All Chapters of ชายาแพทย์พลิกชะตา: Chapter 2341 - Chapter 2350

แรกเริ่มนางคิดว่าเสด็จแม่เห็นอาการพี่ใหญ่เป็นแบบนี้ ในใจจึงเป็นทุกข์ทรมานจงเอ้าจึงอธิบายให้นางเข้าใจ “ทุกข์ใจก็อีกเรื่องหนึ่ง แต่สิ่งสำคัญคือตอนนี้เสด็จแม่ของเจ้ากำลังโทษตัวเอง นางนึกมาตลอดว่าพี่ใหญ่ของเจ้าไปแคว้นไต้แล้ว...ทว่าตั้งแต่รู้ว่าพี่ใหญ่ของเจ้าถูกพิษ ก็เสียใจมาตลอด ว่าทำไมไม่ตรวจสอบให้เร็วกว่านี้”กู้หว่านเยว่เข้าใจทันที มิน่าเล่าสีหน้าของเสด็จแม่ถึงอิดโรยนัก“เสด็จพ่อ ท่านต้องดูแลเสด็จแม่ให้ดี อย่าให้ท่านคิดมาก”จงเอ้าพยักหน้าอย่างเศร้าสร้อยในไม่ช้า เหยาเสวี่ยก็พาคนสนิทเก็บกวาดตำหนักจนเรียบร้อย ตำหนักบรรทมขนาดใหญ่ถูกแบ่งเป็นสองฝั่งจงหลีนอนพักอยู่เตียงด้านใน ส่วนเหยาเสวี่ยกับจงเอ้านอนพักอยู่เตียงเล็กด้านนอก เพื่อสะดวกในการดูแลจงหลีตลอดเวลายามค่ำ กู้หว่านเยว่อุ้มเพ่าเพ่าไปให้ซูจิ่งสิง ส่วนตัวเองกลับเข้าไปในมิติ แล้วเปิดตำราแพทย์ค้นหา เผื่อจะหาเบาะแสบางอย่างเจอแต่น่าเสียดาย นางค้นหาจนเกือบรุ่งเช้า ก็ไม่พบสิ่งใดเลยตอนออกมา เพ่าเพ่านอนหลับสนิทไปแล้ว ซูจิ่งสิงกำลังรอนางอยู่กู้หว่านเยว่ก้มตัว หอมหน้าผากของเพ่าเพ่า แล้วถอนหายใจ “เพ่าเพ่าเด็กดี ถ้าเจ้าเป็นผู้มีบุญมาเ

สมาคมทหารรับจ้างมีสาขาตามเมืองต่าง ๆ ทั่วที่ราบแห่งความโกลาหล โดยหลักคือเพื่อให้ทหารรับจ้างรับและส่งมอบภารกิจ ไม่อย่างนั้นหากต้องไปที่สมาคมสาขาหลัก การไปกลับทำให้เสียเวลากับการเดินทางไปไม่น้อยสาขาแห่งนี้อยู่ข้างโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ตอนลั่วหรงกับกู้หว่านเยว่เข้าไป มีชายหนุ่มอายุน้อยกำลังนั่งรอพวกเขาอยู่ตรงมุมด้านในเมื่อเห็นลั่วหรงเข้ามา ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นยืน แล้วเดินมาหาพวกเขา “พี่ลั่ว ในที่สุดพวกท่านก็มาถึงสักที ข้ายังนึกว่าวันนี้พวกท่านเร่งเดินทางมาไม่ถึงเสียแล้ว”ลั่วหรงรีบยื่นมือไปตบบ่าอีกฝ่ายเบา ๆ “ทูพั่ว ลำบากเจ้าต้องมารอพวกเราที่นี่แล้ว”“พวกเราคบหากันมานานเพียงใดแล้ว? หากตอนนั้นไม่ได้กลุ่มทหารรับจ้างฉื้อหรงของพวกท่าน ยื่นมือเข้ามาช่วยกลุ่มของพวกเรา กลุ่มของพวกเราคงถูกกลุ่มอื่นขับไล่ออกไปแล้ว” บนตัวทูพั่วสวมชุดทหารรับจ้างสีเทา ดูคล่องแคล่วทะมัดทะแมงมาก ตรงคางมีหนวดเคราสั้น ๆ ดูเหมือนอายุสักประมาณยี่สิบเจ็ดหรือแปดปีลั่วหรงรู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเกรงใจกัน หนี้บุญคุณในครั้งนี้เมื่อเขาได้ติดค้างแล้ว ย่อมต้องตอบแทนโดยการกระทำแน่นอน“ใช่สิ ขอแนะนำให้เจ้ารู้จัก ท่านนี้ก็คือเยว่อ

เขาหันมองทูพั่วที่อยู่ข้างกัน “ตอนเจ้าอยู่เมืองหลีโจว เคยได้ยินหรือไม่ว่าคนที่อยู่ในหมู่บ้านนี้ล้วนเป็นคนหูหนวก?”“ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย เมืองหลีโจวใหญ่ขนาดนี้ มีหมู่บ้านน้อยใหญ่สิบกว่าหมู่บ้าน ใช่ว่าข้าจะเคยไปมาแล้วทุกหมู่บ้านอีกอย่าง ข้าเป็นห่วงว่าจะแหวกหญ้าให้งูตื่น ดังนั้นจึงให้ลูกน้องเฝ้าดูอยู่โดยรอบ ไม่ได้ส่งคนเข้าไปตรวจสอบ จึงไม่รู้ว่าด้านในคือหมู่บ้านหูหนวก” ทูพั่วไม่รู้สถานการณ์ด้านในเลยแม้แต่น้อย นี่ทำให้ใจของทุกคนตกลงไปถึงตาตุ่มกู้หว่านเยว่ขมวดคิ้ว แล้วเอ่ยเตือน “ไม่ว่าอย่างไร หลังจากพวกเราเข้าไปแล้วก็ต้องระวังตัวไว้ก่อน จำไว้ว่าอย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น ต้องแอบทำ”ทุกคนต่างพยักหน้า เพราะว่าแต่ละคนล้วนเคยเป็นทหารรับจ้าง จึงมีความเป็นมืออาชีพกู้หว่านเยว่ให้ระบบส่งแผนที่ให้ตัวเองหนึ่งชุด ต่อมาเดินนำอยู่ข้างหน้า พาทุกคนเข้าไปในหมู่บ้านพร้อมกันเนื่องจากกลัวจะรบกวนผู้คนในหมู่บ้าน ดังนั้นทุกคนต่างย่องเดินอย่างเงียบเชียบ ต่อให้คนในหมู่บ้านจะไม่ได้ยิน แต่ด้วยเหตุนี้ ในหมู่บ้านจึงเลี้ยงหมาเอาไว้ไม่น้อยหากถูกหมาพวกนี้สังเกตเห็น เกรงว่าจะทำให้ชาวบ้านตื่นตกใจจนแห่กันมา ดังนั้นทุ

กลางอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นไม่น่าพิสมัย อีกทั้งยังสามารถมองเห็นควันสีเขียวเลือนราง กู้หว่านเยว่เดินไปตามทางที่กลิ่นโชยมา ในที่สุดก็เดินมาถึงด้านใน มองเห็นหม้อยักษ์หลายสิบใบวางอยู่ตรงกลางขอบหม้อยักษ์เหล่านั้นมีบุรุษสวมชุดคลุมสีขาวยืนรายล้อม ใบหน้าของพวกเขาสวมหน้ากากกันสารพิษเหมือนกู้หว่านเยว่พวกเขาพลางควบคุมระดับไฟ พลางโยนของใส่ลงไปในอ่างด้วยกู้หว่านเยว่ซ่อนอยู่ในมิติ หันมองแวบหนึ่ง เห็นเพียงในอ่างแต่ละใบเต็มไปด้วยของเหลวสีเขียว ของเหลวมีฟองผุดขึ้น ดูอย่างไรก็แปลกประหลาดส่วนเฟิงเพียนอวิ๋นที่กู้หว่านเยว่ตามหา กำลังแช่ตัวอยู่ในอ่างใบหนึ่ง มือเท้าถูกโซ่ล่ามไว้ สีหน้าดูเจ็บปวดกู้หว่านเยว่รีบเข้าไปใกล้ สังเกตเห็นว่าอาการของเฟิงเพียนอวิ๋นเหมือนกับพี่ใหญ่ไม่ผิดเพี้ยน ผิวหนังกลายเป็นสีเขียวทั้งหมดดูเหมือนนางเองก็ถูกพิษ“ไม่ใช่!” กู้หว่านเยว่สังเกตเห็นความผิดปกติกะทันหันมองผิวเผินอาการของเฟิงเพียนอวิ๋นไม่ต่างจากอาการของพี่ใหญ่ที่ถูกพิษ แต่เมื่อสังเกตให้ดีนัยน์ตาของอีกฝ่ายแจ่มแจ้งชัดเจน บนใบหน้าไม่มีความกระหายเลือดเห็นได้ชัดเจน มองผิวเผินทั้งสองดูเหมือนถูกพิษชนิดเดียวกัน แต่บัด

เฟิงเพียนอวิ๋นเบิกตากว้าง ผ่านไปครู่หนึ่งนางกุมศีรษะตัวเองเอาไว้ สีหน้าเจ็บปวด “ข้าไม่ได้ตั้งใจวางยาพิษเขา ข้าไม่คิดว่านั่นจะเป็นยาพิษ”กู้หว่านเยว่ฟังมาถึงตรงนี้กำหมัดแน่น หากจะพูดว่าก่อนหน้านี้ยังสงสารเฟิงเพียนอวิ๋นอยู่บ้าง ถ้าอย่างนั้นตอนนี้แม้แต่ความสงสารสุดท้ายกู้หว่านเยว่ก็ไม่มีแล้ว “เจ้าเป็นคนวางยาพิษพี่ใหญ่จริงด้วย ทำไมล่ะทั้งที่พี่ใหญ่ดีกับเจ้าขนาดนั้น? การล่มสลายของแคว้นไต้ เกี่ยวอะไรกับพี่ใหญ่ หากเจ้าเป็นคนมีเหตุมีผล ควรรู้ว่าราษฎรตกอยู่ในความทุกข์ยากลำบากแสนสาหัสมานานแล้ว”กู้หว่านเยว่ไม่อยากพูดมาก จึงบีบเค้นโดยตรง“ยาถอนพิษอยู่ที่ไหน? รีบมอบยาถอนพิษให้ข้า”เฟิงเพียนอวิ๋นยังกุมหัว “ไม่อยู่กับข้า ข้าไม่ได้เป็นคนวางยาพิษ ข้าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ข้าแค่อยากวางยาสลบใส่เขาเท่านั้น แล้วฉวยโอกาสหนีไป นึกไม่ถึง...ว่าข้า ข้าจะถูกหลอกใช้”แววตาของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและโทษตัวเอง ดูท่าทางไม่เหมือนเสแสร้งกู้หว่านเยว่สีหน้าสงสัย“เจ้าไม่รู้จริงหรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”“ข้าไม่รู้จริง ๆ ข้าไม่เคยคิดจะทำร้ายเขามาก่อน ข้าแค่อยากจากไปเท่านั้น หากรู้ว่านั่นเป็นยาพิษ ข้าจะใจร้