Tous les chapitres de : Chapitre 2371 - Chapitre 2380

บัดนี้ผู้อาวุโสทั้งสองไม่อาจรับความสะเทือนใจ เพียงมีความเคลื่อนไหวเล็กน้อย พวกเขาก็ร้อนใจสามารถจินตนาการได้ว่า ชีวิตหลังจากนี้ จงหลีคงได้รับการดูแลประดุจไข่ในหิน“ร่างกายของพี่ใหญ่ค่อย ๆ ฟื้นตัวแล้ว ไม่ต้องกินอาหารอ่อนพวกนี้อีก สามารถเพิ่มอาหารปกติเข้ามาอย่างเหมาะสม ค่อย ๆ ฟื้นฟูอาหารการกินเอาแต่ดื่มโจ๊กทั้งวันก็ไม่ไหวตอนเพิ่งฟื้นกินอาหารรสอ่อนได้แต่ยามนี้พี่ใหญ่ฟื้นขึ้นมาเป็นวันที่สามแล้วเอาแต่ดื่มโจ๊กตลอด ไม่มีสารอาหารใดมากนัก ยังต้องค่อย ๆ ฟื้นฟูเรื่องอาหารการกินคำพูดของกู้หว่านเยว่ เหยาเสวี่ยจำไว้แล้ว จึงกลับไปสั่งการในครัว“อีกเดี๋ยวข้าค่อยเขียนตำรับสมุนไพรให้พี่ใหญ่สองสามชุด พักฟื้นสักระยะก็จะหายดีเอง”เรื่องนี้ไม่รีบร้อน นางกลับไปค่อยทำก็ได้จงหลียิ้มอ่อนโยน “น้องเล็ก ช่วงเวลานี้ลำบากเจ้าแล้ว”กู้หว่านเยว่ไม่ชอบฟังคำพูดเช่นนี้ “พวกเราสองคนเป็นพี่น้องกัน ลำบากไม่ลำบากอะไรกัน? เมื่อเห็นพี่ใหญ่ค่อย ๆ ดีขึ้น ข้าเองก็วางใจ”เมื่อเห็นจงหลีเริ่มง่วงนอน กู้หว่านเยว่ไม่อยู่รบกวน รีบกลับไปหาเพ่าเพ่าแล้ว“ยังไม่เจอหลานสาวเลย” จงหลีได้ยินเรื่องของเพ่าเพ่าจากปากบิดามารดา

“บ่นก็ไม่มีประโยชน์ ควรเรียนก็ต้องเรียน”สำหรับเรื่องนี้ซูจิ่งสิงไม่ยอมใจอ่อน ต่อให้จ้านจ้านเป็นอัจฉริยะ ก็ต้องเข้าสำนักศึกษาตามระเบียบเขาเป็นฮ่องเต้ในอนาคต ต้องเรียนรู้ว่าจะเป็นฮ่องเต้ที่ดีได้อย่างไรนอนหลับสนิททั้งคืนวันรุ่งเช้า กู้หว่านเยว่พาเพ่าเพ่าไปตรวจตราไร่ปศุสัตว์บัดนี้ในไร่ปศุสัตว์นอกจากเลี้ยงกวางแล้ว ยังเลี้ยงหมีกับละมั่งประชาชนในที่ราบแห่งความโกลาหลไม่เหมือนที่ผ่านมา ที่ต้องมีชีวิตอย่างอดอยากความเจริญของการทำปศุสัตว์ ทำให้พวกเขาพึ่งพาตัวเองได้“องค์หญิงน้อยน่ารักมาก ตัวเล็กแค่นี้ก็รู้จักกวางเสียแล้ว”ดวงตาของบ่าวเป็นประกายไม่เคยเห็นเด็กที่น่ารักขนาดนี้มาก่อน จนใจแทบละลายเพ่าเพ่าหันหน้ามองเขา พร้อมฉีกยิ้มบ่าวคนนั้นมึนงงไปชั่วขณะ รู้สึกรักเหลือเกินสิ่งที่น่ารักมักจะเป็นที่ชื่นชอบเสมอ โดยเฉพาะเด็กน้อยที่ไร้เดียงสาไม่มีพิษภัย“ท่านหัวหน้า มีกวางตัวหนึ่งคลอดยากขอรับ!” บ่าวใต้บัญชาคนหนึ่งรีบวิ่งมารายงานผู้เป็นหัวหน้าสีหน้าสลดในทันใดช่วงนี้มีกวางที่ใกล้คลอดไม่น้อย เขาคอยสำรวจไร่ปศุสัตว์ตลอด ดังนั้นจึงรู้ว่ามีกวางตัวหนึ่งที่อาการไม่สู้ดีนัก เพราะท้องลูกหล

ฟู่กุ้ยจือพยักหน้า “หม่อมฉันบ้าไปแล้ว เราสองคนอายุห่างกันไม่มาก ตอนนี้พระองค์มีทั้งหลานชายหลานสาว แล้วหม่อมฉันล่ะ กระทั่งลูกสักคนก็ยังไม่มี พระองค์ว่าหม่อมฉันจะไม่ร้อนใจได้อย่างไร?”เดิมที ฟู่กุ้ยจือคิดจะรับเด็กหญิงจากตระกูลสายข้างมาอุปการะสักคนแต่ตอนหลังคิดว่าเด็กที่รับมาอุปการะอย่างไรก็ไม่ใช่สนิทใจเท่าลูกแท้ ๆ ของตัวเองอย่างไรเสีย นางยังคงปรารถนาจะให้กำเนิดบุตร ที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของนางกับท่านกั๋วกงเอง“เรื่องนี้ข้ารู้ดี แต่เจ้าเห็นหลานสาวข้า เป็นเซียนน้อยข้างกายเจ้าแม่กวนอิมที่นำลูกมามอบให้หรือ พอให้เจ้าจับทีเดียวก็สามารถมีลูกได้ นี่ก็เหลือเชื่อเกินไปแล้ว”เหยาเสวี่ยคิดว่าอีกฝ่ายเสียสติไปแล้ว“พวกข่าวลือในหมู่ชาวบ้านเจ้าฟังเล่น ๆ ก็ช่างเถอะ ทำไมถึงเก็บมาคิดขนาดนี้ หลายอย่างไม่ใช่เรื่องจริง แต่เอาไปลือกันจนพิศวงไปหมดแล้ว”นางจับมือฟู่กุ้ยจือ “ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้าดี แต่ว่า...”ฟู่กุ้ยจือขัดขึ้น “อย่ามาเข้าใจส่งเดช ความรู้สึกหม่อมฉันพระองค์ไม่รู้ ตอนนี้พระองค์มีหลานชายหลานสาว ไม่ต้องพูดเลยว่าชีวิตจะมีความสุขขนาดไหน จะเข้าใจหัวอกคนอยากมีลูกอย่างหม่อมฉันได้อย่างไร”

ฟู่กุ้ยจือหน้าแดง “ท่านกั๋วกงยังรอหม่อมฉันอยู่ที่บ้าน หม่อมฉันคงไม่รบกวนแล้ว ต้องรีบกลับไปเพคะ”ล้วนเป็นแม่คนกันหมดแล้ว จะไม่เข้าใจความหมายของเพื่อนรักได้อย่างไรเหยาเสวี่ยยิ้มอย่างมีเลศนัย“ได้ ข้ารู้แล้ว เจ้ารีบกลับไปเถอะ”ฟู่กุ้ยจือจากไปอย่างรีบร้อนกู้หว่านเยว่ไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ ในฐานะหมอนางรู้สึกว่าเรื่องนี้เหลวไหลอยู่แล้ว“ตกลงร่างกายของกั๋วกงฮูหยินเป็นอย่างไรกันแน่?” กู้หว่านเยว่อุ้มเพ่าเพ่าแล้วพูดคุยกับมารดาเหยาเสวี่ยถอนหายใจ “ก็เพราะไม่พบปัญหาใดเลยนะสิ ถึงได้จัดการยาก”ระหว่างที่พูด กู้หว่านเยว่รู้สึกว่าตรงฝ่ามือมีความเปียกร้อนส่งมา“เด็กคนนี้ เพิ่งจะกินนมเสร็จก็ฉี่เลยทันที” กู้หว่านเยว่ทำหน้าไม่ถูกเหยาเสวี่ยรีบกล่าว “คิดว่าน่าจะง่วงแล้ว รีบอุ้มกลับไป แล้วให้เพ่าเพ่านอนสักครู่”เรื่องราวของกั๋วกงฮูหยินผ่านไปเช่นนี้ หลังกลับไปทุกคนต่างก็ลืมเรื่องนี้หมดแล้วทางนี้ หลังฟู่กุ้ยจือกลับมาถึงบ้าน ได้เล่าเรื่องที่ตัวเองทำในวันนี้ให้ท่านกั๋วกงฟังเมื่อท่านกั๋วกงได้ฟังใบหน้าแดงเถือก นึกไม่ถึงว่าฮูหยินของตัวเองถึงขนาดทำเรื่องประหลาดเช่นนี้“เรื่องที่เล่าลือกันในหม

ฟู่กุ้ยจือเหมือนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ “นี่ นี่ไม่น่าจะเป็นไปได้”เหยาเสวี่ยค้อน “เจ้าเนี่ยนะ อยากได้ลูกสักคนมาตลอดไม่ใช่หรือ? ทำไมตอนนี้กลับไม่มั่นใจเสียแล้วล่ะ”ฟู่กุ้ยจือทำหน้าไม่ถูก เพราะนางอยากได้มากเกินไป ดังนั้นจึงกลัวผิดหวัง“พยุงฮูหยินเจ้าให้ลุกขึ้น แล้วไปพักผ่อนกับข้าที่ตำหนักด้านข้าง” เหยาเสวี่ยสั่งสาวใช้ข้างกายฟู่กุ้ยจือสาวใช้รีบทำตามคำสั่ง เมื่อเหยาเสวี่ยหันหลังก็ให้นางกำนัลไปเชิญหมอหลวงนางรู้ดีว่าในใจเพื่อนรักกำลังคิดสิ่งใดอยู่ กลัวว่าจะต้องดีใจเก้ออีกครั้ง แล้วจะกลายเป็นที่ขบขันที่นี่คนเยอะวุ่นวาย ไม่เหมาะสมจะตรวจชีพจรที่นี่ไม่สู้พานางไปพักผ่อนที่ตำหนักด้านข้างก่อน รอให้หมอหลวงมาตรวจดูอาการอย่างละเอียดเหยาเสวี่ยวางแผนทุกอย่างไว้ในใจเสร็จสรรพ แล้วพาฟู่กุ้ยจือไปพักที่ตำหนักด้านข้างระหว่างที่รอหมอหลวง ไม่ต้องพูดถึงว่าในใจฟู่กุ้ยจือจะตื่นเต้นมากเพียงใด นางลูบท้องด้วยความกระวนกระวายโชคดีที่หมอหลวงมาร่วมงานเลี้ยงในวัง ดังนั้นในไม่ช้าก็มาถึงหลังเข้ามา เหยาเสวี่ยให้หมอหลวงตรวจชีพจรของฟู่กุ้ยจือก่อนฟู่กุ้ยจือตื่นเต้นจนใจแทบจะหลุดออกมาเหยาเสวี่ยที่อยู่ข้างกั