่ ดูท่าคนพวกนี้คงเล่าเรื่องในวัดร้างให้เขาฟังแล้วชั่วขณะนั้นผู้ใหญ่บ้านไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี หลังครุ่นคิดชั่วครู่ จึงหันมองชายชรา ให้ชายชราช่วยส่งต่อเจตนาต่อมากู้หว่านเยว่เห็นชายชราเขียนลงในกระดาษ “บุญคุณความแค้นระหว่างพวกเจ้ากับกลุ่มคนในวัดร้างไม่เกี่ยวกับพวกเรา ความบาดหมางของพวกเจ้าก็จัดการเอง”กู้หว่านเยว่เผยรอยยิ้มจาง ๆ เดิมทีนางก็ไม่คิดจะให้พวกชาวบ้านกลุ่มนี้จัดการให้อยู่แล้ว ที่มาหาพวกเขา เพียงแค่ไม่อยากปะทะกับพวกเขาเท่านั้นในเมื่อพวกเขาตัดสินใจไม่แทรกแซง นั่นคือบทสรุปที่ดีที่สุดกู้หว่านเยว่กล่าวจริงจัง “วางใจเถอะ พวกเราไม่โยงพวกเจ้าเข้ามาเกี่ยวหรอก แต่พวกคนในวัดร้างฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะซ่อนตัว เพื่อไม่ให้ถูกลูกหลง”เมื่อชายชราเห็นข้อความของกู้ห

หลี่หวยเซียนชะงักต่อมาจึงรู้สึกตัว แล้วรีบกล่าว “รู้จักพ่ะย่ะค่ะ ตอนนั้นที่ตั้งของหมู่บ้านหูหนวก กระหม่อมเป็นคนช่วยพวกเขาเลือก เนื่องจากที่แห่งนี้อยู่ด้านหลังกลุ่มภูเขา อยู่ในที่ห่างไกล น้อยนักจะมีคนมาเยือน จึงเหมาะกับพวกเขา”กู้หว่านเยว่นึกไม่ถึงว่าจะมีเรื่องราวเช่นนี้ พลางเดินเข้าไปในหมู่บ้านพร้อมหลี่หวยเซียน พลางสอบถาม “ถ้าอย่างนั้น พวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก แต่ย้ายมาทีหลังหรือ?”หลี่หวยเซียนยิ้มร่า “แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ ไม่อย่างนั้นจะมีคนหูหนวกทั้งหมู่บ้านได้อย่างไร”เมื่อพูดจบจึงนึกได้ว่าตัวเองพูดจาเช่นนี้กับท่านอ๋องไม่เหมาะสม จึงยิ้มอย่างรู้สึกผิดเมื่อเห็นกู้หว่านเยว่กำลังครุ่นคิด ไม่คิดจะถือโทษ ถึงได้โล่งอกตอนแรกกู้หว่านเยว่ยังนึกสงสัย ทำไมในหมู่บ้านหูหนวกถึงไม่มีคนที่พูดได้แม้แต่คนเดียวบัดนี้เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่หวยเซียน จึงรู้ว่าในนี้ย่อมมีสาเหตุซ่อนเร้น จึงสอบถาม “แล้วพวกเขามาจากที่ใดหรือ?”หลี่หวยเซียนครุ่นคิดสักครู่ สีหน้าเจือความเจ็บปวด “ความจริง ก่อนหน้านี้พวกชาวบ้านล้วนเป็นคนปกติ สามารถได้ยินและพูดคุยได้ พวกเขาไม่ใช่คนหูหนวกเป็นใบ้แต่กำเนิด แต่เพราะถู