All Chapters of Make Me Your Wife : Chapter 51 - Chapter 60

Arden's already attached to my son, habang ang anak ko naman ay kinikilala siya bilang tunay niyang ama. And if I am going to be true to myself, maybe... I was really attracted to Arden, and that was all because of lust. It's all just because of a mere physical attraction and nothing more. We both benefit from each other, at lahat ng 'yon ay napagkasunduan.“Fuck.”“Arden...”Hinihingal kong binagsak ang katawan ko sa ibabaw niya matapos maramdaman ang mainit na katas ng lalaki sa loob ko. Kanina pa ako nilabasan. Napamura na lang ako sa isip ko nang mapagtanto na tatlong beses pa nga 'yon.This was the first time that we tried this position. “How was it? Do you like riding me?” Nahampas ko ang dibdib ni Arden dahil sa tanong niya na 'yon. “M-Masarap...”Naramdaman ko ang maingat na pagsuklay ng mga daliri niya sa buhok ko.“Wanna do it again?”“Pagod na ako, Arden!” natatawang sagot ko.

“Arden? Anong nangyari sa labi mo?”It was quarter-to-twelve when he arrived. Maliwanag ang ilaw sa loob ng art room kaya kitang-kita ko ang sugat sa gilid ng ibabang labi ng lalaki na mukhang bunga ng pagsuntok. 'Yon agad ang una kong napansin nang makita ko siya.“Nothing, Iyana. How's your day?”Hindi ko sinagot ang tanong niya. Sa halip ay lumapit ako sa kaniya upang kilatisin ang sugat. Halatang fresh pa 'yon at hindi pa nagagamot.“Anong nangyari sa 'yo, Arden?”Hindi siya nag-abalang sumagot sa tanong ko.Napailing na lang ako. “Trabaho ba talaga ang pinunta mo ro'n o suntukan?”Hinila ko palabas ng kuwarto ang lalaki patungo sa aming kuwarto. Pinaupo ko siya sa kama at tinaasan ng isang kilay. “Hindi mo manlang ba ako sasagutin?”“I'm fine, Iyana. Don't mind it, it's just a small cut.”Muli akong napabuntonghininga at napairap sa binigay niyang sagot sa akin. Ni wala manlang tumama sa

Sa isang iglap ay napako ako sa kinatatayuan ko nang makilala kung sino ang humarang sa harap ko. Tila nabingi ako dahil nawala bigla ang ingay sa paligid ko. Maging ang mga taong tila nagwawala ay biglang bumagal ang kilos sa paningin ko na tila ba namanhid ang buong sistema ko.Ramdam ko ang unti-unting paninikip ng dibdib ko hahang nakatingin sa lalaking nasa harapan ko. Ang mga mata niya ay tila nagsusumamo. Kumunot ang noo ko at sinubukang lagpasan siya, ngunit maingat niyang hinawakan ang braso ko upang pigilan ang paglayo ko.“Iyana, kahit sandali lang. Gusto lang kitang makausap.”Humugot ako ng isang malalim na hininga upang subukang pakalmahin ang sarili ko.“Bakit ka ba nandito, Bryant?” kalmado ngunit may diin na tanong ko sa lalaki. “Hindi kita gustong makausap, puwede ba? Bitawan mo ako at umalis ka na.”Tuluyan ko na siyang nilagpasan. Mabilis ang naging paghinga ko dahil sa ginawa kong lakad na halos patakbo na ngunit balewala 'yon sa galit na nagsisimulang sumakop sa

Binigay ni Arden sa akin ang gusto ko. Hindi na niya ako kinulit pa tungkol sa nangyari kagabi at hinayaan niya akong makalabas. Dali-dali akong pumunta sa kuwarto namin upang maligo. Hindi rin ako nagtagal sa ilalim ng tubig dahil sa nararamdaman kong sakit ng ulo ko, ngunit kahit papaano ay gumaan naman ang pakiramdam ko at nahimasmasan. Ang malamig na tubig na humaplos sa buong katawan ko ay nakatulog upang maayos ko ang mga bagay na tumatakbo sa isip ko. Paglabas ko ay naabutan ko si Arden sa kama na tila naghihintay sa akin. “I'm leaving later, I just need to talk with an investor personally.” Tumango ako. “Mag-iingat ka.”Tila nagsusumamo ang mga mata niyang nakatitig sa akin. Ramdam ko na may gusto siyang itanong, ngunit pinipigilan niya lang ang sarili.“Ayos lang ako, Arden. Kalimutan mo na lang ang nakita mo kagabi,” inunahan ko na siya.Tinaasan niya ako ng isang kilay. “How can I, Iyana? Dumating ka na umiiyak at kahit si Rion ay hindi alam kung ano ang nangyari sa 'yo.

Umalis din agad si Rion kinagabihan nang matauhan sa naging away nila ng boyfriend niya. Wala naman siyang ibang ginawa kundi ang guluhin ako habang nagpipinta upang libangin ang sarili ko. Dahil nga rin sa kaniya ay nakatapos ako ng isang painting. He was the one who suggested that I should try repainting the famous Starry Night of Van Gogh, but in orange and red hues. Wala lang, para maiba lang. It was a breath of fresh air for me, hindi naman kasi talaga gan'to ang style ko. I used to like my paintings realistic. Gusto ko na kuhang-kuha ko ang hitsura at perpekto dapat ang mga linya tulad ng sa ginagaya ko. Pero, siguro nga ay binago na ako ng panahon. Nakalimutan ko na kung paano maging perfectionist sa bawat painting. Ngayon, mas nae-enjoy ko na ang pagiging malaya ng mga linyang ginagawa ko.It's like I just created one big messy beautiful thing. The lines were imperfect, and that made the painting somehow perfect.“It's beautiful.”Bahagya akong napasinghap nang marinig ang bo